terug

Over rode jassen en andere kledingstukken

zondag 8 oktober 2023

Voor wie het weten wil: er hangen nu honderd-vier-en-zeventig rode jassen achter de spiegeldeuren van mijn schuifdeurkast. Helemaal zeker ben ik er niet van, ik schijn al bij honderd de tel te zijn kwijtgeraakt.
Verbleekt met de jaren zijn ze, mijn rode jassen - of juist intenser van kleur geworden. Ze zijn mijn handgeschreven brieven, mijn odes aan werkelijkheid en verbeeldingskracht. Er hangen gave jassen achter die spiegeldeuren, maar ook jassen waaruit een gat is geknipt, waarvan een mouw is afgescheurd. Dat zijn de jassen die anderen hebben gedragen. De jassen die ik zelf een tweede of derde keer heb aangetrokken, ogen gelukkig.
Er hangt ook een rode jas die zo mooi was dat hij ‘niet te evenaren’ werd genoemd - maar die wel eenvoudig na te maken bleek. Die jas hangt er triestig bij. Zijn ontwerp is de vrucht van een jarenlang groeiproces, zijn materiaal bestaat uit lapjes realistisch weefsel, en het stikwerk was puur genot.
Ik spreek hem moed in, mijn rode jas: ‘Kop op, er is alleen maar op je sleep getrapt, niet op jou. Jij bent nog heel, jij bent en blijft wie je bent.’ Wat niet kon voorkomen dat ik zelf, lamgeslagen, een al wat oudere jas moest aantrekken om een nieuwe rode jas in elkaar te kunnen stikken.

Laat zijn taal vreemd zijn, fascinerend, betoverend - en laat dat voor eeuwig zo blijven.
Laat mijn ziel gevrijwaard blijven van zijn woorden, zoals ik zijn ziel niet zal benoemen.
Laten we onze gedachten benoemen, de zon, de haartjes op zijn onderarm, de smaak van mijn huid, de regen, de wind.
Laten we accepteren dat we elkaar niet kennen, en laten we vooral gekmakend nieuwsgierig blijven naar elkaar…

Mijn schuifdeurkast raakt vol; het moet maar eens afgelopen zijn met dat steeds weer nieuwe rode jassen fabriceren. Ik heb daarvoor een plan ontwikkeld, een Persoonlijk Plan Van Aanpak: Weg met mijn comfortabele, maar bij een verkeringswens disfunctionele sporttopjes! Ik ga weer echte beha's dragen, van die vormende. Beha's die mij er amper anders laten uitzien dan ik nu doe, maar die mij wel het gevoel geven dat ik onweerstaanbaar ben.
Vertel me, zo'n gevoel van onweerstaanbaarheid moet toch te zien zijn, te ervaren? Zo'n gevoel moet jou toch de overtuiging geven dat je, al zo lang onderweg naar de bron, nú bij die bron bent aangekomen?
Mooi, dat is dan geregeld. De volgende adembenemende vreemdeling die mij lief is en vertrouwd, die man dus, die is voor mij.

geplaatst door RodeJas - 1926 keer gelezen