terug

Aan het lijntje

vrijdag 17 mei 2024

Dit is een datingsite. Je eigenste plek voor het hoogstpersoonlijk bevorderen van het eigen geluk - al blijkt het hier in de praktijk voornamelijk over katten te gaan. En hoewel ik het verschijnsel kat-in-huis met afschuw bezie, wil ik graag het mijne aan het gesprek toevoegen: Het heeft zijne majesteit de oppaskat namelijk behaagd om een vrijwel volle fles zonnebloemolie omver te stoten. De fles stond op het aanrecht van zijn huis, naast een fles koolzaadolie. Zoals er op het aanrecht in mijn eigen huis naast de fles koolzaadolie een fles hennepolie staat. Een kleine complicatie: De dop zat niet goed op die fles.

‘De schepping steekt slecht in elkaar. Een kat heeft veel te melden maar kan toevallig niet praten.’ (uit: Koetsier Herfst, Charlotte Mutsaers)

Toen de zon eenmaal ging schijnen, hing er ineens niets meer in mijn kast dat ik buiten zou kunnen dragen. Vandaag niet en morgen niet en overmorgen niet. Alzo stond ik een wijle later voor de grote spiegel van een kleine Leidse winkel en liet mij vertellen dat die rok wel iets voor mij deed. Er moest blijkbaar iets voor mij gedaan worden. Naar de kapper sturen, dacht ik. Ooit zorgde de regen juist voor meer krullen. Of bleek mijn schipper plotsklaps de verzopen kat-versie van mij de meest aanbiddelijke versie te vinden. Hoe dan ook, ik koos voor de andere rok, de gestreepte, die met de prettig zittende tailleband. Ik zou er een bloesje bij zoeken dat wel iets voor mij kon doen, een bloesje met zwart witte vlakken ofzo. Mijn eigen zalm-oranje bloesje kleurde net niet bij de streepjes. Wel was er sprake van harmonie, zag ik thuis in mijn eigen grote spiegel. Harmonie is belangrijker dan de perfecte combinatie vormen, toch? Het is de nieuwigheid die perfectie vereist. Na een half jaartje komt het niet meer zo precies, past dat oranje bloesje gewoon wel bij die rok. Ik doe maar net of dat halve jaar al voorbij is. Zoals ik ooit een geliefde had die vond dat hij en ik net zo goed nu alvast konden gaan samenwonen als we dat toch zouden willen, ooit.

‘Alsof de wereld ooit groter kan zijn dan de inhoud van je eigen hersenpan!’(uit: Koetsier Herfst, Charlotte Mutsaers)

Ik reisde met drie treinen naar dat blauw met gele woonwarenhuis om een topmatras en een grote ronde spiegel te kopen - maar ik kwam thuis met een pakje bevroren gerookte zalm en zo’n handig metalen bakje. De zalm was in de laatste trein terug al ontdooid - wat ik zelf wel kon ruiken, maar mijn medereizigers blijkbaar niet. Het bakje ga ik gebruiken om tuinkers in te zaaien, vetplantjes te kweken; of om dadelkoek in te bakken, of een mini quiche. Of ik leg het vol met zeepjes om mijn toilet lekker te laten ruiken. Of ik gebruik het als fruitschaal voor die kleine biologische appeltjes, en zet het op mijn aanrecht naast de fles koolzaadolie en de fles hennepolie. Ik kan het bakje, gevuld met kleurpotloden, op mijn ronde tafel zetten, bij de engeltjes, het varentje en de Iittala kandelaars. Of op mijn nachtkastje, naast het beertje en de pop, voor mijn favoriete oorhangers. Of voor gebruikte tissues. Voor alle liefdesbrieven van het afgelopen jaar. Het is een volkomen overbodig bakje. Ik heb een volkomen overbodig bakje gekocht. Ik ben zelf een volkomen overbodig bakje. Vooralsnog vind ik hem zo leuk dat ik mij zelfs blijmoedig aan het lijntje laat houden.

geplaatst door RodeJas - 2074 keer gelezen