Een wiebelkont die een jojo aan het lijntje houdt?!
maandag 12 februari 2024
Toen ik jaren geleden een goede kennis wekelijks op maandag hielp op de markt van de Westerstraat in Amsterdam en indien nodig op de nog bekendere Albert Cuyp markt zag ik veel verschillende mensen langs de kramen lopen. Er waren serieuze klanten bij, die regelmatig voor wat nieuws kwamen en daar hield mijn vriendin heel goed rekening mee.
Daarnaast waren er ook veel personen, die je in een zin kon beschrijven: Kijken, kijken, passen en niet kopen. Twijfelaars, zeker, die zaten er tussen, maar ook mensen, die de markt als een uitje zagen. Dit is natuurlijk niet hetzelfde als funshoppen! Er waren zelfs mensen bij, die persé iets wilden passen, hoewel mijn vriendin dat nadrukkelijk afraadde en zelfs niet toestond. Het leven van een marktkoopvrouw gaat niet over rozen.
Wie bij C&A, Peek en Cloppenburg en al helemaal in een winkel in de P.C. Hooftstraat binnenloopt wordt door het winkelpersoneel welkom geheten, ze zullen hun best doen om hun klant te verleiden tot een aankoop. Ook op de markt doen de marktkooplui alles om de aandacht te vestigen op hun uitgestalde waren. In een supermarkt of andere winkels die levensmiddelen verkopen stelt het personeel zich anders op. Er wordt wel getwijfeld bij bepaalde aankopen maar voor winkelmedewerkers is dit toch anders dan voor de marktlui.
Het weifelgedrag / twijfelgedrag bij de keuze voor aankopen kom ik ook tegen bij het daten. Afspraken die op het laatste moment niet doorgaan, mogelijke afspraken die gecanceld worden na een mailwisseling. Er zijn heel begrijpelijke redenen, waarom er een kink in de kabel komt bij een afspraak, maar als een naar een bepaalde datum verzette afspraak ook dan kort van tevoren opnieuw afgezegd wordt heeft dat een impact. De afgezegde persoon heeft mogelijk voor die afspraak eerst iets anders in de agenda laten vallen., en zal aan zijn omgeving ook weer vertellen, dat de afspraak niet door ging. Op zijn of haar netwerk laat hij of zij dan een rare indruk achter. De afzeggende partij in deze situaties is eigenlijk een wiebelkont en de afgezegde een jojo. Aantrekken en afstoten. Alleen wie echt met een jojo speelt doet het voor de lol. Weifelen bij een date is meer iets wat in het karakter zit.
Soms is er een domino-effect. Een verzonnen voorbeeld: Jan staat in een winkel achter de toonbank, hij krijgt op zijn werk een telefoontje van zijn vrouw. Hun dochtertje moet naar de tandarts, en mams moet onverwacht invallen als cursusleidster. Dus: Of Jan terug wil rijden naar huis (25 km), hun dochter wil ophalen, naar de tandarts brengen, wachten op de behandeling en weer naar huis brengen. De collega van Jan is niet blij. Moest eigenlijk op tijd weg om een pakketje op te halen, wat ze vanavond bij een verjaardag zou geven. Ze belt haar partner op of die de honneurs wil waarnemen. (En zo kan ik nog wel even doorgaan. Kortom, een gebeurtenis staat vaak niet op zichzelf). In dit voorbeeld is er sprake van een noodgeval, maar er zullen ook voorbeelden zijn, waarbij een afzegging van een afspraak om emotionele redenen plaats vindt.
Overal kom ik mensen tegen die snel kunnen beslissen en hun besluit gestand doen maar ook mensen, die altijd blijven twijfelen en op een eenmaal genomen besluit terugkomen. De geloofswaardigheid van degene, die een afspraak en – wat ik vaak meemaakte – een date afzegt staat behoorlijk onder druk. Evenwel, ook de geloofwaardigheid van de ander. Is het een goed idee om eerst heel goed na te gaan, of een afspraak überhaupt wel mogelijk is, of dat er eigenlijk al iets anders is, wat belangrijker is dan een date, of dat iemand eigenlijk met tegenzin instemt met een ontmoeting? Daarmee worden telefoontjes voorkomen in de sfeer van “Sorry, ik had helemaal vergeten dat… Onze afspraak kan niet doorgaan”. Soms heb ik de indruk, dat er bij zo’n telefoontje een leugentje om bestwil wordt gebruikt.
Wanneer een afspraak tot twee of drie keer toe afgezegd wordt dreigt het contact dood te bloeden. Hoeveel is er dan nog over van het enthousiasme, waarmee de eerste afspraak gemaakt is? Wie heeft (ook) ervaringen met jojo’s en wiebelkonten? Ik ben wel bang dat de jojo’s hun ervaringen hier eerder zullen delen dan de eeuwige twijfelaars..
geplaatst door Aktivo1 - 1459 keer gelezen
Vorige berichten
Slecht nieuws
De al wat oudere man is vaker het onderwerp van slecht nieuws in de vorm van een overlijdensbericht dan de al wat oudere vrouw, las ik. Wat ook slecht nieuws is voor die al wat oudere vrouw - in het bijzonder als ze single is, en op zoek naar een man om van te houden, een man om haar leven mee te delen. Zo blijven er immers steeds minder goede mannen over die een mogelijk toekomstige geliefde zouden kunnen zijn? Egoïstisch? Joh, het zijn maar woorden. En alleen iemand die mij niet kent, zal mij hier helemaal in herkennen.
Dit is al de achtste week van de steigers rond mijn flat. Naar buiten kijkend door de opening tussen mijn bolletjes gordijnen, zie ik niet de lindeboom die naar binnen kijkt, maar een steigerpaal. En mijn tuintje heeft het moeilijk. De mahonia’s bij het muurtje kunnen mij niet zoveel schelen; die stonden hier al, en zelf zou ik nooit voor een haag van mahonia's kiezen. De aardbeitjes, de primula’s, het daslook, en de jonge krentenbomen, taxussen en zwarte vlieren gaan mij wel aan het hart. Maar ja, waar moeten de werkmannen anders hun voeten neerzetten, onderweg naar een nieuw karwei? Ik vroeg hen wanneer het door de hogedrukspuit ontstane gat schuin boven mijn kamerraam gerepareerd zou worden. Het voegwerk aan de gevel leek immers afgerond te zijn? Ze kwamen een kijkje nemen, de twee mannen. Maar nee, mevrouw, dat is betonrot, en reparatie van betonrot staat niet in onze opdracht. Hè, betonrot, alarm, onmiddellijk repareren! Toch? Ik dacht aan de lijdensweg met de lekkende asbestleiding in mijn badkamer, een paar jaar geleden. Het laten repareren van betonrot zou weleens evenmin simpel kunnen zijn. Ze snapten het, geloof ik, die werkmannen. Eentje maakte een foto; hij ging contact opnemen met de beheerder.
Die al wat oudere mannen en het slechte nieuws: In de nieuwsbrief van het CBS las ik, dat het aantal in het verkeer omgekomen mannen het afgelopen jaar is gestegen, terwijl het aantal omgekomen vrouwen is gedaald. Het betreft vooral fietsende mannen, en vrijwel alleen fietsende mannen van zeventig jaar en ouder. Gevalletje vergrijzing, en van mannen die meer fietskilometers blijken te maken dan vrouwen? Of is het gecompliceerder? Zijn mannen, ook de al wat oudere, competitiever dan vrouwen, en zijn vrouwen meer risicomijdend? Deze vrouw in ieder geval wel: Vanwege de vele (door auto’s!) omver gereden fietsers in mijn nieuwe, oude woonplaats Leiden, verplaats ik mij daar te voet of per step. En ik vraag jullie, al wat oudere mannen… Nee, ik vraag jullie niks, helemaal niks. Wees vooral gelukkig, op die veel te snelle fiets!
Bron: CBS nieuwsbrief, cbs@nieuwsbrief.cbs.nl
Bakfiets
Er dendert weer zo'n fiets voorbij.
Dat hij, toen ik nog kroost had, niet bestond,
stemt me trouwens blij.
Ik geef toe, het was in mijn tijd meer gesjor,
een stoeltje achter en een stoeltje voor,
maar de mise-en-scène
smeedde een verbond,
dat ons vormde tot drieëenheid,
Vader, zoon en dochter.
Nu ik mijn driewielertijdperk met rasse schreden voel naderen,
kan ik me niet meer heugen,
is er iets dat dat geluk nog kan benaderen?
Niet direct, maar mocht er
iets in mij opkomen, dan zeg ik het geheid.
Ik weet, geheugen is een leugen,
en betekent voor de toekomst niets.
Wie weet, rijden wij hem ooit samen tegemoet
in wat dan ook, desnoods zo'n bakfiets.
Zit ik dan achter en jij voor?
Maakt mij niet uit, ik ga ervoor.
Eind goed, al goed.
Een steuntje in de rug of voor de benen
De ouderdom komt met gebreken. Hoewel het verouderingsproces bij iedereen verschillend verloopt, zal een 80-jarige( let wel gemiddeld) minder fit zijn dan een twintiger. Uitzonderingen daar gelaten, ik hoorde onlangs van een man van 25, met wie ik zowel door zijn sociale situatie als zijn conditie niet zou willen ruilen.
Om de gevolgen van het ouder worden de baas te kunnen zijn bestaan hulpmiddelen, hulppersonen en aanwijzingen voor betere gedragspatronen. Die drie soorten hulpjes zijn vaak met elkaar verweven. Naast de reguliere eerste - en tweedelijns gezondheidszorg kent ons land een ratjetoe van organisaties, die allen beweren het beste met ons welzijn voor te hebben.
Die organisaties zijn bedoeld om iedereen een steuntje in de rug te bieden en hen te helpen zo mobiel mogelijk te blijven. Er zijn organisaties, die dit beroepsmatig doen, met betaalde krachten, en organisaties waarvan de bezetting voor (een deel) uit vrijwilligers bestaat. Denk hierbij aan de mantelzorg, die ook en misschien wel grotendeels onbetaald door vrienden of familieleden wordt verstrekt.
Het proces dat vooraf gaat aan het verkrijgen van zo’n steuntje is heel verschillend. Er is een tekort aan kwalitatief goede mantelzorg. Niet iedere goedwillende vrijwilliger is opgewassen tegen de problemen, waarmee hij of zij in de praktijk mee te maken krijgt. De cursussen kunnen hem of haar maar deels op het goede been zetten. Waar er een kostenplaatje bij komt kijken is het goed, dat er financiële tegemoetkomingen zijn.
Wie een steuntje in de rug of voor de benen krijgt blijft hoe dan ook kwetsbaar. Ik vind het niet alleen jammer, maar zelfs schandalig dat sommige mensen misbruik maken van dat kwetsbaar zijn. Verder hebben mensen met zo’n steuntje vaak dezelfde wensen voor de invulling van hun leven als fysiek en geestelijk gezonde mensen.
Er zijn onder de steunverkrijgers (als ik zo mag noemen) personen die een relatie hebben. Ik zie regelmatig op een dansmiddag een vrouw, die haar eega rondrijdt op de dansvloer, hij is meervoudig gehandicapt. Aan de blijheid die uit zijn ogen straalt merk ik hoe zeer hij die middagen op prijs stelt. En zij doet dit vol vreugde voor haar echtgenoot.
Veel singles die minder valide zijn of dat na een tijd geworden zijn missen een partner, zij verlangen wel degelijk naar een maatje om zich heen. Voor de gezelligheid, het contact, en uiteraard als hun steuntje. Er bestaan sites speciaal bedoeld voor deze groep. Sommigen van hen zullen niettemin ook proberen een vriendschap te krijgen door iemand “in het wild” te ontmoeten of door zich op een reguliere site aan te melden.
Het dilemma dat zich dan voordoet is gelijkwaardigheid. Waar de een volop kan meedoen aan allerlei activiteiten is zijn of haar wederhelft beperkt. Er kan sowieso een mooie spirituele band ontstaan. Maar is dat genoeg? En het gevaar is levensgroot aanwezig, dat er een andere, potentiële partner tussenbeide komt, een die nog wel “recht van lijf en leden “ is.
Wie heeft in zo’n situatie verkeerd of kent mensen, die er in verkeren? Die ongelijkheid kan natuurlijk ook tijdens de relatie ontstaan. Als het steuntje dan weg is valt de steunverkrijger in een diep gat… Soms krijgt een contact tussen een hulpverlener en een ontvanger een update naar een liefdesrelatie. Dan blijkt er meer te zijn dan aanvankelijk bedoeld was. Mogelijk heeft een van de lezers ook zo’n ontwikkeling meegemaakt..