terug

Aow auw

zaterdag 25 november 2023

Volgende maand mag ik voor het eerst mijn aow pensioen in ontvangst nemen. Daarmee heb ik dus formeel de fase van Ouderdom bereikt. Wat? Ouderen, dat waren toch altijd anderen? Het gevoel van vervreemding wanneer je een spiegel wordt voorgehouden: nee dat ben ik niet hoor, Ik sta midden in het leven, ik kan nog vele jaren door, een conditie waar menig jongere een puntje aan kan zuigen... zo spreek ik mezelf moed in. Maar die O in AOW maakt het toch echt een serieus feit, het lijkt wel of ik in ruil voor de toelage van de overheid (zo voelt dat, ook al heb ik dat geld zelf ingelegd) het voldongen feit van verlopen houdbaarheidsdatum moet accepteren.

Een tijdje geleden was de griepprik ook al zo'n signaal: ik behoor nu tot een kwetsbare groep. Het feit dat ik in goede gezondheid de leeftijd van 67 ga bereiken is reden tot dankbaarheid, het is niet iedereen gegeven. En ook , dat ik niet versleten en uitgeblust ben zoals vele hardwerkende generaties voor mij, die niet konden profiteren van de welvaart en gezondheidszorg die voor mij vanzelfsprekend beschikbaar zijn. Ik vind dat ik daar best wel even bij mag stilstaaan. Met een beetje geluk heb ik nog vele jaren voor de boeg om te genieten van het het leven, de natuur, al die dingen waarover hier hoopvolle profielen worden geschreven.

Anderzijds... gaat het ook over accepteren dat mijn rol in de maatschappij door anderen wordt overgenomen. Niet dat ik het niet meer zou willen of kunnen, het is meer zo dat generaties na mij klaarstaan om het van mij over te nemen. Die staan natuurlijk al langer te trappelen, met de jaren voelde ik die druk al toenemen tot er dan een moment komt dat ik het moet loslaten. Met een beetje geluk kan ik sommige verworvenheden overdragen, op zekere hoogte, maar net zoals ik zelf vroeger, eigenen ook nu de jongere generaties zich het recht toe om zelf op ontdekkingsreis te gaan, op hun eigen wijze. En dat komt ze toe.

Dat doet me denken aan een les uit mijn studententijd. Ik woonde in een fijne jongerenhuisvesting, toen was het ook al zo dat jongeren er langer bleven wonen dan de bedoeling was en dat gold ook voor mij. Ik woonde er nog tot mijn 28e. Op het laatst voelde ik wel dat het tijd was om te vertrekken en dat kwam omdat er een nieuwe instroom was van jongere mensen, die met elkaar weer opnieuw die ontdekkingsreis gingen maken die ik achter de rug had; ik 'oudere jongere' kon niet verhinderen dat oude regels en gebruiken aan de kant werden geschoven en dat de nieuwe lichting vrolijk aan de gang ging om het wiel opnieuw uit te vinden.

En dat is nu dus net zo. Tja hoe nu verder met dat inzicht. Niet dat het nu gelijk aan de kant sta, dat voordeel heb ik als zelfstandige, maar de trend is duidelijk: loslaten. Ga ik mij storten op het schrijverschap? De Portugese taal onder de knie krijgen? Origami-meester worden? Het punt is, een mens moet wel doelen voor ogen houden ook al is er geen noodzaak meer. Wellicht des te belangrijker nu die doelen niet meer door werk worden opgelegd. Ga ik nog een levensgezel vinden om samen oceanen van vrije tijd te bevaren? Er vallen nog genoeg ontdekkingsreizen te maken en de krachtigste motivator om van wal te steken is het kunnen delen van die belevenissen, nietwaar? :-P

geplaatst door Pelgrim - 1775 keer gelezen