terug

Een zoektocht naar het geluk of zomaar wat vinden?

maandag 13 mei 2024

Zoeken is een handeling die ik bewust verricht. Gelukkig komt het weinig voor dat ik echt iets kwijt ben. Een paar jaar geleden had ik mijn fietssleuteltje ergens laten vallen, bij het op slot doen van mijn brik; gelukkig had ik een reserve-exemplaar aan mijn bos. Omdat ik geen verzamelaar van spullen ben en alleen maar dingen koop die vervangen moeten worden of in mijn huis ontbreken zul je mij niet zo snel bewust in een Kringloopwinkel zien rondneuzen.

Niettemin kijk ik wel goed naar wat er mij onderweg onder ogen komt. Of naar wat anderen doen of met zich meezeulen. In mijn straat stond een rijtje gevulde kliko’s gereed voor lediging door de reinigingsdienst, en ik zag hoe een sjofele man elke kliko opende en de inhoud op straat stortte, plastic flessen en blik er uit haalde en de rest weer terug in de bakken mikte. Naast hem zag ik een goedgevulde tas met deze statiegeld waardige zaken. Hij was dus heel gericht op zoek!

Op straat vind je soms de meest bizarre zaken. Heel subtiel: Mijn oog viel op een speelkaart: Ruiten boer. Wie die kaart verloor had niet veel meer aan de rest van zijn setje kaarten. Naast een scooter zag ik een huissleutel liggen. Beide voorwerpen liet ik onaangeroerd. Ook kort geleden lag toen ik mijn voordeur opende een koperen hangslot met een ijzeren bevestigingsstrip op de stoep, de strip was duidelijk ergens afgebroken. Dit was leuk voor een oud-ijzer boer. Daarentegen heb ik een portemonnee met geld en pasjes die midden op straat lag wél opgeraapt, en ervoor gezorgd dat de rechtmatige eigenaar ‘m terug kreeg.

Ik vraag me na zoveel tijd op een datingsite af hoe het komt dat het enkele daters lukt in no time een duurzaam contact te scoren waar de meerderheid met zoveel teleurstellingen wordt geconfronteerd. Zoekt die meerderheid, waar ik mijzelf ook toe reken, dan niet op de juiste manier? Of hebben die paar daters die snel resultaat boeken iets wat ik net niet heb en waarvan ik ook niet weet wat het is. Moet ik soms anders zoeken?

Voor een zoektocht naar mensen die niet lang geleden verdwenen zijn gebruikt men soms speurhonden. Deze dieren worden goed getraind; maar ook al zou men mij trainen, dan kan ik niet tippen aan het reukvermogen van die beesten. Ieder mens heeft een zintuig, dat beter ontwikkeld is dan de andere, er zijn zo mensen die visueel en anderen die weer auditief ingesteld zijn. Daar moet ik rekening mee houden! Zelf ben ik nadrukkelijk visueel, het wordt mij wel eens verweten dat ik minder adequaat reageer op dingen die ik hoor dan op dingen die ik zie. Is dat toch een verschil tussen mannen en vrouwen?

Selectief kijken of selectief luisteren en daaraan gekoppeld selectief onthouden, zou dat ook een oorzaak kunnen zijn voor die verschillen? Er zijn bepaalde zaken, die mij mijn leven lang bij blijven, als ik mij bijvoorbeeld herinner onder welke omstandigheden ik mijn ex-partner heb ontmoet. Toch herinner ik mij wat ik toen zag meer nog dan wat we toen besproken hebben. Een ding is mij toen wel heel goed bijgebleven: dat het geluk soms heel onverwacht op je pad komt, op de dag dat ik haar ontmoette was ik niet gericht op zoek.

Spontane ontmoetingen zijn het leukste, daar zit evenwel een maar aan vast. Als je iemand ontmoet waar je het wow-gevoel bij hebt en je hebt net al met iemand afgesproken, dan is er wat de Fransen zo treffend noemen: L’ embarras du choix, letterlijk: keuze genoeg, maar ook: verlegenheid om te kiezen. Deze woorden vormen ook de titel van een film uit 2017.
Als je in een relatie zit en je wordt dan warm van iemand wiens weg jouw weg kruist, dan is het nog lastiger.

Ik wens iedereen weer succes op haar of zijn zoektocht, dat diegene gevonden wordt waarmee je een klik hebt en waarmee ook een duurzaam contact mogelijk is.

geplaatst door Aktivo1 - 1985 keer gelezen