terug

Voor alles is een tijd

vrijdag 31 mei 2024

De afgelopen zondag ben ik, in alle vroegte, van mijn huis naar het centraal station gefietst. Voor alles is een eerste keer, nietwaar, en dit moest er echt een keer van komen. Zo ben ik ook gaan roeien, in een sportschool, heb ik eierloze appelmoes muffins gebakken, en heb ik de afgelopen nacht in mijn eigen logeerbed geslapen. Eh. Ik zal dit maar uitleggen, hè?

Het begon allemaal met het grote, gele bord bij de spoorwegovergang. Afgesloten wegens werkzaamheden, stond erop. Of nee, dat was de directe aanleiding. Het begon zo’n anderhalf jaar geleden, met rode plekken op mijn onderbenen en polsen. Plekken die uit protest ontstaan leken te zijn, plekken die noch op helende zalf, noch op helend poeder reageerden. Plekken waarmee iedereen zich bemoeide, plekken waarvoor ik legio adviezen kreeg: Veel met blote benen in de zon lopen, uit de zon blijven, naar de dokter gaan, naar de mesoloog, appelazijn drinken, geen tomaten en vooral geen havermout eten. Bij het ouder worden wordt alles minder? Mooi niet. Wat juist meer wordt, zijn rimpels, buikvet - en intoleranties. Vooral voor intoleranties moet je bij mij wezen. Nee, dat gaat niet om die vrouwen (het waren altijd vrouwen) met hun goedbedoelde adviezen. Het gaat om wat ik eet en drink. Ik was, afgezien van de glutenintolerantie, juist aardig op weg naar ‘normaal’ eten en drinken. Met mijn vegetarische inborst eet ik zelfs één of twee keer per week vlees, zoals een diëtiste mij ooit heeft aangeraden. Aiai. Die testuitslag van toen. De intolerantie-reacties. Opnieuw laten testen? Nee, eerst zelf uitproberen. En zo kwam het dat ik appelmoes muffins heb gebakken zonder eieren. Zonder banaan, zonder kaneel, zonder nootmuskaat. En zo kwam het ook, denk ik, dat ik plotseling de mentale energie had om mijn slaapkamer aan te pakken. Dat ik er de tijd voor had, en dat ik op de fiets naar het station moest, kwam door dat gele bord.

Die spoorwegovergang blijkt van cruciaal belang te zijn in mijn kleine leven. Er vlak achter ligt de toegang tot park Cronesteyn, mijn wandelommetjes paradijs. En als een overweg is afgesloten, rijden er ook geen treinen - waardoor er een zee van anders te besteden tijd voor mij lag. Ik besloot dat dit de tijd was om de waardebonnen te verzilveren die op het prikbord in mijn keuken hingen. Zes trainingen in de sportschool; de krachtsporters beneden, de duursporters boven. Ik ging naar boven. Laat mij maar lekker lang roeien.
Het ritje op de fiets was nodig om de eerste etappe van een pelgrimstocht te lopen, vanuit Amersfoort. Vertrek vanaf Leiden Centraal: 8:06 uur. Ik ben een angsthaas op de fiets, vooral in een stad als Leiden. Maar wanneer er, naast geen treinen, geen bussen rijden die mij veilig naar het centraal station kunnen brengen, rijden er ook geen bussen die mij omver zouden kunnen rijden. Toch? Ik fietste dus in alle rust van mijn huis naar het centraal station en stalde als een routinier mijn stads-gazelle in de bewaakte fietsenstalling.

Alzo was het tijd voor nog meer praktisch realisme. Gisteren heb ik mijn tweepersoons Auping Auronde ontmanteld, monteerde ik poten onder één van de twee spiraalbodems, en ruilde ik het verkregen smalle bed om met het iets bredere logeerbed - wat gauwer is opgeschreven dan gedaan. Voor het omgaan met tweepersoons spullen, of het nu een dekbedhoes is of een bed, geldt nu eenmaal: je kunt het prima alleen, maar samen gaat het beter. Slapen kan ik wel alleen, heel goed zelfs. En zoenen? Zoenen kan toch ook op de bank?

geplaatst door RodeJas - 1805 keer gelezen