terug

Drie weken later

dinsdag 5 maart 2024

Dit is een datingsite. Een soort club voor mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Mijn jas hier is rood. Een rood omhulsel dat mij niet goed paste, de afgelopen weken.

Ze stond op de stoep voor de winkel, de al wat oudere vrouw, en ze veegde de tranen van haar wangen met de mouw van haar jas. Een jas van wol in deftig bruin. Ze lachte naar me. ‘Even wat verbeteren’, zei ze. ‘Altijd fijn, als er wat te verbeteren valt’, zei ik toen maar. Ik lachte ook. Ze legde haar hand op de mouw van mijn veel te warme donsjas: ‘Ik zeg altijd: Wie niet oud wil worden, moet jong sterven.’ Ze zei het koninklijk, als een slotakkoord. Ik zei dus niets. Wel wist ik zeker dat een goeie jas zakken heeft. Zakken voor zakdoeken om tranen van wangen te vegen.

Dit is een datingsite. ‘Maar daar ligt het probleem niet. Wat doen we hier, dat moeten we ons afvragen. Wij zijn zo gelukkig het te weten. Ja, in deze ontzaglijke verwarring is één ding helder; we wachten op Godot.’ *

Ze droegen allebei zo’n glimmend leren jack, de jongen en het meisje, zo'n veel te groot jack met overal kettingen en gespen. Ze renden op elkaar af en stortten zich in elkaars omhulsel. Hij zette zijn kistjes ruim gespreid op de keien, zij hield haar hooggehakte rijglaarsjes strak naast elkaar. De liefde heeft vier benen, zei ik tegen mijn metgezel. Maar wat ik dacht was: begeerte is een tweekoppig monster in glimmend zwart leer. Het was mijn dag niet.

Dit is een datingsite. ‘We zijn op de afgesproken plaats, dat is zeker. We zijn geen heiligen, maar we zijn op de afgesproken plaats. Hoeveel mensen kunnen hetzelfde zeggen?’ *

Een Leidse fiets- voetgangers oversteekplaats, van gemeentewege aangekleed met heesters - terwijl van die snelle stoplichten fijn geweest zouden zijn. Ik stond net veilig aan de overkant, in het park met de vogelkooi. Achter mij het gejank van een scooter, zo’n klap die scherven maakt en dan stilte. Stilte. De scooter heeft de groene kleur van bijna alle lange jassen van tegenwoordig; de bestuurster (ook in dat groen) komt even overeind en roept heel hard ‘sorry.’ Er wordt al voor haar gezorgd. Haar leven ligt voorlopig aan puin - en dat speciale groen is nu voor mij een ongeluks-kleur.

Dit is een datingsite. ‘Laten we gaan.’ ‘We kunnen niet.’ ‘Waarom niet?’ ‘We wachten op Godot.’ ‘Dat is waar.’ *

De man droeg een eeuwenoude, donkerblauwe houtje-touwtjejas. Hij stond bij het boekenkastje even voorbij de kassa, en hij zwaaide naar me met een boek. Een dik rood boek met een duistere titel. Zijn ‘Precies iets voor u, mevrouw’ kwam als een verrassing. ‘Voor mij? Nee hoor, niets voor mij. Of wilt u dat ik het voorlees?’ ‘Louis Paul Boon dan? Hugo Claus?’ Ik bekeek de rij stoffige boeken in het winkelkarretje van de man - en ik besloot zijn leven voorgoed te veranderen. Ik plukte Fay Weldon uit het kastje, en Bill Bryson. ‘Alstublieft, appels uit mijn paradijs. En nu ga ik naar huis, vanwege bevroren blauwe besjes en zoute haringen in mijn tas.’ ‘Dank u, eh… wanneer komt u voorlezen?’ ‘Eh… Ooit?’ Afgesproken. Ik kom ooit bij hem voorlezen. Ooit is altijd een goed idee wanneer het idee bij nader inzien niet zo goed is.

Dit is een datingsite. Ooit heb ik hier geschreven dat Godot niet op mij hoeft te rekenen: ‘...ik kan best goed wachten, als ik maar weet hoe lang, en op wie.’ Inmiddels weet ik wel beter: We wachten allemaal op Godot, die ene persoon die wel of niet langs zal komen. We zijn zelf Godot. En ondertussen vermaken we elkaar met zoete broodjes, zang en vertelsels. En mijn rode jas blijft toch maar rood.

*De cursieve teksten komen uit het absurdistische toneelstuk ‘Wachten op Godot’ van Samuel Beckett.

geplaatst door RodeJas - 1914 keer gelezen