Een wiebelkont die een jojo aan het lijntje houdt?!
maandag 12 februari 2024
Toen ik jaren geleden een goede kennis wekelijks op maandag hielp op de markt van de Westerstraat in Amsterdam en indien nodig op de nog bekendere Albert Cuyp markt zag ik veel verschillende mensen langs de kramen lopen. Er waren serieuze klanten bij, die regelmatig voor wat nieuws kwamen en daar hield mijn vriendin heel goed rekening mee.
Daarnaast waren er ook veel personen, die je in een zin kon beschrijven: Kijken, kijken, passen en niet kopen. Twijfelaars, zeker, die zaten er tussen, maar ook mensen, die de markt als een uitje zagen. Dit is natuurlijk niet hetzelfde als funshoppen! Er waren zelfs mensen bij, die persé iets wilden passen, hoewel mijn vriendin dat nadrukkelijk afraadde en zelfs niet toestond. Het leven van een marktkoopvrouw gaat niet over rozen.
Wie bij C&A, Peek en Cloppenburg en al helemaal in een winkel in de P.C. Hooftstraat binnenloopt wordt door het winkelpersoneel welkom geheten, ze zullen hun best doen om hun klant te verleiden tot een aankoop. Ook op de markt doen de marktkooplui alles om de aandacht te vestigen op hun uitgestalde waren. In een supermarkt of andere winkels die levensmiddelen verkopen stelt het personeel zich anders op. Er wordt wel getwijfeld bij bepaalde aankopen maar voor winkelmedewerkers is dit toch anders dan voor de marktlui.
Het weifelgedrag / twijfelgedrag bij de keuze voor aankopen kom ik ook tegen bij het daten. Afspraken die op het laatste moment niet doorgaan, mogelijke afspraken die gecanceld worden na een mailwisseling. Er zijn heel begrijpelijke redenen, waarom er een kink in de kabel komt bij een afspraak, maar als een naar een bepaalde datum verzette afspraak ook dan kort van tevoren opnieuw afgezegd wordt heeft dat een impact. De afgezegde persoon heeft mogelijk voor die afspraak eerst iets anders in de agenda laten vallen., en zal aan zijn omgeving ook weer vertellen, dat de afspraak niet door ging. Op zijn of haar netwerk laat hij of zij dan een rare indruk achter. De afzeggende partij in deze situaties is eigenlijk een wiebelkont en de afgezegde een jojo. Aantrekken en afstoten. Alleen wie echt met een jojo speelt doet het voor de lol. Weifelen bij een date is meer iets wat in het karakter zit.
Soms is er een domino-effect. Een verzonnen voorbeeld: Jan staat in een winkel achter de toonbank, hij krijgt op zijn werk een telefoontje van zijn vrouw. Hun dochtertje moet naar de tandarts, en mams moet onverwacht invallen als cursusleidster. Dus: Of Jan terug wil rijden naar huis (25 km), hun dochter wil ophalen, naar de tandarts brengen, wachten op de behandeling en weer naar huis brengen. De collega van Jan is niet blij. Moest eigenlijk op tijd weg om een pakketje op te halen, wat ze vanavond bij een verjaardag zou geven. Ze belt haar partner op of die de honneurs wil waarnemen. (En zo kan ik nog wel even doorgaan. Kortom, een gebeurtenis staat vaak niet op zichzelf). In dit voorbeeld is er sprake van een noodgeval, maar er zullen ook voorbeelden zijn, waarbij een afzegging van een afspraak om emotionele redenen plaats vindt.
Overal kom ik mensen tegen die snel kunnen beslissen en hun besluit gestand doen maar ook mensen, die altijd blijven twijfelen en op een eenmaal genomen besluit terugkomen. De geloofswaardigheid van degene, die een afspraak en – wat ik vaak meemaakte – een date afzegt staat behoorlijk onder druk. Evenwel, ook de geloofwaardigheid van de ander. Is het een goed idee om eerst heel goed na te gaan, of een afspraak überhaupt wel mogelijk is, of dat er eigenlijk al iets anders is, wat belangrijker is dan een date, of dat iemand eigenlijk met tegenzin instemt met een ontmoeting? Daarmee worden telefoontjes voorkomen in de sfeer van “Sorry, ik had helemaal vergeten dat… Onze afspraak kan niet doorgaan”. Soms heb ik de indruk, dat er bij zo’n telefoontje een leugentje om bestwil wordt gebruikt.
Wanneer een afspraak tot twee of drie keer toe afgezegd wordt dreigt het contact dood te bloeden. Hoeveel is er dan nog over van het enthousiasme, waarmee de eerste afspraak gemaakt is? Wie heeft (ook) ervaringen met jojo’s en wiebelkonten? Ik ben wel bang dat de jojo’s hun ervaringen hier eerder zullen delen dan de eeuwige twijfelaars..
geplaatst door Aktivo1 - 1353 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)