terug

Glutenvrije krentenbollen

dinsdag 13 juni 2023

Wat zegt een mens zoal wanneer hij een prangende kwestie wil voorleggen aan een behulpzaam, deskundig medemens? Een medemens die voortdurend in gesprek blijkt te zijn met anderen? Met heel veel anderen?
‘Al onze medewerkers zijn nog steeds in gesprek,’ klinkt het keer op keer uit mijn telefoon. Een zorgvuldig geschreven tekst, uitgesproken door een zorgvuldig gekozen stem. De stem van een vrouw. Na tien minuten al ga ik door haar heen praten, ga ik mij met haar tekst bemoeien. Die tekst is te lang. Het is óf ‘onze medewerkers zijn nog steeds in gesprek’, óf ‘al onze medewerkers zijn in gesprek’. Met de inhoud van haar tekst bemoei ik mij ook: Dat is niet waar, mevrouw, roep ik, er is één medewerker vrij om mij te helpen. Om mij te vertellen waarom ik juist voor dit pakje een half uur moet fietsen. Om te beloven dat het pakje vandaag nog, vooruit morgen al, wordt bezorgd. Het is nu een week onderweg en er zitten glutenvrije krentenbollen in. Oh, ik proef het toch niet als die al wat ouder zijn, want dat ben ik zelf ook? Nou, weet u...

Nou, weet ik het zelf eigenlijk wel? Ik heb geen ervaring met al wat ouder zijn. Ouder dan vandaag ben ik nog nooit geweest, alleen maar jonger.
Herinneringen aan een vorig leven heb ik evenmin (of het moet uit de tijd van Willem van Oranje zijn), dus nee, ik weet niet hoe ik mij zou kunnen voelen, en hoe oud ik mij dan voel. Soms ben ik het zo zat, dat getal.

Een wonderschoon fragment uit ‘Slagschaduw’, van David van Reybrouck: ‘Altijd gedacht dat ouderen met alles vertrouwd waren, met inbegrip van hun ouderdom. Maar sinds ik Miche ken, weet ik beter: elke volwassene is een kind wanneer hij de ouderdom betreedt. Dat lijf dat hapert, dat einde dat nadert, het is ook voor hen zo nieuw. Onwennig turen ze om zich heen in die nieuwe ruimte waarin ze werden gedwongen. Slechts een enkeling bezit het talent om vertrouwensvol ouder te worden.’

Al onze medewerkers zijn nog steeds in gesprek. Kan ik een kopje thee gaan zetten, mevrouw? De ontbijtboel afwassen? Het roestvrijstalen bestek uit mijn kamerbewoners-tijd, het blauw glazen bordje en mijn ronde, witstenen kom? Ontbijt uit een ronde kom is minder lekker, minder mentaal bevredigend dan ontbijt uit een niet-ronde kom, blijkt uit neuro-wetenschappelijk onderzoek van een ontbijtgranen producent. Vrouwen die uit een ronde kom aten, voelden zich minder verzadigd dan vrouwen die uit een vierkante kom aten. Waarom alleen vrouwen? Wat eten mannen dan als ontbijt? Oh ja, bifi worstjes. En ik ben die blauwe lijntjes met wijzigingsvoorstellen onder mijn tekst ook zat. Dit is zoals ik het wil opschrijven, meneer Google.

Hoe lees jij trouwens een tekst, een blog als dit? Merk je bewust op wat er geschreven staat, en hoe het is geschreven? Of scan je op kapstokjes waaraan je je eigen verhaal kunt ophangen? Op herkenning, op bruikbaarheid? Ik weet inmiddels dat scannen op al dan niet gunstige karaktertrekken ook gebruikelijk is. Dit is immers een datingsite?

Ik zet mijn wijsvinger op het telefoontje en de vrouw zwijgt. Dag mevrouw, dankuwel. Eén ding moet ik u nageven: U heeft niet gejokt. Al uw medewerkers waren in gesprek, nog steeds. Na een korte chat met een webshop-medewerkster komt er beweging in de berichtgeving. De dubbele boodschap ‘Wordt vandaag bezorgd. Aflevering uitgesteld tot volgende werkdag’ verandert in ‘Sorry, bezorgmoment is bijgewerkt.’ Wat beslist een vooruitgang is: Beter aan iets waars getwijfeld dan in iets onwaars geloofd.

geplaatst door RodeJas - 2295 keer gelezen