terug

Het weten

donderdag 2 mei 2024

De oude Epicurus niet geloven wanneer hij alleen eten vergelijkt met het voederen der wilde dieren. Bloednerveus worden als ik voor iemand blijk te willen koken. Nog steeds de ziel van een vegetariër hebben. De klont dode koe in mijn wok pas tot blokjes snijden als hij niet meer bloedt. Aan hém denken bij het in plakjes snijden van een winterwortel. Een plakje van mijn middelvinger snijden. Een hamburger kopen die is gegroeid op boerderij De Eenzaamheid. Hem als gezelschap een witte boterham, een dikke plak gebakken flespompoen en een handje waterkers geven voordat ik hem opeet. Weten dat het niet uitmaakt wie of wat ik ben.

Mijn grasgroene Maandrang festival bloesje strijken voor een plotselinge buitenlunch met een oude bekende. Mij zijn handen in mijn haar laten welgevallen vanwege zijn bewering dat daar een beestje zit. Lang in de spiegel kijken om te zien wat hij bedoelt met de berusting in mijn ogen. Niet samenvallen met die vrouw in de spiegel. Mij afvragen wie de remedie zou kunnen bieden: de psycholoog, de plastisch chirurg, of de minnaar? Een vrouw willen zijn die een Marimekko jurk kan dragen. Hebberig worden bij het zien van een soepele zwart-witte broekrok. Niet vergeten zijn dat mijn schipper ooit de broekrok verfoeide vanwege zijn lust dempende werking. Het bange vermoeden hebben dat ik hem (de broekrok) inmiddels schadevrij kan dragen. Weten dat mijn kledingkast vooral meer loze ruimte nodig heeft.

Precies om vijf over half negen op een klok kijken die al twee weken op vijf over half negen staat en daar blij van worden. Mij afvragen of ik weer een versje zal schrijven voor de komende Maandrang festival poëziewedstrijd. Mij ook afvragen of ik, na vijf minuten uit eigen werk voorlezen in mijn grasgroene bloesje, bij de niet meer zo grasgroene professionals behoor. Het zowel oude als nieuwe woord stalenros als de-woord omarmen. Het aanbod van de vrouw-in-scootmobiel om mijn zware boodschappentas voor m’n huisdeur te zetten, vriendelijk afslaan. Mij tegelijkertijd schamen voor mijn wantrouwen. Voornemens zijn, vaker de stalenros te gebruiken bij het boodschappen doen. Weten dat ik een wandelaar ben zolang ik een wandelaar kan zijn.

De drie touringcars bij het Haagse Kunstmuseum voor lief nemen en gewoon naar binnen lopen. Al na een kwartiertje uitgekeken zijn op de somber getinte schilderijen van Max B. In de glazen gang naar buiten heel oude mensen helpen om met twee voeten én vier wieltjes op het plateau-liftje te gaan staan. Erop vertrouwen dat de drie touringcars behulpzame chauffeurs hebben. Naar een Rotterdamse RET-automaat reizen om de onbedoeld afgeschreven vier euro weer op mijn OV-chipkaart te zetten. Aldaar ontdekken dat die vier euro al op de kaart staan. Op perron 1 van station Leiden Lammenschans de man weerspreken die de noodtelefoon had gebruikt om zijn beklag te doen over het ontbreken van incheckpaaltjes op dat perron. Mijn voorland zien in de oude mevrouw die het zo lastig vond om dat allemaal maar te weten. Met mijn duimen leren typen om niet oud te lijken. Bij een mailwisseling voortaan de mogelijkheid inbouwen dat de man in kwestie afantasie heeft. Weten dat een onaangenaam mens die juist mij heel lief vindt, nog steeds een onaangenaam mens is.

Al de hele winter tevergeefs op zoek zijn naar een zowel warme als waterdichte rode jas. Uiteindelijk kiezen voor die glanzend zwarte en blij met hem zijn. Weten dat ik diep van binnen nog steeds op zoek ben naar een rode jas.

geplaatst door RodeJas - 1779 keer gelezen