terug

Brandalarm en kuilen graven

donderdag 25 juli 2024

Twee dagen lang heb ik aan een stille zandweg gewoond - en op een ochtend stond hij daar. Groot, gaaf, gloednieuw, lichtblauw; zonder meer de mooiste jongen van de showroom. Ik noemde hem Joepje. Aan het einde van de middag had hij nog geen korreltje zand geschept. Wel wat gepiept en een grote tak van een lindeboom afgebroken. Weg met Joepje! Nu is Kees aan het werk in mijn straatje. Gedrongen postuur, vaal oranje, lawaaiig. Kees is al wat ouder; hij is sterk en ervaren. Kees mag blijven.

Een gezond verstand combineert gepaste achterdocht jegens bepaalde mensen met fundamenteel vertrouwen in de mensheid. Het is in staat, een weloverwogen risico te nemen met een vreemdeling. (The School of Life, vertaling RodeJas)

De rode brug over de IJssel lag er vaal en besmeurd bij. Volgeklad met lelijke letters, vast en zeker door lelijke mensen. Of was het de charme van mijn metgezel, die de charme van deze brug immers ruimschoots overtrof? Ik had hem op de schoonheid van de brug gewezen, en hij maakte een filmpje toen onze trein de IJssel overstak. Heel langzaam, maar deze trein reed tenminste. Hij bleek beroepsreiziger te zijn. Een vloeiend Engels sprekende Duitse jongeman die per trein, vliegtuig, bus of taxi ‘menselijk materiaal’ van het ene ziekenhuis naar het andere bracht. We hadden naast elkaar gestaan op perron 2 van station Schiphol. Het was een onwerkelijk tafereel. Een schaars verlicht perron vol zwijgende, hooguit zacht pratende mensen die naar een stille, donkere trein staarden. De trein die ons naar Groningen had moeten brengen. We moesten eruit wegens ‘rookontwikkeling.’ Brandalarm! Liever niet, en al helemaal niet in zo’n toch al luguber ondergronds station. De jongeman hield een plastic bakje garnalensalade in zijn linkerhand. Hij had een koelkast nodig, leek mij - wat ik hem zei, eerst in het Nederlands en vervolgens in het Engels. Hij lachte. ‘Ik heb geen koelkast nodig, maar een rijdende trein. Dit is mijn tweede ontbijt, ik wilde het opeten in die trein.’ Hij vroeg waar ik naartoe moest. Groningen. Nodigde mij uit om hem te vergezellen in de taxi die hij zou nemen als dit te lang duurde. Een taxi, voor een dagje plezier in Groningen met m’n zus? Ja, natuurlijk, voor hem was dit werk - en even zag ik de betrokken arts die hij, naar hij later vertelde, niet meer wilde worden. Vier minuten voor zijn uiterste vertrektijd stapten we in de vertraagde, volgende trein. Vertelden elkaar wat zoal in ons opkwam. Hij over zijn drijfveren en zijn dorst, ik over het land buiten de trein, wij beiden over het verbazingwekkende België. In Zwolle zou mijn zus instappen - en ik besloot naar haar toe te lopen. Zo is dat gegroeid. Zij stapt de trein in waar zij dat wil en ik ga naar haar op zoek. Hij was trouwens moe, mijn charmante metgezel, misschien kon hij nu nog even slapen op weg naar Groningen. Dag, en dank je wel!

Ze heeft het gevoel dat er zich achter haar helemaal vanzelf een boek aan het schrijven is, domweg doordat ze leeft, maar er is niets. (uit: ‘De jaren’, van Annie Ernaux)

Weer bijna thuis, hing ik even over het hek dat veiligheidshalve rond de diepe kuil in mijn straatje was geplaatst. De pomp stond soepeltjes te pompen, een haast geruststellend geluid. Naast mij hing een al wat oudere straatgenoot over het hek. Hij bleek Joepje ook niet te vertrouwen: de mooie jongen staat nu aan zijn kant van de straat, en hij was zomaar uit zichzelf tot leven gekomen. De man maakte een filmpje van de kuil en de pomp. Voor zijn kleinkinderen, die in Spanje kuilen groeven op het strand.

Kees heeft inmiddels een vriend. Een eveneens lawaaiige, groene vriend die ik voorlopig Govert zal noemen. Ik kan maar beter boodschappen gaan doen.

geplaatst door RodeJas - 1893 keer gelezen