terug

De [poort open houden

zaterdag 2 december 2023

Ooit lag er een aantrekkelijke psychiater naast me in bed. Hij had een doelstelling die in ons beider belang was, en het begon best veelbelovend. We richtten ons volledig op elkaar, kleren werden steeds meer overbodig - totdat ik een fatale fout maakte: Ik vroeg naar de vrouwen op zijn werk. Soms maakt seksueel verlangen een samenhangend gesprek voeren onmogelijk. Soms is het beter, nog wat langer te praten voordat elkaar aanraken seks gaat heten...

Dit was een echte psychiater, en zo’n psychiater diagnosticeert niet buiten zijn werkkamer. Nooit. Voor het stellen van een diagnose is een stapel testen nodig van een halve meter hoog, en die heeft hij nu eenmaal niet bij zich als hij uit vrijen gaat. Aan een echte psychiater heb je dus niks bij een rondje diagnoses stellen voor daters, voor een rondje etiketjes plakken. Hij denkt gewoon in wel of geen vonk. Het zijn de amateurs die borderline herkennen, autisme, asperger, narcisme…
Wij hielden de toegangspoort nog een paar dagen open, de psychiater en ik. Toen griezelde ik bij de pot augurken die zijn snelle avondhap was - en hij sloot de poort. ‘Geen vonk.’

Fatale fouten, zich herhalende patronen. Kiezen voor de vertrouwde pijn van een vorig huwelijk, voor de vertrouwde pijn uit je jeugd. De poort open zetten voor bedelaars en zo zelf een bedelaar worden. Ik heb het gedaan - en de poort weer gesloten. Die leegte toen er niets meer te troosten of te bemoedigen viel… Wat bleef: Verschrikkelijk nodig zijn in iemands leven is voor mij makkelijker te doen dan iemand verschrikkelijk liefhebben. Het vuur laten branden zonder zelf weg te schroeien, heb ik nog niet echt onder de knie.

Tien mogelijkheden om de poort open te houden bij wederzijds geen vonk, bij geen wederkerige vonk en bij groter ongemak, verlopend van best logisch naar superstom: Elkaars Things2Shares leuk blijven vinden. De 100% match wat muzieksmaak betreft uitleven. Hem mijn blogs sturen. De druk eraf halen door elkaar niet meer als mogelijk toekomstige geliefde te zien. De belofte van een lang afscheid niet vergeten. Toch die lange wandeling voorstellen. Altijd welkom zijn opvatten als altijd welkom zijn. De raakvlakken in elkaars heden en verleden aanzien voor liefde. Geloven dat de ander mij nodig heeft. Hem vragen waarom.

‘Je bent nu nog heel,’ zei een (vrouwelijke) psychiater ooit tegen me in een gesprekje van tien minuten. Ik had de halve meter hoge stapel testen netjes ingevuld; destijds waren slachtoffers immers even schuldig als daders. En soms, als het leven lastig is, dan weet ik: Ik ben nog heel. Ik kan dit aan. Jij hoeft mij niet te beschermen, niet tegen mijzelf en niet tegen iemand anders. In de eeuwigheid die ons rest, is liefhebben genoeg.

geplaatst door RodeJas - 1966 keer gelezen