Een zoektocht naar het geluk of zomaar wat vinden?
maandag 13 mei 2024
Zoeken is een handeling die ik bewust verricht. Gelukkig komt het weinig voor dat ik echt iets kwijt ben. Een paar jaar geleden had ik mijn fietssleuteltje ergens laten vallen, bij het op slot doen van mijn brik; gelukkig had ik een reserve-exemplaar aan mijn bos. Omdat ik geen verzamelaar van spullen ben en alleen maar dingen koop die vervangen moeten worden of in mijn huis ontbreken zul je mij niet zo snel bewust in een Kringloopwinkel zien rondneuzen.
Niettemin kijk ik wel goed naar wat er mij onderweg onder ogen komt. Of naar wat anderen doen of met zich meezeulen. In mijn straat stond een rijtje gevulde kliko’s gereed voor lediging door de reinigingsdienst, en ik zag hoe een sjofele man elke kliko opende en de inhoud op straat stortte, plastic flessen en blik er uit haalde en de rest weer terug in de bakken mikte. Naast hem zag ik een goedgevulde tas met deze statiegeld waardige zaken. Hij was dus heel gericht op zoek!
Op straat vind je soms de meest bizarre zaken. Heel subtiel: Mijn oog viel op een speelkaart: Ruiten boer. Wie die kaart verloor had niet veel meer aan de rest van zijn setje kaarten. Naast een scooter zag ik een huissleutel liggen. Beide voorwerpen liet ik onaangeroerd. Ook kort geleden lag toen ik mijn voordeur opende een koperen hangslot met een ijzeren bevestigingsstrip op de stoep, de strip was duidelijk ergens afgebroken. Dit was leuk voor een oud-ijzer boer. Daarentegen heb ik een portemonnee met geld en pasjes die midden op straat lag wél opgeraapt, en ervoor gezorgd dat de rechtmatige eigenaar ‘m terug kreeg.
Ik vraag me na zoveel tijd op een datingsite af hoe het komt dat het enkele daters lukt in no time een duurzaam contact te scoren waar de meerderheid met zoveel teleurstellingen wordt geconfronteerd. Zoekt die meerderheid, waar ik mijzelf ook toe reken, dan niet op de juiste manier? Of hebben die paar daters die snel resultaat boeken iets wat ik net niet heb en waarvan ik ook niet weet wat het is. Moet ik soms anders zoeken?
Voor een zoektocht naar mensen die niet lang geleden verdwenen zijn gebruikt men soms speurhonden. Deze dieren worden goed getraind; maar ook al zou men mij trainen, dan kan ik niet tippen aan het reukvermogen van die beesten. Ieder mens heeft een zintuig, dat beter ontwikkeld is dan de andere, er zijn zo mensen die visueel en anderen die weer auditief ingesteld zijn. Daar moet ik rekening mee houden! Zelf ben ik nadrukkelijk visueel, het wordt mij wel eens verweten dat ik minder adequaat reageer op dingen die ik hoor dan op dingen die ik zie. Is dat toch een verschil tussen mannen en vrouwen?
Selectief kijken of selectief luisteren en daaraan gekoppeld selectief onthouden, zou dat ook een oorzaak kunnen zijn voor die verschillen? Er zijn bepaalde zaken, die mij mijn leven lang bij blijven, als ik mij bijvoorbeeld herinner onder welke omstandigheden ik mijn ex-partner heb ontmoet. Toch herinner ik mij wat ik toen zag meer nog dan wat we toen besproken hebben. Een ding is mij toen wel heel goed bijgebleven: dat het geluk soms heel onverwacht op je pad komt, op de dag dat ik haar ontmoette was ik niet gericht op zoek.
Spontane ontmoetingen zijn het leukste, daar zit evenwel een maar aan vast. Als je iemand ontmoet waar je het wow-gevoel bij hebt en je hebt net al met iemand afgesproken, dan is er wat de Fransen zo treffend noemen: L’ embarras du choix, letterlijk: keuze genoeg, maar ook: verlegenheid om te kiezen. Deze woorden vormen ook de titel van een film uit 2017.
Als je in een relatie zit en je wordt dan warm van iemand wiens weg jouw weg kruist, dan is het nog lastiger.
Ik wens iedereen weer succes op haar of zijn zoektocht, dat diegene gevonden wordt waarmee je een klik hebt en waarmee ook een duurzaam contact mogelijk is.
geplaatst door Aktivo1 - 1907 keer gelezen
Vorige berichten
Mooie woorden zijn lang niet altijd daden
Mooi gezegd dat een grote woonafstand van elkaar geen bezwaar hoeft te zijn om je partner beter te leren kennen. Zelfs als dat inhoudt dat je de ander dan maar sporadisch kunt bezoeken omdat hij/zij meer dan 1000 km van jou verwijderd woont. Een gastvrij onderkomen in het buitenland kan bovendien een heerlijk vakantieadres zijn, zeker als het een Hollandse man of vrouw is, die de plaatselijke taal goed kent. De wederdienst is dan jouw gastvrije huis als hij of zij naar Nederland komt. In beide gevallen heb je geen hotel nodig.
In het buitenland kan degene die daar al lang woont, je tevens alle mooie plekjes in de omgeving laten zien, zonder dat je daarvoor met een hele groep toeristen op pad hoeft te gaan. Omgekeerd kan de ander bij jou in Nederland, rustig zijn & haar familie bezoeken vanuit jouw huis, of bij jou thuis ontvangen. Na een periode bij elkaar geweest te zijn, kan je daarna beeldbellen met elkaar om de relatie samen verder uit te diepen. Dagelijkse beslommeringen val je de ander dan maar liever niet teveel mee lastig, die los je gewoon zelf op.
Maar wat gebeurt er als je iemand ECHT nodig hebt in de tussenliggende periode dat je niet bij elkaar bent? Tot wie wend je je dan? Tien tegen een dat het een familielid is, je kind(eren), die goede buren of je hartsvriend(in) die alle ins en outs van je kent. Je kan immers niet verwachten dat je partner even overkomt omdat je opeens voor een kortstondige opname naar het ziekenhuis moet, je huisdier(en) te verzorgen in de periode dat je dat zelf niet kan, je post dagelijks uit het zicht te leggen om inbraak te voorkomen, etc.
Nou weet ik wel dat ik niet bij voorbaat al overal beren op de weg moet zien, als er nog niks aan de hand is, anders kan ik straks "bijna" alleen nog maar achter die spreekwoordelijke geraniums zitten. Het is bij mij wel zo dat grote avonturen aangaan een stuk minder is geworden, zeker nadat ik met pensioen ben gegaan. Over al die praktische dingen dacht ik 10 tot 15 jaar geleden nog niet zo na. Misschien scheelt het als je zelf ooit hebt meegemaakt dat er iets ernstig mis ging, of bij een dierbaar persoon waar je een hele sterke band mee hebt.
Ik heb ook ondervonden dat iemand die aan het andere eind van ons land woont ook niet zomaar even naar je toe komt, maar dat het vaak allemaal om vaste afspraken draait. Bij ie man of vrouw die veel minder ver weg woont, gaat dat toch allemaal een stuk makkelijker...
Voorbereidingen op de echte afspraak
Ik ben als ik dit schrijf bezig met het afvinken van mijn things-to-do list voor mijn vakantietrip die 6 juni begint. Er staan aandachtspunten op die ik de afgelopen dagen heb afgerond, dingen die ik vandaag en morgen ga doen en ook heel belangrijke afstreeppunten, die pas op de vroege ochtend van het vertrek afgerond kunnen worden. Acht dagen met de bus richting Hongarije, bezoekjes aan Boedapest en omgeving, in een land waar ik van de taal echt geen enkel woord spreek. Dat gebrek aan zelf verbaal te kunnen communiceren stuit mij tegen de borst. Ik breek zelfs mijn tong over de fonetische weergave van de belangrijkste zinnen en uitdrukkingen in het boekje met woorden en uitdrukkingen in het Hongaars.
Eigenlijk is mijn hele leven een voorbereiding op dingen die later gaan gebeuren. Als kind moest ik mij op school voorbereiden op mijn werkzame leven. Dagelijks of eens per paar dagen moet ik boodschappen doen. Ik probeer bij de voorbereiding van mijn vakantie niets te vergeten. Als ik jarig ben of anderen uit mijn kring jarig zijn eist dat weer een ander stuk voorwerk. En dan de kerstkaarten! Daar begin ik vroeg mee, in oktober ga ik ze al schrijven.
Een date vraagt, nee smeekt ook om voorbereidingen. Ik geloof dat van een flink deel van de dates al op voorhand helder is, dat ze geen vervolg krijgen, louter en alleen vanwege een slechte voorbereiding. Evenals een vakantie volledig in de soep kan lopen als het voorwerk niet perfect is. Hoe vaak lees ik niet dat een gezin en nog vaker een single onderweg merkt, dat er iets vergeten is. Ronduit rampzalig is het vergeten van het uitdoen van de knop van een gasfornuis, die weliswaar op de laagste stand stond.. Als je met z’n tweetjes bent zullen die ultieme missers minder vaak voorkomen.
De voorbereidingen voor een date moet je toch zelf doen. Hoewel, ik heb van sommige dames gehoord, dat ze hulp hebben gekregen, meestal van een dochter of een ander familielid die hen adviseerde hoe ze hun date tegemoet moesten gaan, en vooral bij het opstellen van een profieltekst.
Vrouwen schenken voor een afspraakje doorgaans meer aandacht aan hun kleding en overige uiterlijke verzorging dan mannen. Een even belangrijk aspect voor een date is goed afspreken, waar de locatie is en hoe laat de ontmoeting plaats heeft. Wat voor iemand een bekende plek is kan voor de ander een zoekplaatje zijn.
Net als voor een vakantiereisje is een lijstje van aandachtspunten bij een date niet overbodig,. Voorkomen is beter dan genezen. Nog erger, een mislukte date door een slechte voorbereiding krijgt doorgaans geen tweede kans. Er zijn onvoorziene omstandigheden die een date compleet kunnen laten mislukken. Iemand kan in een slecht humeur verkeren, gewoon niet goed in zijn of haar vel zitten. Is het dan niet beter om de date uit te stellen??
Buienradar is een geweldig hulpmiddel om een buiten-date tot een succes te maken. Ik raadpleeg die site regelmatig. Helaas is ook die site niet altijd voor 100 procent betrouwbaar.
Ik wens iedereen goede voorbereidingen op de ontmoeting, die nog komen gaat. En nog meer, dat die date slaagt en een vervolg krijgt!
Uitgehuwelijkt
Afgelopen weekend heb ik 2 kunstroutes bezocht. Ze waren allebei in de buurt en dus te bezoeken met de fiets. Als bonus heb ik ook diverse mooie tuinen mogen betreden waarin de beelden, het keramiek of de schilderijen zeer fraai stonden opgesteld. Toch hadden sommige kunstenaars hun werk ook nog volledig opgesteld staan in hun atelier.
Zo betrad ik een atelier waar de kunstenaar veel schilderijen van Rembrandt van Rijn had nageschilderd. Hij zei met een brede lach : je hoeft niet meer naar het Rijksmuseum om zijn schilderijen te bekijken, je kunt zijn werk hier ook bewonderen. Hij had ook nog "het puttertje" van Carel Fabritius nageschilderd, Rembrandts meest getalenteerde leerling. Rembrandt is helaas niet zo netjes met het werk van zijn beste leerling omgesprongen.
Als hij een schilderij van Carel mooi vond, zette hij gewoon zijn eigen handtekening eronder, vertelde de kunstenaar me. Hij kwam ermee weg, omdat Fabritius nog een leerling van hem was. Meestervervalser Han van Meegeren, die o.a. schilderijen van Vermeer had vervalst kreeg er gevangnisstraf voor. Rembrandt was in wel meer dingen niet zo netjes, antwoordde ik hem. Ik heb ooit eens gehoord dat hij veel schulden had gemaakt en dat hij in 1656 vrijwillig failliet ging om het erfdeel van zijn zoon te beschermen, maar zijn huis & inboedel werden later toch nog verkocht.
Ook weet ik dat hij na de dood van zijn vrouw Saskia van Uylenburgh een kindermeisje, Geertje Dircx had ingehuurd voor zijn zoon Titus. Zij was ook de huishoudster. Hij werd op haar verliefd en zij werd zijn minnares. Niet vreemd, maar wel ongepast dat ze ongehuwd samenleefden als man en vrouw, dat kon echt niet in die tijd. Hij deed haar dus een trouwbelofte. die hij net zo makkelijk weer verbrak, toen hij een relatie kreeg met Hendrickje Stoffels, zijn grote liefde en muze. Geertje pikte dat niet en klaagde hem aan. Dat kon ze niet winnen want Rembrandt was toen al een beroemd kunstenaar. Sterker nog, zij had de ringen van zijn vrouw, die hij zelf aan haar geschonken had, naar de lommerd gebracht. Hij klaagde haar dus ook aan. Door zijn toedoen werd zij 5 jaar opgesloten in een tuchthuis.
Het gesprek met deze kunstenaar ging als volgt verder. Hij zei : geloof het of niet, maar mijn vrouw en ik zijn aan elkaar uitgehuwelijkt. Wat, hier in Nederland (?), dat meen je niet, zei ik en keek hem verbaasd aan. Tja, mijn vader had een grote boerderij, haar vader was ook een rijke boer. Wij werden door onze ouders gezien als een uitstekende huwelijkskandidaat. Ook kenden onze ouders elkaar, wij hadden dezelfde achtergrond, dezelfde waarden en normen, kat in het bakkie. Hoe liep dat af, vroeg ik hem, zijn jullie gelukkig geworden? Na 55 jaar huwelijk is ze nog steeds mijn vrouw. Geen enkel probleem, onze ouders hadden het goed gezien, antwoordde hij met pretlichtjes in zijn ogen.
By the way, ik heb hier ook nog een dienblad vol met kleine borreltjes oranje bitter staan, voor al mijn bezoekers. Tast toe, proost ...