terug

Afscheid nemen

woensdag 19 juli 2023

De Fransen zeggen het zo mooi: Partir c’est mourir un peux. Eerst dacht ik dat het wat overdreven was, want een beetje sterven als je afscheid neemt? Natuurlijk niet.

Toch ben ik altijd wat emotioneel geweest als iets voorbij was, met oudejaarsavond als het twaalf uur was en iedereen het nieuwe jaar verwelkomde was ik wat melancholiek want het oude jaar was afgelopen en kwam nooit meer terug. Maar heviger als we wegreden van onze vakantie plek en de achterblijvers ons stonden uit te zwaaien, dan had ik een brok in mijn keel en keek ik maar naar de andere kant want de tranen stonden in mijn ogen.

Ook met andere gelegenheden ben ik een emotionele tante, als collega’s weggingen of bij bruiloften, en natuurlijk op begrafenissen, ik neem bij voorbaat al zakdoekjes mee en wat dropjes, want die helpen bij het wegslikken van dat brok in mijn keel.
En nu ben ik bezig met zaken te regelen voor de verhuizing, wat moet er gedaan worden, wat wil ik laten doen, wanneer moet het gedaan zijn en wanneer is de dag van de overdracht, dat ik de sleutels afgeef aan een vreemde die dan mijn thuis gaat bewonen, waarschijnlijk ook dingen gaat veranderen en op die manier mijn leven hier zal wegvagen.
Ja ja, ik weet het, te sentimenteel voor woorden, maar in deze flat zitten bloed, zweet en tranen van mijn man en mij, alles wat we gedaan hebben om de bouwval die het was te veranderen in een bewoonbaar en redelijk comfortabel huis, herinneringen aan de kleinkinderen als baby op een kleedje spelend, het prachtige uitzicht en de wolkenluchten, de poezen die ik had uit het asiel die hier rustig de tijd hadden om te wennen aan mensen , de goede en hulpvaardige buren. Natuurlijk heb ik veel foto’s en de herinneringen blijven maar toch zal het even slikken worden. En ik kijk daar tegen op.
Maar ik kijk zeker ook uit naar de nieuwe woning, de dingen die er aan worden gedaan om het mijn thuis te maken, dichter bij mijn kinderen en kleinkinderen wonen, de tuin die veel beloofd maar wel een beetje moet worden bijgewerkt. En gelukkig voel ik mij nog net niet een oude boom die niet verplaatst kan worden, ik weet dat het moeilijke moment voorbij gaat, dat er een nieuw begin gemaakt wordt en dat zich nieuwe herinneringen aan gaan dienen. En ik ben nieuwsgierig naar de buren, nieuwe mensen ontmoeten en mij rustig voegen in een nieuwe buurt.
De komende tijd zal ik vooral bezig zijn met afspraken maken met instanties en plannen van werkzaamheden, tussendoor nog wat dienstjes draaien en ook nog een vakantie houden en natuurlijk het zo door mij gevreesde inpakken van alle spullen en met name goederen weggooien, ook een soort van afscheid nemen.
De tijd vliegt nu al, ik krijg heel bruikbare tips van mensen om mij heen en werk met mijn agenda om alles zo goed mogelijk te organiseren.
Maar ik neem ook af en toe de tijd om te genieten van een vrije dag en te overdenken hoe het hier was, hoe het hier nu is en wat het straks zal worden. En ik heb er zin in.
Als eerst dat beroerde momentje van afscheid maar achter de rug is…..

geplaatst door Angi - 1502 keer gelezen