terug

Alles om wat bladwijzers, deel twee, gave versie

woensdag 31 januari 2024

De man stond naast me aan de bar, met een giga glas bier in zijn hand - zoals vrijwel iedereen hier in dit stampvolle theatercafé. ‘U ziet er uit als een timide meisje’, zei hij. Ik bestelde twee glazen spa blauw en betaalde die met mijn gekregen grijze plastic muntjes. ‘Maar zodra u begint voor te lezen, is dat timide meisje verdwenen’, zei hij ook. Hij lachte naar me. Hij lachte de lach van een man die zich kostelijk heeft geamuseerd. Graag gedaan, meneer!

Rond en rond de toren liepen we, mijn zus en ik; linksom naar de Markt en het station, rechtsom naar de Wasbar en het theatercafé, zowel linksom als rechtsom naar het hotel. Mechelen in een notendop, Mechelen in een weekend dat niet om Mechelen draaide maar om de schone kunst van het gedichten schrijven en voordragen. ‘Sprekende ezels’ waren wij, prijswinnende amateurdichters, en we kregen ieder vijf minuten om voor te dragen ‘uit eigen werk’. Vijf minuten die ik heb besteed aan het voorlezen van twee blogs: ‘De Mondscheinsonate’ uit 2019, en het recentere ‘Variaties zonder thema’. In spijkerbroek en glanzend grasgroene overhemdblouse, dat vooral. Heeft er iemand foto's gemaakt?

‘Zijn arm om mijn schouders is een vuurrode jas,
zijn hand streelt op mijn rug een glorieuze deken.
Zijn ogen branden in mijn ziel - en ik?
Ik dwaal door zijn paradijs
en zoek de vrouw die ik ooit was.’

Een proza fragment uit een blog, gepromoveerd tot gedicht. Een prijswinnend gedicht. Mijn romance met de weduwnaar is inmiddels lang genoeg geleden om het verhaal onbevangen te kunnen voorlezen, met lichtheid en duisternis in de juiste dosering. Ik kon de stilte in de zaal horen.

Het tweede blog, gekozen vanwege de losse structuur, vereiste een hoger leestempo om boeiend te zijn. Leek mij zo. En om binnen die vijf minuten te blijven natuurlijk. Ik sloeg de zin ‘Een andere kleur vibrator kopen en mij overspelig voelen’ over. Je weet het niet hè, in zo’n vreemd land. Even verderop, moediger geworden, las ik de zin ‘Nogmaals opschrijven dat het beter is een goede kater te bezitten dan een grote poes’ wel voor. Gelach. De vibrator had dus ook gekund, maar ik zag zo snel geen plek om hem in te lassen. Wat er tijdens vijf minuten schijnbaar moeiteloos voorlezen allemaal kan omgaan in een mens…

En ondertussen stond die Sint-Romboutstoren daar, als een baken in ons Mechels universum. Beschenen door de zon opgetrokken uit vlekkerige, roomgele stenen, in het felle kunstlicht van de nacht uit wit suikergoed.

Het meisje zat aan de andere kant van het gangpad in de trein, een fototoestel voor haar gezicht. Ze bleek foto’s te hebben gemaakt van de weg soezende ik. ‘You look so beautiful’, zei ze, toen ik vragend naar haar keek. Jonge vrouw, oosterse schoonheid, blijkbaar gecharmeerd van het zonlicht op mijn witte haren. Ik was moe. Eerst een rechtstreekse trein van Mechelen naar Rotterdam en dan deze ommelandse sprinter-route naar huis. Delete die foto's maar, lieve meid, thank you very much.

Het was mooi - en dat was het. We staken een kaarsje aan in de grootse kathedraal naast de toren. Het helpt niet, maar het helpt wel.

geplaatst door RodeJas - 1944 keer gelezen