terug

Vakantie

vrijdag 23 juni 2023

Het is vele jaren geleden alweer, dat ik het laatst écht met een vrouw op vakantie was. Dus niet zo'n stedentripje van een paar dagen, maar serieus op reis. Ik miste dat niet zo, want ik trek nog met mijn zoon eropuit; ook erg leuk natuurlijk. Wel anders natuurlijk, met zo'n jonge kerel op avontuur dat is wel een sportieve uitdaging.

De rollen voor wat betreft wie het voortouw neemt, wie verantwoordelijkheid draagt, gaan van lieverlee wisselen. Dat is gelukkig een geleidelijk proces en als je een stapje opzij zet ook fascinerend om mee te maken, hoe de dynamiek van kind-ouder verandert naar volwassene-volwassene. Vakanties zijn een uitstekende graadmeter voor de statusquo van dat proces! Enerzijds goed om te zien hoe de jongere generatie het stokje overneemt, anderzijds moeten wij “senioren” ons niet te snel opzij laten zetten door àl te gretige twintigers/dertigers.

Voor de jongere generatie is het ook wel een tegenstrijdig gevoel: enerzijds wil je als volwassene je plaats op het toneel betreden, anderzijds heb je een langdurige relatie met je ouders als kind. Tijdens een vakantie komt dat spanningsveld prachtig tot uiting: mijn zoon die graag laat zien dat hij de leiding kan nemen, maar die tegelijkertijd nog wel een beetje naar zijn vader wil kunnen opkijken; dat die nog niet geheel en al van superheld naar behoeftige bejaarde is neergedaald. Dat wordt tijdens zo’n vakantie ook wel een beetje getest. Ik maak mij daar nu nog niet al te veel zorgen over; qua uithoudingsvermogen kan ik gelukkig nog aardig meekomen (afkloppen). En ik mag vanzelfsprekend de rekeningen betalen, dat scheelt ook.

Gelukkig heeft hij wel oog voor mijn leeftijd, al zal hij dat niet beamen: “zeuren dat je oud wordt doe je maar als je 90 bent”. Maar ondertussen wacht hij rustig als ik achterop raak, en als ik het te eng vind op een of ander geitenpaadje-met-afgrond, dan ontpopt-ie zich als een ware coach “kom maar je kunt het wel”... Jaja die heeft nog het eeuwige leven voor zich, nergens bang voor. Dan is het ook nog eens zo dat ik niks hoef te bewijzen, dat ik dan kan zeggen: ga gerust je gang maar mij niet gezien en dat wordt dan aanvaard – al er zijn ook van die situaties dat omkeren geen optie is, dus op hoop van zegen dan maar...

Toegegeven, ik ben een beetje schijterig geworden in de loop der jaren, een mens wordt zich nu eenmaal bewuster van zijn (m/v) kwetsbaarheid. Sowieso heb ik de indruk dat jongeren van nu wat roekelozer zijn; dat zal wellicht iets te maken hebben met de toegenomen prestatiedruk. Maar zoals dat hoort, houden we rekening met elkaar en geven elkaar ruimte om binnen de grenzen te blijven waarbinnen eenieder zich prettig voelt. (Omgekeerd moet ik er bijvoorbeeld rekening mee houden dat een museumbezoek niet al te lang mag duren en ook een slome stadswandeling is aan tolerantie-grenzen onderhevig).

Zo is het ook als ik met een (vrouwelijke) leeftijdsgenoot op pad ga, maar dan anders. Ik bedoel niet die laatste keer, dat we niet verder waren gekomen dan België, omdat de twijfel toen reeds bij haar toesloeg en wij rechtsomkeert moesten maken... Nee de laatste serieuze vakantie met vrouwelijk gezelschap was iergens halverwege Frankrijk. Het was niet het meest avontuurlijke landschap maar je kon er mooie wandelingen maken door heuvels en langs meren. En dat vond zij wel enerverend genoeg. Ik vond het ook prima zo. Per slot van rekening is het gewoon liefdevol en plezierig om met een ander rekening te houden. En het is ook geen eenrichtingsverkeer; op andere vlakken doe ik ook heus wel een beroep op iemands geduld of verdraagzaamheid. Ook is het helemaal niet erg om eens een dag alleen weg om me uit te leven en dan gaat de wederhelft iets anders doen, winkelen in de village, op excursie met een knappe natuurgids of gewoon lekker luieren. Op vakantie doe je per slot van rekening precies waar je zin in hebt.

geplaatst door Pelgrim - 1642 keer gelezen