terug

Over niks en alles

zondag 17 december 2023

Dorst. Ik heb gemberkoekjes gekocht, bedsokken, chocolade, een snijplankje, een lichtgrijze wollen legging, kerstservetten. En nu heb ik dus dorst. Vanochtend reed mijn trein door de lichter wordende dag naar het noorden - en nu rijdt hij door de donker wordende dag terug naar Leiden. Zo rijden ze altijd, die treinen. Zo blijft de idee-fixe van het helder groene noorden en de smoezelige randstad in stand. Zo werkt heimwee. Heimwee? Het noorden was, hoe graag ik daar ook gewoond heb, mijn thuis niet. Toen niet en nu niet. Thuis is een donker plein vol lichtjes, het wandelpad langs de singel, het pontje over de rivier, de zee, de kathedraal waarin het kaarsje brandt dat ik heb aangestoken. Thuis is een arm om mijn schouders.

‘In het paradijs bestond genot, geen opwinding.’

Daar in het hoge noorden droomde ik mijn dromen van de immer gemiste trein: Veel mensen, slordige stapels kleurige kleding, grote bruinleren koffers. Ik vul de koffers, zoek tevergeefs naar die ene winkel voor de laatste boodschappen en zie iedereen de trein in stappen en vertrekken. Toen dacht ik niet direct aan verhuizen; ik wist immers nog niet waar mijn nieuwe huis zou kunnen staan. Wat ik wel deed was een profiel aanmaken op een datingsite. De treindromen verdwenen - om zo langzamerhand plaats te maken voor lucide dromen. Ik ben een droomreiziger geworden.

‘Als opwinding een mechanisme is waarmee onze Schepper zich vermaakt, is liefde daarentegen iets van ons waarmee we aan de Schepper ontglippen. Liefde is onze vrijheid’

Tien handelingen die de liefde dienen: Engelse kerstliedjes zingen voor oppaskat Charly. Het zwiepen van zijn staart boven mijn thee niet smerig vinden. Zo vaak mogelijk naar Zwolle reizen voor een kort zusjes bezoek. Een engeltje voor haar tekenen. Hem met rust laten. Hem niet met rust laten. Midden op het houten bankje gaan zitten zodat er alleen strak naast mij plek is voor hem. Lacherig feestelijke plannen maken voor in het schitterende bed dat een paar meter verderop staat. Snappen dat seks het feestje is van twee mensen. De belofte van een lang afscheid inlossen.

‘Liefde aan seks koppelen is een van de meest bizarre invallen van de Schepper geweest.’

Mijn kerstboom van dit jaar is de giga kleurplaat van een kerstboom. Kabouters met puntige elfen-oren, pakjes met gestrikte linten eromheen, jolijt. Geen lichtjes, wel engeltjes. Op mijn ronde tafel liggen de kleurpotloden altijd klaar - en zo af en toe kies ik er een paar uit om een tak te kleuren, of zo’n kabouter-elf. Je mag wel even langs komen om mee te kleuren.

(de cursief geschreven tekst komt uit De ondraaglijke lichtheid van het bestaan, van Milan Kundera)

geplaatst door RodeJas - 2244 keer gelezen