Dooddoener
donderdag 22 augustus 2024
Het ligt niet aan jou. Als dit tegen je wordt gezegd, dan weet je dat het foute bingo is.
We moeten praten, biedt nog enige hoop, maar hier is alles al verloren. Je wordt gedumpt met een complimentje. Krijgt een schop onder je kont met een schouderklopje. Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen en ik zal het niet zijn. Ik heb het zelf namelijk ook eens tegen iemand gezegd. Daarom weet ik dat het flauwekul is.
Het ligt niet aan jou. Wat zeg je nu eigenlijk? Ja, dat is het juist. Je weet niet precies wat je wilt zeggen. Want je weet niet precies hoe het zit. Je kunt er de vinger niet op leggen, laat staan achter krijgen. Had je nu nog wat concrete leads (je ruikt niet lekker, je snurkt als een kettingzaag, je houdt van hobby’s, je vindt Kluun, As it is in heaven en Julio Iglesias leuk), maar die heb je niet! Je snapt zelf ook niet goed waarom, maar je weet één ding zeker: ik wil hiermee stoppen. Dat zou je natuurlijk ook gewoon zo kunnen zeggen, het is een begin, maar dat doe je niet. Waarom niet, dat mag de goeie god weten, maar dat doe je niet.
Omdat we in datingland zo fijn van achteren naar voren werken, is afwijzen en afgewezen worden betrekkelijk vaak aan de orde. Is dat het? Wil je niet kwetsen? Ben je bang voor ruzie? Of wil je er gewoon snel vanaf, zonder al te veel gedoe? Nog een mogelijkheid: op deze manier laat je zien dat de puberale relatie ver achter je ligt. De puberale relatie waarin alles altijd aan de ander ligt, waarin de ander de bron is van al je geluk en ongeluk. Maar dat stadium ben jij ontstegen, jij ‘houdt het bij jezelf’, dat heb je geleerd op de cursus.
Het kan allemaal. Van alles een beetje, kan ook. Allemaal een beetje waar, zelfs dat kan. Maar dat je niet helemaal straight bent, dat je om de hete brei heen draait, dat is ook een beetje waar En dat weet je.
Wat je nog niet weet, is hoe het is om een koekje van eigen deeg gepresenteerd te krijgen. Die les had ik nog tegoed. De vrouw met wie ik al een paar maanden iets had, zei: ‘Ik wil onze liefdesrelatie beëindigen, maar het ligt beslist niet aan jou.’ Je krijgt eigenlijk direct de neiging om de ander te bedanken, maar ik kon me inhouden. Ik zei dat ik het begreep. En daar was geen letter aan gelogen. Het effect was er niet minder om. Ik voelde me uit het lood geslagen, alle kanten opgestuurd, behalve de goede. Einde gesprek voordat het was begonnen. Ik hoorde: jij hebt hier niets mee te maken, dit gaat helemaal niet over jou, over ons, dit gaat alleen maar over mij. En tegelijkertijd hoorde ik ook: het ligt wel aan jou. Zoals bij de pragmatische paradox: kijk niet naar dit bord, denk niet aan een roze olifant, enz. En ten slotte hoorde ik: waag het niet om er iets van te zeggen, want ik heb zelf het boetekleed al aangetrokken. Een One (wo)Man Show met een zinnetje van vijf woorden. Best knap.
Het zal mijn ongelovige blik zijn geweest die haar deed besluiten er nog een schepje bovenop te doen. ‘Ik vind je echt een bijzondere man.’ Au! Die zin heeft ongeveer dezelfde werkingskracht als chemische castratie, maar is in tijd gezien veel effectiever, want werkt direct. Ik word nat als ik aan je denk, dat wil je horen. Of andere bemoedigende woorden. Maar niet dat je bijzonder bent. Hoe vond je het boek? Ja, wel bijzonder. In meeste gevallen bedoelt iemand dan: niet om doorheen te komen.
Het exitgesprek was bijna afgelopen, maar niet nadat ze had gezegd: ‘Ik ben er gewoon nog niet aan toe.’ Ja, zoveel had ik door alle rookgordijnen heen inmiddels wel begrepen. En bijna was het zover. Bijna wilde ik haar bedanken voor deze onbaatzuchtige daad van zelfopoffering. Bijna wilde ik haar vragen of ik nog iets voor haar kon doen. Bijna wilde ik zeggen: ‘Goh, wat vervelend allemaal voor je.’ Het moest niet gekker worden.
Ik ben een man en zoek een vrouw. Daarin ligt besloten dat het een vrouw was die mij deze waardevolle aanvullende les leerde. En ze zal vast de enige niet zijn die zich van deze stijlfiguur bedient. Maar toch zou het me helemaal niet verbazen als het vooral mannen zijn die dit doen. Gewoon, vanwege onze natuurlijke aanleg om de dingen ingewikkelder te maken dan ze zijn. There must be fifty ways to leave your lover, Paul Simon zong het al, maar van alle manieren om je snor te drukken of om gedumpt te worden, is dit een hele nare. Het ligt niet aan jou. Het klinkt zo sympathiek, maar het is zo’n dooddoener.
Als reactie op sommige reacties op mijn laatste blogje, heb ik dit blog van alweer veel te lang geleden met plezier herplaatst.
geplaatst door PlanB - 2464 keer gelezen
Vorige berichten
Poëzie of rijmelarij, bijzondere bordjes, raakt het je?
Een bezoek aan Antwerpen
Het was al weer meer dan een jaar geleden dat ik de sinjorenstad aangedaan heb. Hoewel de NS site mij waarschuwde voor vertraging wegens werkzaamheden aan het spoor heb ik het er toch maar op gewaagd. Zowel in de trein als in Antwerpen zelf viel mijn oog op allerlei pareltjes van het Vlaams. Merkwaardig dat men zich in Nederland voor teksten in het openbaar op bordjes vrijwel nooit bedient van rijmpjes. Onze zuiderburen grossieren er in.
Op de deur van de wagon in Roosendaal las ik “Eerst opzij – dan erbij” (toelichting: laat andere reizigers eerst uitstappen voordat je instapt). Ook: “Deur dicht, comfort in zicht” (energiebesparing”)
Ik houd van het Vlaams. Ook van de omroepberichten in de trein. De conductrice zegt: “We komen aan in Kijkuit” En even later: “Kijkuit” Lieve mevrouw, ik kijk al de hele rit uit het raam! In de trein had een rijmelaar zich uitgeleefd: “Ticket oké? Dan kun je mee” , “Gang vrij – iedereen blij” En in het Frans: : “Parlez plus bas – c’est le bon choix (zachtjes praten).
Vervolgens komen we aan in het plaatsje Heide. Op het stationsgebouw lees ik “Groene halte”. Bij de halte Kapellen heb ik dan weer geen kerkgebouw kunnen bespeuren.
Aangekomen in Antwerpen stond een jongeman in het station in recordtempo blikjes fris te openen, wie maar wilde kon zo gelaafd aan zijn of haar bezoek aan de Scheldestad beginnen.
Toen ik in Antwerpen de Frankrijklei wilde oversteken met andere voetgangers hoorden we opeens keihard: “Opgepast, tram!” in plaats van het belletje wat ik in onze steden hoor.. Ook spotte ik daar een bordje: “Vandaag met een trapper? Sorry hier is enkel ruimte voor een stapper” (alleen voor voetgangers, niet voor fietsers, het fietspad was opgebroken).
Ik word steeds als ik naar Antwerpen ga verrast. Ook nu. In een “winkel” in de stadsgehoorzaal was een team van vier (na later bleek Nederlandse) jongeren bezig met het bedrukken van teashirts. Ik mocht een leuke afbeelding uitkiezen en die drukten ze op een teashirt van de door mij gewenste maat, kostte niets. Nog leuk gesproken met de “drukker”, hij woont maar een paar kilometer van mij vandaan. Ik had weer een leuk cadeautje voor een kleinkind., ik was echt een Hollander: alles wat gratis is…
Even verderop bezocht ik weer de Chocolate line, een winkel met veel chocola en een atelier van chocolade figuren. Ditmaal ontwaarde ik een grote chocolade wisent en een draakje. De tekst op het affiche naast een andere choco sculptuur was een eyeopener: Mosquitoes are like family: they ‘re annoying, but they carry your blood. Is het zo, dat bloedverwanten soms strontirritant kunnen zijn?
In het stadhuis heb ik een expositie over de archeologie van de stad bezocht, de rondleiding heb ik overgeslagen, hoewel ik dan vast en zeker nog meer bijzonderheden had vernomen. De rondleider was heel enthousiast bezig.. Weer dat heerlijke Vlaams!
Nadat ik mijn broodje had genuttigd op de wandelpromenade boven de oever van de Schelde wurmde ik mij door de mensenmassa (er was een optocht gaande in verband met de Pride), totdat mijn oog viel op het bordje aan de gevel van een penthouse: “Te koop straf”.
Nu brak mijn klomp, is het een straf dat huis te kopen? Maar “straf” was de naam van de vastgoedmakelaar..
Om even tot rust te komen streek ik zoals altijd in mijn geliefde stad neer in de Andrieskerk. Wat een tegenstelling met de Pride drukte! Een fijne plek om wat te mediteren. De wandeling richting station liep gesmeerd, voor het eerst heb ik terug via Noorderkempen gereden. Dat ging een stuk sneller dan op de heenweg.
Wie komt ook wel eens in België en geniet van het Vlaamse woordgebruik? Een bezoek aan Antwerpen is voor mij dus geen straf..
Over vulkanisme en liefde
Vulkanisme is een van de meest heftige natuurverschijnselen waardoor je als mens soms een gevoel van onwerkelijkheid krijgt als je er langer over nadenkt.
We leven op een enorme bol met een kern van vloeibaar metaal. En onder de aardkorst die op sommige plaatsen dun is, zit vloeibaar gesteente dat na miljoenen jaren nog niet is afgekoeld. Via nieuwe of bestaande barsten perst dit gesteente zich soms met enorme kracht naar buiten en dan noemen we dat een vulkaan. Ze zijn overal, ook voor onze kust. De meeste zijn inactief maar dat zegt niet dat ze morgen niet kunnen uitbarsten. Soms wordt een vulkaan volkomen onverwacht weer actief, Sommige vulkanen zijn regelmatig actief zoals op IJsland en Hawaii. Overeenkomst van alle vulkanen is dat ze ondanks alle kennis die is opgedaan door bestudering van voorgaande uitbarstingen en de modernste meetapparatuur, het nog steeds niet mogelijk is te voorspellen of een vulkaan zal uitbarsten, wanneer dat gebeurt en hoe heftig dat gaat worden.
De overeenkomsten tussen vulkanisme en liefde, (verliefdheid) zijn wel duidelijk. En hoewel de wetenschappers hier wellicht nog meer onderzoek naar hebben gedaan dan naar dat andere natuurverschijnsel heeft dat nog maar weinig opgeleverd. Het is Inmiddels bekend dat het hart hierbij geen enkele rol speelt dat is gewoon een fenomenale pomp. Het gebeurt allemaal in de hersens en er is een bijzondere cocktail van hormonen voor nodig. En tioch blijven we hartjes sturen terwijl hersentjes meer toepasselijk zouden zijn. Maar hoe, waarom, hoe lang, hoe heftig en tig andere vragen zijn nog niet beantwoord. De een vindt dat wel prima, want een beetje mysterie in het leven mag toch best. Een ander kan bijna niet wachten op de verliefdheidspil. De juiste cocktail van hormonen voor beiden en de liefde kan beginnen. Is de pil uitgewerkt neem je gewoon een nieuwe dosis. Een duizelingwekkende gedachte, nooit meer eenzaamheid en alle datingsites kunnen worden opgeheven en bloggers hebben wel wat beters te doen dan schrijven.
Een andere gedachte nog over datingsites en daarvoor moet ik 1964Pete bedanken. In eerste instantie zoek ik hier vriendschap, ook daar is de site immers ook voor bedoeld. Daarvoor is ook een klik nodig maar er zijn verder minder ‘hobbels’ te nemen. Maar ik werd nieuwsgierig gemaakt naar de functie ‘zoeken’ hier. En inderdaad zijn er volgens het algoritme op 50+ tientallen vrouwen die een 100% match zijn met me. Dat zou toch moeten inhouden dat we zonder veel moeite een stel zouden kunnen worden met de juiste cocktail en alles wat er verder bijhoort. Betekent dat dan dat het gezegde dat iemand die op zoek is naar een partner juist is: geen handvol maar een land vol? Tenslotte zijn niet alle vrouwen die ern partner zoeken hier ingeschreven. Hoe groot zou het aantal 100% matches dan in totaal zijn? Honderden of zelfs duizenden? Wat zegt dat dan weer over liefde? Er is ook een meer romantische opvatting dat een mens maar een echte grote liefde in zijn leven zal kennen, die voorbestemd is maar niet per se hoeft uit te komen. Andere relaties kunnen dan best fijn zijn maar kunnen niet eens in de schaduw staan van die ene ware liefde. Wie het weet mag het hietonder zeggen.
Thuis
Zo, lekker kontje, dacht ik, toen ze wegliep.
Dat was wellicht niet per se een gepaste gedachte na ons gesprek, maar gedachten leiden een vrij autonoom bestaan. Je kunt er zo weinig tegen doen. Ze hooguit achteraf betreuren, maar om onkruid te wieden, moet het eerst opkomen, al zou ik mijn gedachte over haar kont niet als onkruid willen afdoen. En daarbij, wat de een onkruid noemt, is voor de ander een prachtige plant.
We stonden op het brood te wachten. De bakker die het brood op de camping bezorgde, was weer eens te laat. Ze zei, dat ze de dag erop weer naar huis ging en toen ik haar vroeg waar thuis was, was haar antwoord dat thuis voor haar niet met een plek te maken had, maar meer met mensen en dan vooral die ene. Nee, die was er nu niet, maar ze had het wel gekend en daarom wist ze dat ze thuis was in zijn armen, waar dan ook. Ik vond het, hoe interessant ook, nog wel zware kost om tien over acht, het was al erg warm, maar zij stak enthousiast van wal. Een lange stoet aan schrijvers, dichters, filosofen en zelfs schilders passeerde de revue om haar invulling van het begrip thuis kracht bij te zetten. Mijn enige bijdrage aan het gesprek bestond uit een verwijzing naar het liedje Hier van Stef Bos en Fernando Lameirinhas, wat ik alleen maar ken, omdat ik het altijd in de les behandel.
De bakker bracht verlossing. Ze nam haar brood, ik wenste haar wel thuis, ze draaide zich om, liep weg en ik dacht mijn ongepaste gedachte.
Ik ben inmiddels ook weer thuis. Er is niet veel veranderd. Ja, de kleur van het duinbos waarop ik uitkijk, was eind mei groen en is nu geel, maar de struiken en bomen hier hebben welbeschouwd weinig te klagen in vergelijking met hun verkoolde collega's op de zwartgeblakerde vlaktes en hellingen in een groot deel van Zuid-Frankrijk.
Mijn thuis is geloof ik toch meer een plek dan een mens. Natuurlijk zou die plek wel heel erg beïnvloed worden door de aanwezigheid van een ander, dat wel. Ik moet er niet aan denken. Alhoewel, zo'n kont zou enige onderhandelingsruimte bieden.