terug

Op stoute schoenen

zondag 1 oktober 2023

Voor een leven lang beminnen
kun je altijd opnieuw beginnen.

De droom: Een achtervolging in verkleedkleren, over de stoep van een straat aan zee met kleurige, houten winkeltjes. Schepnetjes en totebellen vliegen door de helderblauwe lucht. De werkelijkheid: Ik loop braaf gekleed in tuniekjurkje en enkellange flodderbroek langs mijn Leidse straat, terwijl alle, werkelijk àlle groepjes schoolkinderen mij aanhouden met de vraag of ik verkleed ben. Of ik een vos ben. Oh ja, ik liep op nieuwe schoenen: links van rechts en rechts van links verschillend zwart wit motief, knaloranje zolen. Stoute schoenen.

Als van twee gepaarde schelpen
de ene breekt ofwel verliest,
datingsites kunnen je helpen
- mits je zoekt, mits je juist kiest -
aan een die met rafelranden
graag bij de ander passen zou.

In een tamelijk deftige winkel vond ik een nieuwe agenda van een oud Engels merk; het kaft in een nieuwe kleur groen. Diep oud groen. De kleur van mijn Drentse oma's broodtrommel. Oude kleur, nieuwe agenda, nieuwe tijd. Mogelijk toekomstige nieuwe geliefde, oude angsten. Hij houdt niet van me, hij houdt niet van me, hij houdt van me, hij houdt niet van me. Opnieuw, deze telt niet. Hij houdt van me, hij houdt niet van me, hij houdt van me. Vals gespeeld, opnieuw.
Ach ja, nu zie ik het; dit is de verkeerde vraagstelling. Wanneer we weer gingen wandelen samen, dat was de vraag. Laat ik dan maar de stoute schoenen aantrekken en hem die vraag stellen: ‘Zullen we weer een ontmoeting plannen, een wandeling?’

Je eerste liefde liet jou branden
in de hel van plicht en trouw.
Je nieuwe liefde kan romantisch zijn:
‘t oude vuur, gebet in wijsheid en ervaring.
Je nieuwe liefde kan ‘t glitter-randje zijn
rondom begeerte en extatische ontlading.
Je nieuwe liefde kan de kamer zijn
waarin je angsten veilig weg verteren.
Je nieuwe liefde kan de vrijheid zijn,
de solitair in je te blijven eren.

Zijn antwoord verschijnt een tijdje later, terwijl ik muffins aan het bakken ben. Appelmoes muffins zonder appelmoes mét vergeten komkommer. Ze staan in hun siliconen bakvormen op het aanrecht te wachten tot de oven heet genoeg is.
Ik zet de komkommer muffins in de oven, draai de kookwekker op naar de vijfentwintig minuten die ze nodig hebben om een handvol lekkers te worden en zie na het eindsignaal dat ik de oven al moet hebben uitgezet. Ze hebben nóg eens vijfentwintig minuten nodig, mijn komkommer muffins, en ze zullen plat blijven. Opbloeien tot muffins ter grootte van een handvol zit er niet meer in.
Er is tijd nodig, schreef hij. Hoeveel tijd? Alle tijd, vermoed ik. Kan iemand mij even vasthouden?

Elke liefde is van waarde,
vergt inzet als zij schuurt en kiert.
‘t Is een hemel op de aarde,
als je graag de liefde viert.

(De cursieve tekst komt uit een al wat ouder blog: Cats/Beets/RodeJas)

geplaatst door RodeJas - 2071 keer gelezen