De eerste indruk
woensdag 24 april 2024
Al veel besproken, maar ik doe ook een duit in het zakje. Het was naar aanleiding van een gesprekje in verband met werk; iemand vertelde mij dat hij was aangenomen bij een bedrijf terwijl iemand anders, een kennis met betere papieren en net zo gemotiveerd, niet was uitgenodigd. Hoe kan dat nou? De voor de hand liggende reden is De Eerste Indruk. Toeval is daarin een factor van belang: een bril die ik mooi vind, een kleur die mij tegenstaat, een vreemde hobby, dingen die geen spelbreker zouden moeten zijn, maar het toch kunnen worden bij gebrek aan betere criteria. Daar heeft de datende medemens ook mee te maken en er is geen kruid tegen gewassen. Evengoed kan het allicht geen kwaad om er af en toe bij stil te staan, hoe een eerste indruk wordt gekleurd door toevalligheden en ingebakken vooroordeel.
Als het hier over ‘eerste indruk’ gaat dan is dat gewoonlijk in verband met een date, maar feitelijk is dat dan de tweede. Want ik had natuurlijk daarvóór al een indruk, namelijk het beeld dat ik gevormd had naar aanleiding van een profiel. Dus is een date sowieso geen neutrale start maar een correctie op een (voor-)oordeel. Er valt nou eenmaal niet aan te ontkomen dat ik iets of iemand beoordeel, om een richting te kiezen, om een plan te trekken, ook als die indruk in eerste instantie vooral op mijn eigen invulling - en fantasie - is gestoeld. Het begint bij de profielfoto. Die kan ik weliswaar weglaten, als ik niet op uiterlijk wil worden beoordeeld, maar zoals de meesten vind ik een foto belangrijk. Foto’s gaan niet alleen over uiterlijk, maar ook over uitstraling. Ik zie hoe iemand wil overkomen, hoe die persoon zichzelf wil zien. Een beeld zegt meer dan duizend woorden… maar het kan ook vertekend zijn.
Een expert op het gebied van eerste indrukken is de Nijmeegse hoogleraar Roos Vonk. Zij schrijft als sociaal psycholoog onder meer over dating – mijn ‘eerste indruk’ is dat zij óók ervaringsdeskundige is – en ze doet dat in een prettig leesbare stijl met interessante observaties in haar boek ‘De Eerste Indruk’. In een inleidend verhaaltje zien we twee gezichten, het ene smaller, met grote ogen en ronde vormen, hoge wenkbrauwen; het andere breder en hoekiger, een smallere mond en zwaardere wenkbrauwen. Intuitief komt het ene als vriendelijk of betrouwbaar over, het andere als dominant of onbetrouwbaar. In no-time is het oordeel geveld en hebben we een inschatting vanenerzijds hoe aardig, wamr, aantrekkelijk iemand is en anderzijds hoe bekwaam, krachtig of dominant, Dat heeft in de evolutie uiteraard zijn nut bewezen
– voor-oordeel is niet persé negatief - maar in afzonderlijke gevallen is er een aanzienlijke kans dat ik de ander teveel of te weinig krediet geef.
Onderzoek laat zien dat mensen best goed zijn in het inschatten van karaktereigenschapppen aan de hand van uiterlijke kenmerken. Het schijnt zelfs zo te zijn dat mensen aan de hand van een gezicht vrij aardig kunnen raden hoe de rest van het lichaam eruit zal zien (zie roosvonk.nl). Anderzijds kan de indruk die ik van zo’n foto krijg onmogelijk recht doen aan de afzender. Al is het maar omdat ik mijn oordeel baseer op een momentopname. Bovendien zou het zomaar kunnen dat iemand met een zgn “onvriendelijk” gezicht, daardoor – onbewust - ook minder snel lacht. Of dat de figuur die mij zelfbewust-uitdagend aankijkt vanaf het plaatje, daarmee haar onzekerheid verbergt. Alle welgemeende adviezen ten spijt – en er zitten zeker goede tips bij –, is een fotogeniek voorkomen is nou eenmaal niet iedereen gegeven.
Zo weet ik uit eigen praktijk dat die nors ogende man in werkelijkheid heel vriendelijk kan blijken te zijn, misschien verbergt-ie alleen maar zijn verlegenheid. En die vrouw met dat fijne open gezicht kan in werkelijkheid een haaibaai zijn die precies weet hoe ze iemand moet verleiden! Helaas verandert dat inzicht niet heel veel aan de eerste indruk. ‘Ik stel mijn oordeel uit’ is een mooie gedachte en een goed voornemen! Maar tenzij je een heilige bent is dat toch niet hoe het in zijn werk gaat. :-P
geplaatst door Pelgrim - 1840 keer gelezen
Vorige berichten
Leeftijd
Leeftijd is toch meestal ook wel een dingetje als je 50-plusser bent, al wordt er meer vrijelijk over gesproken dan over andere zaken. Er zullen vast meer blogs hier zijn geschreven over leeftijd dan over kersen eten. Maar vooruit er is vast wel ruimte voor nog eentje.
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn verzuchtte Johatan Swift in de 17e eeuw en hij had recht van spreken want hij werd 78 in een tijd dat dat weinigen was gegeven. Leeftijd is maar een getal. Mijn vrienden(innen) zeggen dat ik er 10 jaar jonger uitzie dan de kalender. Je bent zo oud. (jong) als je je voelt. En een persoonlijke favoriet Die ik onlangs las van een man van 70+: ik val alleen op oudere vrouwen want die hebben meer uitstraling. Het uiterlijk van jonge vrouwen doet mij niets. Nou, dat ben je echt ‘needy’. Maar ook vrouwen kunnen op dit gebied hun woorden wellicht zeer diplomatiek kiezen.
Feit is natuurkijk dat er wel degelijk grote verschillen zijn. Een man van 59 kan zich gedragen als een 80- jarige en een man van 80 zal zich soms helemaal niet meer kunnen gedragen. Met ee; beetje make-up kan een vrouw er 20 jaar jonger uitzien en zich ook zo voelen. Maar er zijn weinig vrouwen van boven de 20 die zich ouder willen voordoen dan de kalender. . Maar is er een leeftijd waarop vrouwen en mannen het meest aantrekkelijk zijn en waarom dan? Dat blijft een moeilijk punt zolang AI onze gedachten nog niet kan lezen omdat het antwoord op die vraag afhankekijk is van wat iemand zegt en dat hoeft niet hetzelfde te zijn wat hij of zij denkt.
Laten we beginnen met de mannen. Vrouwen van alle leeftijden kiezen dan gemiddeld voor een man van 38. Op die leeftijd wordt een man geacht zelfverzekerd en ervaren te zijn. Hij is dan (volgens vrouwen) op de top van zijn kunnen zowel in zijn werk als andere zaken en vrouwen voelen zich geborgen en gewaardeerd bij hem. Mannen denken zelf dat dit moment al eerder komt, namelijk rond hun 30ste. Mannen vinden vrouwen het aantrekkelijkst als ze rond de 20 zijn. Mannen blijven nu eenmaal meer dieren en reageren instinctmatig . Op die leeftijd zijn vrouwen het meest ‘geschikt’ om kinderen te krijgen en mannen (van alle leeftijden) willen dan graag een handje helpen om dat te realiseren, Afijn, vrouwen menen zelf op hun 30ste op hun top te zijn. Min of meer om dezelfde redenen als bij mannen. Op die leeftijd denken ze te weten wat er te koop is in de wereld.
Wat moet je nu met deze kennis als je 50-plusser bent op een datingsite waar niemand op die leeftijd is die zo aantrekkelijk wordt gevonden. Er is een grote troost, want de meeste mensen zijn ook realistisch. Aks gevraagd wordt naar de meest favoriete leeftijd van een potentieel nieuwe partner, kiest men meestal iets in de buurt van de eigen leeftijd.Maar dromen mag immers.
Privacy, overal ingewikkeld!
Ik woon in een benedenwoning, bijna op de hoek van de straat. Op die hoek woont mijn buurvrouw. Samen delen we al 12 jaar de patio. Omdat zij behoefte heeft aan nog meer privacy overweegt zij tussen haar (een derde) deel van de patio en mijn deel een niet zo hoge schutting te plaatsen.
Onze gezamenlijke privacy wordt volgend jaar voor de derde keer verstoord door werkzaamheden aan het dak en de “blinde” muur van mijn achterburen die tegelijk ook de buren zijn aan de zijkant van mijn buurvrouw. Mede omdat die klus twee jaar eerder niet goed uitgevoerd is zullen buuf en ik voorjaar 2027 opnieuw naar schatting 4 á 5 weken verblijd worden door een steger op onze patio en met name ook op de border. Het is raar, maar op grond van het zogenaamde ladderrecht is men verplicht dit toe te laten, wettelijk zit er geen vergoeding en in principe zelfs geen termijn aan vast. Alleen aantoonbare schade moet vergoed worden. Het plan van plaatsing van de steigerdelen zorgt al voor onrust, mijn buurvrouw wil niet dat dit opnieuw door haar door haar te ontruimen “achterom” geschiedt en ik wil het ook niet zien gebeuren door mijn woning! Onlangs werd mijn privacy verstoord door werkzaamheden aan de gevel van mijn bovenburen, in plaats van een ladder stond er een steiger pal voor mijn voordeur, zodat ik gevangene in mijn eigen woning was. Gelukkig duurde dit maar een paar uur, maar toch..
De behoefte aan een stukje privé is heel essentieel. Als door wat dan ook daar inbreuk op wordt gemaakt veroorzaakt dat irritaties, boosheid en zelfs verwijdering tussen mensen, waar eerst sprake was van een goede verstandhouding. Als er, zoals in het door mij aangehaalde voorbeeld sprake is van de belangen van drie partijen (noodzakelijke werkzaamheden, inbreuk op privacy en kans op schade en naschade) wordt het vervelend.
De verhouding tussen buren is in wezen een relatievorm. In elke relatie waarin twee mensen genegenheid voor elkaar voelen en met elkaar woonruimte delen of elkaar als latje regelmatig zien blijft privacy onontbeerlijk.
Pakweg 50 jaar geleden werd de behoefte aan bescherming van de persoonlijke levenssfeer anders ingevuld. Grote zonneschermen in de tuin, de gordijnen gingen in sommige straten dicht. Ook waren er afspraken over wat je wel en wat je niet deelde met familie en kennissen. Die afspraken zijn er tegenwoordig vaak stilzwijgend ook nog wel, maar door de ontwikkelingen in de digitale wereld kunnen ze moeilijk nagekomen worden. Wie op Facebook of een andere community actief is weet dat er meer over hem of haar bekend is dan je kunt vermoeden.
Vaak gaat het onschuldige gegevens, een leuke foto waar niemand aanstoot aan neemt of een bericht over een positieve gebeurtenis, zoals de geboorte van een kleinkind.
Helaas worden op FB en die andere sites ook zaken gedeeld, die je liever niet openbaar wilt hebben. Het is moeilijk om een grens te bepalen van wat wel en wat niet acceptabel is. Soms worden mensen teruggefloten als er zaken gedeeld worden, die niet door de beugel kunnen.
Ook op een datingsite is een stuk privacy van belang. Het gebruik van nicknames voorkomt veel narigheid. Soms gaat er iets mis, en dan moet een beheerder van de site ingrijpen.
Ik wens iedereen veel wijsheid in het omgaan met alles, dat min of meer vertrouwelijk ter kennis is gekomen.
Vertrouwen
Gloednieuwe letters zijn dit - en zijn ze niet prachtig? Getypt op een spiksplinternieuw toetsenbord met toetsen die bij elke aanslag een klein geluidje maken, een blijmakend klein geluidje dat me aan een typemachine doet denken. Je weet wel, zo’n apparaat waarmee je de letters, zonder printer, direct op het papier drukt. Zo’n apparaat waarbij elke letter aan een apart stangetje zit, waardoor we nu nog steeds opgescheept zitten met een qwerty-toetsenbord. Het scherm is helder. Hm, veel te helder eigenlijk, dat kan wel wat minder. En met zo’n groot scherm kunnen de letters ook wel wat kleiner. Daar merk jij als lezer niets van. Ik als schrijver merk dat wel, ik moet dan opnieuw leren inschatten hoe lang mijn blog is - wat vergeleken bij het kiezen, bestellen, ophalen en installeren van een nieuw chromebook uiteraard een peulenschil is.
Achteraf was besluiten dat mijn bijna tien jaar oude makker nu echt vervangen moest worden het meeste werk. Werk van jaren. Geen updates meer? Ik hoef geen updates, dit ding doet het zonder updates goed genoeg. Nou ja, YouTube reageert wat langzaam maar ik heb immers alle tijd? En geldzaken regel ik allang via mijn wel geüpdate, dus veilige smartphone. Uiteindelijk was het één toets. Eén toets die mijn schrijfwerk telkens weer dermate irritant onderbrak, dat het nut van zo lang mogelijk met een al wat ouder apparaat werken mij plotseling ontging: Het was de shift- toets. Die hield zich niet aan de afspraak. Steeds wanneer ik hem gebruikte, voegde hij ook een teken toe, een ) of een #. Zeg nou zelf, zo kan een mens toch niet schrijven? En jawel, hij had beslist gerepareerd kunnen worden, die toets. Maar mijn vertrouwen in het apparaat was weg. Vertrouwen verdwijnt te paard en komt te voet terug. Of nooit. Gewoon zoals dat bij mensen soms ook gaat.
Al met al vind ik het de hoogste tijd worden dat ik minder type en meer praat; dat ik mij minder met mensen van letters en plaatjes bezighoud en meer met mensen van vlees en bloed. Kortom, ik wil weer serieus aan de wandel - en wat mij betreft is het al zover. Dacht ik op een mooie dag. Ik liep dus een ommetje Cronesteyn in mijn normale tempo - voor zover dat ‘normale tempo’ na een jaar nog in mijn spiergeheugen zit. De fysiotherapeut keek me effen aan, toen ik dat vertelde. Wat geen goed teken is. Hij vraagt applaus van de hele sportzaal wanneer ik mijn evenwichtsoefeningen doe, en hij noemde me laatst ‘wondergirl’ omdat ik al best veel kracht kan zetten met die tien weken oude nieuwe titanium heup. Hij vroeg of ik napijn had gehad van dat snelle ommetje. Ja dus. Als ik iets geleerd heb in mijn leven, dan is het dat ik beter wél kan uitkomen voor fysieke pijn. Met mentale pijn is dat nog lastig, maar wees gerust, ik boek vooruitgang. Ik kreeg dus een preek van de man met de effen ogen: Nog niet op snelheid gaan trainen, wel op afstand. Beter twee rustig gelopen ommetjes dan één snel ommetje. Ik knikte gehoorzaam. Hij is de ervaren man - en omdat hij zijn ervaring inzet voor mijn welzijn en ik hem vertrouw, zal ik naar hem luisteren. Wel heb ik mezelf beloond met nieuwe schoenen. Hardloopschoenen in een spetterend zwart-wit design, uitgezocht op de enigszins ronde zool. Ze lopen heerlijk, deze nieuwe schoenen. Maar er al wandelend snelheid mee maken is onmogelijk. Dat worden dus twee ommetjes Cronesteyn, ontspannen tempo, met halverwege een limonade stop op een bankje. Loop je mee?