terug

Jota

zaterdag 13 juli 2024

Als een van de weinigen van de bezoekers hier bij de 50+, leeft mijn vader nog en geniet nog onbekommerd en zelfstandig van zijn oude dag. Nou ja geheel onbekommerd is niemand natuurlijk, mijn vader heeft bijvoorbeeld wel wat last van een nogal traag geheugen. Niet dat het echt weg is, maar meer dat het zoveel tijd kost om de waarheid op te diepen, dat het de conversatie nogal kan vertragen ... Gelukkig is hij behept met een fenomenaal talent aan logisch redeneren, en daarmee kan hij een tijdelijke noodbrug knopen:) Dat werkt ongeveer zo: hij begint met knopen aan de ene kant van de kloof van zijn geheugen, tot waar hij het nog weet. Dan vervolgt hij bij de andere kant, vanaf waar hij het weer weet. En dan ertussen gewoon lasso's gooien met logica!

Zo hoorde ik laatst een nieuwkomer in de familie vragen, waarom mijn vader eigenlijk geen officier in het leger was geworden. Iedereen die een middagje met mijn vader is wezen bowlen, weet dat hij niet het geringste talent heeft om als officier te functioneren, maar goed, het betrof hier iemand die nog niet meegeweest was naar de bowlingbaan.

Ik luisterde met belangstelling toe hoe hij zich hier zonder gezichtsverlies uit zou gaan redden. Per slot van rekening had hij in de seventies altijd geroepen dat hij he-le-maal tegen het leger was, het enige goede eraan was dat hij daar gratis zijn rijbewijs had gehaald en vervolgens had hij steeds buiten in de auto moeten wachten tot de een of andere hotemetoot weer in zou stappen.

"Nou, ik zal je eens haarfijn gaan vertellen hoe het gekomen is dat ik geen officier ben geworden!" begon mijn vader met verve. Toen even pauzerend -waarschijnlijk schoot hem zijn hele militaire dienstplicht niet meer te binnen- vervolgde hij meer aarzelend en een beetje geheimzinnig: "het had te maken met mijn zus. Die wilde zo nodig trouwen met een Amerikaanse soldaat, kort voordat ik zelf in dienst moest. En het vreemde was, het Amerikaanse leger wilde daar geen toestemming voor geven. Vanwege de communistische banden van mijn ouders! En zodoende heb ik dan ook natuurlijk nooit de kans gekregen officier te worden!"

Triomfantelijk keek hij in het rond, blij dat hij toch nog binnen de tijd met een sluitende verklaring was gekomen. Ik keek hem perplex aan. Zou ik nu hier iets van gaan zeggen, temidden van alle bezoekers? Of zou ik wachten tot een volgende gelegenheid waarop ik hem onder vier ogen kon spreken? Wist hij tegen die tijd dan nog wel hoe dit gesprek vandaag was gegaan?

Ik haalde diep adem en riep: "Kan ik voor iemand nog koffie inschenken?" Dat kon gelukkig nog en zo hadden wij toch nog een heel gezellige en onbekommerde dag.
Maar wat ik me wel afvroeg, stel dat ik over een paar jaar met zo'n type samenwoon, wat doe ik dan? Ga ik er maar gewoon vrede mee hebben dat al die gaten met totale lariekoek worden dichtgesmeerd of moet ik steeds de spelbreker zijn en zeggen, ja sorry hoor maar hier klopt toch werkelijk geen jota van!

Wat zouden jullie doen?

geplaatst door 0ptimist - 1667 keer gelezen