terug

Joechei de maand van Mei.

zondag 12 mei 2024

Deze maand trekken we er weer op uit, om met de ANWB te spreken, het buitengebeuren staat er weer frisgroen bij met bloeiend fluitekruid in de bermen en weelderige rhododendrons in de stadsparken. Voor elk wat wils. Elk voorjaar ben ik weer een nieuwsgierige padvinder op ontdekkingsreis door stad en land.Een voordeel van haperend geheugen, dat er zoveel telkens opnieuw ontdekt kan worden. Ook heerlijk dat de dagen weer lang zijn, dat geeft mij vaak een 2-in-1-gevoel: je kunt je werk doen en dan óók nog genoeg tijd overhouden voor ontspanning in de buitenlucht.

Al ik op pad ga dan hangt er meestal een camera(ad) rond mijn nek, dat is goed gezelschap al is het qua communicatie wel mager ;-) – misschien dat-ie in de ai-toekomst uit zichzelf suggesties gaat doen voor een mooi prentje?! Maar natuurlijk is het véél leuker op stap te zijn met een sprankelende single aan mijn zijde als metgezel, klankbord, aangever en criticus. Nú is het de ideale tijd om afspraakjes te maken; rokjesdag is weer geweest en met een beetje geluk geeft de zon extra glans aan onze ontmoetingen. Op een mooie lentedag met je picknickmandje op een kleedje samen ergens aan een slootje zitten luisteren naar een kikkerconcert. Of je laten verwennen op een gezellig terras – dat kan nu gelukkig weer zonder terrasverwarming. Wat kan er dan nog misgaan? Van alles natuurlijk, maar dat laten we nu even buiten beschouwing.

Ook zo fijn aan deze tijd is dat er weer allerlei activiteiten in de buitenlucht zijn. Dat je door een stad kunt wandelen en meegevoerd worden door de klanken van een orkest dat speelt in een parkje, of dat je verzeild raakt bij een straattheater; dat er toevallig een brocante aan de gang is, of een buurtfeest.... kortom zoveel om bij ‘aan te waaien’ door gewoon maar je neus in de wind te steken en zien wat de dag brengt. De stad heeft dan wel iets van een bijenkolonie, overal om je heen gezoem. Maar vooral leuk als je met iemand hebt afgesproken o er samen van te genieten – en anders van elkaar. Trouwens ook als ik in m’n eentje op pad ben, is het des te leuker als ik mijn belevenissen kan delen in mijn kringetje. Zo zijn we bedraad, vandaar die camera. Wat dat betreft zijn de ‘socials’ toch wel handig.

Door gelukkige toevalligheden verrast worden, dat maakt het leven leuk als je het mij vraagt. De galerie die nét die dag een expositie opent, De kerk waar toevallig op dat moment een orgelconcert begint. Een vriend van vroeger die je weer eens tegenkomt. Een ree die je pad kruist. Een workshop waar je per vergissing binnenloopt 'komt u er maar gezellig bij het is voor alle leeftijden'. Natuurlijk kun je zulke dingen meestal ook wel plannen maar het is veel leuker (vind ik) als niet gepland was, dan voelt het veel meer als een cadeautje, het roept een zeker gevoel van avontuur op. Ik weet nooit van tevoren waar de inspiratie deze keer weer vandaan zal komen. En ook als ik een plan heb – en tot op zekere hoogte is daar natuurlijk niet aan te ontkomen – dan nog pakt het vaak goed uit als het tóch anders loopt.

Toen ik op vakantie was met mijn zoon, lang geleden, zei hij eens: wat hebben we toch vaak mazzel! We kwamen erover in gesprek, wat dat dan was, “mazzel”, of dat puur toeval is of dat we daar ook nog een zegje in hebben. Of zou het zo zijn dat er altijd en overal wel mazzeltjes zijn, als je het maar wilt zien. Waarschijnlijk dat laatste, was de conclusie. Maar de echte mazzel was natuurlijk dat wij samen waren, dat de zon scheen, dat we gezond waren en vrij om te doen waar we zin in hadden. :-P

geplaatst door Pelgrim - 1833 keer gelezen