terug

Over rugzakken en ander ongemak

vrijdag 30 juni 2023

Om ook die laatste kilometers zonder fysiek ongemak te kunnen afleggen, moest ik mijn kijk op rugzakken veranderen - waardoor dit zomaar een draak van een blog zou kunnen worden. Immers, de rugzak staat in dating kringen symbool voor het mee getorste leed des levens, voor de mentale ballast waarmee de nieuwe partner maar beter rekening kan houden. Moest ik eerder al mijn kijk op wandelschoenen veranderen (wat mijn tred zowel lichter als zekerder heeft gemaakt) en nog eerder al, mijn kijk op gezond eten (zodat ik een goeie hamburger eet terwijl mijn vegetarische ziel huilt), nu is de rugzak aan de beurt. Ach, waar ben ik toch al die jaren mee bezig geweest? Met mijn best doen, vrees ik.

'Misschien is het allemaal niet waar. Misschien had niets een betekenis, had alles net zo goed anders kunnen gaan. Zijn het maar lijnen die ik trek van de ene gebeurtenis naar de andere om de zin ervan te begrijpen.' (uit: Terug naar Oegstgeest, Jan Wolkers)

Volgens mijn vader zat bij mijn geboorte de navelstreng rond mijn nek gewikkeld en zag ik al behoorlijk blauw; volgens mijn moeder moest ik ophouden met zeuren. Groter dan dit is het niet, mijn leed, en groter hoef ik het ook niet te maken. Een feit is, dat ik een hekel heb aan strakke kragen en aan rugzakken die mijn nek belasten. Aan alle wandelrugzakken dus - wat nogal onhandig is voor een wandelaar. Ik besloot om mijn vers gekregen verjaardagsgeld te besteden aan een trailrunning rugzak.

‘O namiddag van mijn leven! Wat gaf ik al niet weg om één ding te bezitten: die levende plantage van mijn gedachten en dat morgenlicht van mijn hoogste hoop!’ (uit: Zo sprak Zarathoestra, Friedrich Nietzsche)

Het werd een volle dag. Een welgevulde dag. Met de trein naar Arnhem om ballast te lozen; om de schoenen die alle andere schoenen overbodig zouden maken terug te brengen naar de winkel. Gelijk van leest, maar lichter en zachter van zool dan mijn pelgrims schoenen waren ze, en evenals mijn lage schoenen geschikt om bij een jurk te dragen. Ze deden mijn voeten pijn. Ooit heb ik honderd euro gewonnen met een review: Ik noemde een knielang t-shirt jurkje van dunne merinowol ‘het jurkje dat alle andere jurkjes overbodig maakt.’ Inmiddels heb ik vier van die jurkjes. Soms klopt het gewoon wel.
De rugzak moest uit een andere winkel komen. De jongeman die mij hielp, hoorde mijn verhaal aan, vroeg welke rugzakken ik zoal gedragen had en dook in het rek met trailrunning rugzakken. Hij overhandigde mij een plat ding dat nog het meest had van een opgevouwen krijtstreeppak. Zo’n pak dat hoopvolle mannen dragen. Eh. Eigenlijk bedoelde ik een rugzak die mij gelukkig zou maken? Ik vouw het lelijke krijtstreeppak om mijn rug, klik de heupband vast en zowaar, het werkt! Voor alle zekerheid pak ik zelf een oranje rugzak uit het rek. Hij glimlacht naar me en voegt zich gewillig naar mijn rug. De verleider.

‘Het kweken van intimiteit behelsde derhalve het tegenovergestelde van verleiding; het hield immers de onthulling in van juist datgene waarmee men zich het meest blootstelde aan een onwelgevallig oordeel, van juist het minst beminnenswaardige. Terwijl verleiding was gebaseerd op het tentoonspreiden van iemands allerbeste eigenschappen en smokings, betekende intimiteit een complex aanbod van zowel kwetsbaarheid als teennagels.’ (uit: De biograaf, Alain de Botton)

Ik ben een tijdje zoet met het om en om passen van krijtstreeppak en oranje bink - waarna ik wel moet constateren dat de oranje bink mijn nek wel belast, en het krijtstreeppak niet. Toch had ik pas vrede met mijn nieuwe rugzak toen ik op internet naar hem ging zoeken: hij bleek één van de favorieten te zijn van nogal wat testers. De oranje bink bleef onbesproken.

‘Je wacht op mij en pakt mijn rugzak
en zegt dat onze taal nog lang niet uit is.
Je blonde haar waait voor je gezicht.’
(uit: Dromen, Albertina Soepboer)

geplaatst door RodeJas - 2203 keer gelezen