Wat heb ik jou, wat heb jij mij te bieden?
woensdag 5 juli 2023
Als je zoals ik langer op een datingsite staat, bouw je ervaring op bij het doorlezen en beoordelen van een profiel. Ik merk sneller of zijn tekst me aanstaat of niet. Als ik lees : ik zoek een mooie, jongere vrouw, die goed kan koken en veel van knuffelen houdt, denk ik vaak terug aan mijn moeder. Als een van haar kinderen vroeg : ik heb graag of, ik wil liever, zei ze met een knipoog : lieve koekjes worden niet gebakken. Wanneer er in het profiel verder weinig te lezen valt over hemzelf of zijn interesses, er dus bijna geen aanknopingspunten zijn, scroll ik door.
Ik let er zelf goed op, of ik een man iets interessants kan bieden in mijn profieltekst. Ik heb bijv. in mijn profieltekst vermeld, dat ik in een mooie omgeving woon aan de kust. Voor kunstliefhebbers is het interessant dat ik een Museumjaarkaart heb en voor natuurliefhebbers dat ik een duinkaart heb van PWN. Ik heb er zelfs 2, zodat hij gratis met mij kan wandelen of fietsen in het nog (te betalen) Kennemer duingebied van Wijk aan Zee tot Bergen. Ik heb verder geen oppasverplichtingen, geen huisdieren, dus veel vrije tijd beschikbaar om met hem door te brengen.
Ik vind het dan ook logisch dat ik op mijn beurt in zijn profieltekst kijk naar wat hij mij te bieden heeft. Dan heb ik het niet over een luxe auto, reisjes met zijn camper of verblijf in zijn vakantiewoning. Wel vind ik het prettig als hij een fijn huis heeft, waar hij mij vrijelijk kan ontvangen. Dus haak ik af bij inwoning van zijn oude vader of moeder of nog thuis wonende kinderen. Het bezit van een hond die uitlaatverplichtingen geeft, ga ik ook uit de weg. Ik heb geen hekel aan honden, maar een hond geeft teveel beperkingen. Je kan het lieve dier lang niet overal mee naartoe nemen en ook niet te lang alleen laten, tenzij je een vaste en vertrouwde oppas hebt.
Op mijn leeftijd zoek ik niet meer naar een knappe, super sportieve man. Als hij wat ouder is, kleine gebreken heeft, of wat medicijnen moet slikken voor zijn gezondheid, vind ik dat geen probleem. Als hij nog maar goed ter been is en af en toe zin heeft om leuke activiteiten met mij te ondernemen. Niet meer zo strak in zijn vel zitten, vind ik niet erg. Een klein buikje of een vetrolletje bezitten velen van ons op deze leeftijd. Maar ik zit niet te wachten op een man met veel overgewicht. Ik heb dan ook in mijn profiel gezet dat ik een man met een normaal postuur zoek.
Als hij (te)veel overgewicht van zichzelf normaal vindt en ik dat ook maar zo moet zien, klopt er iets niet. Een paar kilo meer is trouwens ook een rekbaar begrip. Er zou meer openheid in kunnen zijn door diegene die ervoor gekozen heeft om foto's van zichzelf bij het profiel te plaatsen. Plaats niet alleen portretfoto's, maar ook eens een duidelijke foto van het postuur. Dan kan de ander zelf bepalen of het wel of niet een probleem voor hem/haar is. Het zou teleurstellingen achteraf kunnen voorkomen.
Een heikel punt is soms voor mij te individuele hobby's. Hartstikke leuk dat hij een treinbaan op zolder heeft, of als hij in zijn schuur vele uren allerlei moois in elkaar zit te knutselen. Dat moet hij vooral blijven doen, maar ik interesseer me voornamelijk in wat we samen kunnen ondernemen. Ik ben zeker bereid om met hem nieuwe uitstapjes uit te proberen, maar laat hem lekker in zijn eentje genieten van zijn modelspoorbaan. Ik ga hem ook niet storen als hij druk aan het knutselen is.
Zeker nu veel gepensioneerden m/vr ook vaak nog allerlei vrijwilligerswerk hebben, is het fijn als hij al die dingen doet als ik er niet bij ben. Ik verwacht van hem ook niet dat hij zich interesseert in al mijn bezigheden. Dat is een van de redenen waarom ik een LAT-relatie ideaal vind...
geplaatst door sixty - 2916 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)