terug

Veel geluk

vrijdag 19 april 2024

Dit is een datingsite. Een soort club voor mensen die op zoek zijn naar elkaar en die paarsgewijs de club verlaten zodra ze elkaar hebben gevonden. Zoekmensen zijn wij, clubleden, hongerige zoekmensen: Kunstenaars, praatjesmakers, dierenvrienden, wandelaars, treinreizigers, heksen, motormuizen en plaatjesplaatsers. Én schrijvers.

‘Zodanig was Neary’s liefde voor Miss Dwyer, die een escadrille commandant Elliman liefhad, die een zekere Miss Farren uit Ringaskiddy liefhad, die een zekere dominee Fitt uit Ballinclashet liefhad, die in alle oprechtheid moest bekennen een bepaalde genegenheid te voelen voor een zekere Mrs. West uit Passage, die Neary liefhad.’
(uit: Murphy, Samuel Beckett)

Plotseling bestaan er zeven soorten honger. Althans, het boek* bestond al jaren, maar nu heeft de psychologie zich ontfermd over die hongers en er een zelfhulp-methode van gemaakt. En dat alles terwijl ik even niet oplette, misschien wel terwijl ik door de regen van mijn huis naar het huis van de kat liep. Kraw, zegt de kat als ik de deur van zijn huis open, kraw. Hij heeft zijn muis weer op de voordeurmat gelegd, en ik laat mijn tas tot kathoogte zakken om hem het ontsnappen te beletten. Hij heeft honger, zin in eten, wat hij uit door huidhonger te veinzen. Door zijn katerkop tegen mijn voorhoofd te duwen, zijn harige flanken langs mijn natte donsjas te strijken. Kraw, kraw. Zijn miauwen klinkt als het krassen van een verre kraai. Ik vind hem leuk, mijn oppaskat. Leuk? Verplaats die lelijke L, zet er een G voor en er staat Geluk. Zal ik dan maar vrede sluiten met het woordje ‘leuk’?
Het Meertens Instituut onderzoekt trouwens de interactie tussen mens en dier. De communicatie, de taal en het denken, samengevat onder de noemer gespreksanalyse. Eh. Kom maar analyseren, hoor: Ik lees mijn oppaskat een proefversie van dit blog voor, en hij springt op als ik het woord ‘brokjes’ inlas...

‘Ik heb haar liever dan geluk.’
(uit: Na de pauze, Herman Finkers)

Goed, ik ben dus al best lang alleen. Alleen - in de zin van harthonger hebben, van zoekende zijn naar die ene man. Soms breekt mij dat op, krijg ik er opeens de pest in, zomaar, vanwege twee van die gelukzaligen. Het was een veel te warme voorjaarsdag geweest, met een leuke maar dus veel te warme wandeling. Terug in de trein ging ik, na vragend oogcontact en een instemmend knikje, naast een nog jonge man zitten. Hij voerde een telefoongesprek, vertelde enthousiast dat zíj straks ook de trein in zou stappen - wat ze uiteindelijk deed. Gezwaai, geroep, hier ben ik, ik zit hier en daar staat ze, een blije jonge vrouw met vrolijk verwaaide krullen. Ze blijft naast de bank staan. Ze verwacht dat ik vertrek. Ze zegt dat er verderop in de trein nog een plaatsje vrij is. Ik ben het plotseling zo zat, dat stellen gedoe. Ik ben moe, mijn hoofd bonst, mijn voeten prikken, en ik verwacht verdorie ook van mezelf dat ik zal vertrekken. Ik vertik het. ‘Ik stap over acht minuten uit’, zeg ik, ‘daarna kunnen jullie nog vijf minuten naast elkaar in deze trein zitten.’ Als ik de trein uitloop, kijk ik even achterom, groet de jongeman. Hij steekt breed lachend zijn hand op. Knipoogt. Veel geluk!

*Renate Dorrestein: Zeven soorten honger (2016)

geplaatst door RodeJas - 1883 keer gelezen