Lekker dwalen of op een dwaalspoor geraken. Verdwaald en toch niet van het padje af.
maandag 5 augustus 2024
Op vakantie gaan betekent nieuwe wegen inslaan. Dat kan op eigen kracht, of door deelname aan een groepsreis. In het laatste geval is het risico kleiner, dat men een verkeerde route neemt. Tenzij een vakantieganger niet luistert naar de gids of niet wil luisteren: Ikke zelf doen. Wie met eigen vervoer gaat zal kunnen beamen, dat ook TomTom niet onfeilbaar is. Zelfs een chauffeur van een touringcar moet zijn gezonde verstand gebruiken en regelmatig checken, of er onderweg geen onvoorziene files (dreigen te) ontstaan. In Dresden was onze gids was niet verdwaald, en toch niet op tijd. Onze chauffeur bekende, dat hij een half uur te vroeg had ingepland. Het was trouwens wel een heel goede gids, een verteller pur sang.
Deze gids vertelde ons over Frederik August, die eerst koning der Saksen en later ook van Polen en Litouwen was. Was hij afgedwaald? Hij leidde een libertijns leven, had talloze minnaressen wat in veel nazaten resulteerde. In relatieland maakte hij een dwaaltocht..
We brachten een bezoek aan een prachtig natuurgebied, de Saksische Schweiz. Op de wandeling terug naar de bus waren twee medereizigsters eigenwijs of moet ik het eigenzinnig noemen, ze kozen als alternatief voor een afdaling naar de Elbe. De bus moest hen later ophalen. Maar ik trek ook zelf het boetekleed aan. Op de heenweg vanuit Görlitz liep ik flierefluitend de Poolse grens over, de grenspost stelde niks voor. Over de brug over de Neisse van Görlitz (Duits deel) naar Zgorlezec, het Poolse deel van dezelfde stad. Ik heb een uurtje in Polen gezworven, het was dus geen Poolse landdag en die dag was er geen markt.
Ik liep terug en toen was ik in Görlitz de weg kwijt, pas na een belletje aan en een smsje van de chauffeur kwam ik achter de naam van de parkeerplek. Er was een vriendelijke Duitser die mij onthulde dat ik maar 200 m hoefde te lopen. Pardon, na 50 m zag ik de bewuste straatnaam al en even later de bus. Ik was maar een paar minuten te laat. Die straatnaam had ik achter in de bus niet opgepikt omdat anderen door het verhaal van de chauffeur zaten te kakelen. Verdwalen bleek besmettelijk: Na de Spreewaldtocht konden vier personen de bus niet vinden ondanks de goede uitleg. Ze waren gelukkig niet van het padje af….
De naam en historie van het hotel hielden mij bij de les: Die alte Klavierfabrik in Meissen. Het is inderdaad vroeger een pianofabriek geweest, in 1834 opgericht door Ferdinand Thurmer. Ik zag op enkele verdiepingen voor de lift en in de hal een oude piano staan. Dus gedroeg ik mij de hele week piano-aan, lekker relaxt. Niet haasten. Roken is in Duitsland binnen een openbare ruimte niet meer mogelijk, op het terras stonden op de tafels roodbruine omgekeerde bloempotten, pas bij navraag ontdekte ik dat het alternatieve asbakken waren. De eieren bij het ontbijt waren zeer geliefd. Niet alleen omdat de gasten een eitje lekker vonden, maar ook door de prikkelende teksten en illustraties die een creatieve keukenmedewerker met een viltstift er op had gezet. Een zonnetje, een begroeting: Gute Morgen,Viel Spass. Chapeau!
Deze vakantie was een mooie mix van cultuur, natuur, en gewoon ontspannen bezig zijn. In het Spreewald, een (Oost-) Duitse mix van Giethoorn en de Biesbosch genoot ik van een puntertocht in een boot met 20 personen over 14 km die dus op handkracht (armkracht) voer. Zo’n krachtsinspanning doe ik de schipper niet na. Even kletterde er een regenbui op het doek boven de boot, heel verfrissend. Maar na regen komt zonneschijn. Halverwege de vaartocht meerde de boot aan bij het Openluchtmuseum van Spreewald. Op de heenweg miste ik met de camera een raaf die op 5 meter afstand op een grasveld rondscharrelde, na het pakken van het toestel was de boot helaas weer een stuk verder. In Dresden heb ik op de kade mooie shots van een bonte kraai gemaakt. Vanuit de bus zag ik nog een rode wouw, ooievaars en een ree.
Leipzig is de stad van Bach, deze grote componist is begraven in de Thomaskirche, Ik heb ook de Nicolaikirche bezocht, wat een gastvrije gemeenschap! Net als op andere woensdagen in Nederland kon ik ook hier aanschuiven bij een koffieontmoeting, een alternatief terrasje dus. Wat is het prettig om met volstrekt onbekende mensen even samen te zijn. Op de laatste dag had de buschauffeur een creatieve oplossing voor de sanitaire stop en de lunch, hij reed naar Luchthaven Kassel: daar vertrekt maar vijf keer per dag een vliegtuig, alleen naar Iraklion, Majorca en Antalya. Er was een leuk terras met een heel bijzonder welkomstbord. Wederom heel gastvrij, een man die daar in zijn uppie werkte bediende ons!
Het was een leuke, gevarieerde vakantieweek, wie heeft daar ook wel eens gedwaald?
geplaatst door Aktivo1 - 1638 keer gelezen
Vorige berichten
Dans
Dans slingert als een rode draad door mijn levens en mijn liefdes.Dat begon al heel vroeg, mijn ouders deden een tijdje net alsof ze hippies waren, we woonden toen in Amsterdam Zuid en dansten tussen de schuifdeuren op alle hippiemuziek:)
Op de kleuterschool raakte ik bevriend met een klasgenootje wier moeder professioneel danseres en choreografe was en vanaf 1973 zelfs les gaf aan de Kunstacademie. Voor haar best wel eens lastig om met kleuters opgescheept te zitten maar creatief als ze was gaf ze ons gewoon rollen in haar voorstellingen. We moesten bijvoorbeeld dansen als wuivend riet langs de rivier of als waterdruppels in een regenplas en dat ging ons prima af!
Door omstandigheden verhuisden mijn ouders naar een truttig dorp en daar ging het heel anders toe, men ging daar op stijldansen. Ik ben altijd voorstander alles een keer te proberen en ging dus met mijn nieuwe overbuurmeisje tien weken elke woensdagavond naar de dansschool bij het spoor. Er was daar wel een heel leuke jongen dus dat maakte veel goed, maar de lessen zelf waren heel ouderwets, de man moest leiden en de vrouw haar mond houden, blijkbaar waren de jaren zestig in dit dorp nog niet aangebroken. In een soort houdgreep sleurde de dansleraar me over de parketvloer om voor te doen hoe het moest en na tien weken kon ik het wel een beetje maar ik dacht, dit is meer iets voor noodgevallen.
Inmiddels was er disco, punk en new wave uitgebroken en daar voelde ik me meer bij thuis. Mijn zakgeld was ontoereikend en zelfs als ik elke avond ging oppassen kwam ik niet uit de kosten, maar creatief als ik ben, vond ik er oplossingen voor; ik ging gewoon werken in de discotheek, eerst bij de garderobe en later achter de tap, zo hoefde ik nooit meer entree te betalen en draaiden de dj's altijd mijn favoriete nummers:) Mijn schoolresultaten gingen wel wat achteruit en ik irriteerde me aan docenten die klaagden dat ik zat te gapen op maandagochtend, dus ik besloot staatsexamen te doen. Zo kon ik in de weekenden lekker dansen en alvast mijn diploma's halen in mijn eigen tijd. Zodra ik van die docenten verlost was haalde ik binnen 15 maanden twee diploma's en danste naar hartelust!
Niet verwonderlijk misschien dat mijn eerste grote liefde een jongen was die altijd semi ongeinteresseerd langs de dansvloer voor muurbloem speelde. Mijn tweede grote liefde danste twaalf jaar later elk weekend met me in de Melkweg. En mijn laatste grote liefde? Daarmee danste ik voor het eerst op een zomeravond in een romantisch park 915 kilometer hier vandaan:) Maar de aller aller mooiste dansvoorstelling was toch wel die van Scapino, gelukkig is het dit weekend weer zover!
Speelt dans in jullie levens en liefdes ook een belangrijke rol, of kijken jullie alleen nog de Notenkraker met de kerstdagen?
Toeval of Niet?
Ken je dat, van die dingen die je ineens elke keer ergens tegenkomt of hoort? Dat je bij jezelf denkt dat het wel héél toevallig is.
Of zou je dan van synchroniciteit spreken? En de volgende vraag: betekent het wat of is het inderdaad gewoon toevallig toeval.
Net zoals je overal zwangere vrouwen ziet als je zelf zwanger bent of wilt worden. Of overal verliefde stelletjes ziet als je een gebroken hart hebt.
Dan vraag je je ook af, wat is dit?!
Zo kwam ik een aantal jaren terug ineens veel mannen tegen met een bepaalde naam. Dat was een wat ouderwetse Hollandsche naam die anno nu niet meer zo vaak voorkomt.
Daarom viel het me op.
Ik was toen ook single, maar de betreffende mannen vond ik niet interessant als potentiële partner. Toch vond ik het typisch dat ik ineens overal mannen met die naam tegenkwam.
Laat ik nou een maand of twee, drie later online een man tegenkomen waar ik meteen een hele sterke klik mee had. En yup, die heette ook zo.
Toen moest ik me toch ook even op het hoofd krabben. Zo van, heeft het Universum me hier al die tijd op voorbereid?
De laatste tijd heb ik een ander gevalletje toeval. Niet direct man-gerelateerd.
Ik ben de laatste tijd behoorlijk gefascineerd door iets waarbij paardrijden een grote rol speelt.
En ineens komt dat overal en nergens omhoog. Ook herinneringen waarvan ik eigenlijk niet eens meer wist dat ik ze wist.
Zo had ik als 14-15 jarige een vriendin met een eigen pony en daar heb ik veel op gereden. Eerst gewoon stappen, daarna leerde mijn vriendin me een beetje rijden zodat ik ook draf en verlichte zit kon. Ik was geen ervaren ruiter en springen of galopperen werd ik niet blij van.
Maar buiten dat heb ik er altijd zó van genoten!
Ik wilde als kind altijd al paardrijden maar ik mocht niet van mijn moeder.
Ik ging dan maar geregeld bij de manége kijken, met verlangen in mijn hart!
Grappig genoeg had ik rond mijn 16e-17e een verloofde die paard kon rijden. Weer zo’n herinnering die ver weg gezakt was.
Met hem heb ik één keer paard gereden. Wat heb ik daar van genoten! Ik was eerst op een kleine, rustige pony gezet, maar dat had ik in een paar minuten gezien. Heen en weer geklotst worden met die korte stappen, de grond zo dichtbij, ieeekh!
Toen kreeg ik een grotere pony waar ik heerlijk op gereden heb. In hoeverre ik nou eigenlijk wist waar de gas en de rem zat, weet ik niet meer, haha.
Vroeger ging ik ook vaak met mijn vriendin naar de manége waar zij les had. Toen was er een keer een nieuw paard wat ik meen een politiepaard was geweest. Dat was het hoogste paard wat ze ooit hadden gehad. En ik mocht daar op!
Ik schat daar ik daar met een blok (hulpmiddel) op gekomen ben. Eenmaal erop vond ik het toch wel héél erg hoog en was ik blij dat ik eraf was.
De laatste keer dat ik op een paard heb gezeten, was toen ik een jaar of 37 was. Mijn ex had een paard gekocht en toen ik de kids naar hem bracht, had hij het gezadeld en al buiten staan. Ik mocht erop als ik wilde.
Héél graag!
Maar… ik kreeg het niet voor elkaar erop te komen? Mijn kinderen lagen dubbel, mijn ex ook. Ik moest ook lachen, maar was wel verbouwereerd, had dat niet verwacht. Ik dacht dat ik fit, lenig en sterk was. Daar stond ik lelijk op mijn neus te kijken!
Uiteindelijk ben ik er met een blok op gekomen.
En daarna nooit meer op een paard gezeten, laat staan gereden.
Maar nu van de week iemand in huis die me vraagt, “Heb jij iets met paarden?”
Huh? Nee, hoezo?
Zegt hij, “Nou, om de Ariat laarzen in de gang.”
Verroest! Ik heb inderdaad een paar jaar terug laarzen gekocht die ik leuk vond wat heel toevallig eigenlijk rijlaarzen zijn.
Wat blijkt? Hij rijdt zelf paard, zowat heel zijn familie zit in de paarden.
Toevallig?!
Ik vertelde hem mijn verhaal, en dat ik nekletsel heb na ongeval en niet meer durf. Oh-zo bang dat ik eraf val en weer letsel oploop.
Daarop zei hij dat er een manége is die ritten doet met beginners of bange mensen. Dan rijdt er iemand met je mee op een fiets die het paard vasthoudt.
Wow…
Nou zit ik in dubio.
Ik ga hem wel vragen om de naam van die manége.
Enerzijds voel ik enorme vreugde! Misschien kan ik mijn droom alsnog uit laten komen! Af en toe op een paard!
Tegelijkertijd komt er stevige angst op.
Maar ik vind het ook weer belangrijk om jezelf te geven waar je zo naar verlangt. Moet je dat dan door angst om zeep laten helpen?
Als single loop je eigenlijk vaak al dingen mis, zelfs al heb je een fijn en vervuld leven in je eentje en ben je gelukkig.
Ik vind het ook belangrijk geregeld uit je comfort-zone te stappen. Anders ga je meer en meer vastroesten.
Als ik denk aan weer in het zadel zitten, dat geur van leder, paard en hooi, dan schreeuwt mijn hele wezen “ja!!”
Dat voelt zo als thuis. Vertrouwd.
Echter, als ik denk aan mijn nekje, misschien eraf vallen, slaat de angst toe.
Maar ja, dit komt toch niet voor niets op mijn pad? Het is toch geen toeval dat er een optie blijkt om af en toe veilig(er) paard te kunnen rijden.
Ik ga er nog eens over nadenken!
Niet nodig
Het is koud buiten. Nee, het lijkt koud buiten; de mensen die ik nu buiten zie lopen, lopen er kouwelijk bij. Vooral de jonge vrouwen: een muts kan immers hun lange haren voorgoed veranderen in iets vogelnest-achtigs? Zelf heb ik een lange donsjas en een goeie hoed tegen de kou. Én knalroze handschoenen. Ooit wilde een geliefde dat er bij hem thuis altijd handschoenen voor mij zouden zijn, en in zijn dorp waren de vinger handschoenen voor vrouwen nu eenmaal knalroze. Ik hoop al jaren dat ik er eentje verlies, zodat ik de andere met goed fatsoen kan weggooien. Ik had helemaal geen nieuwe handschoenen nodig.
Mijn flat staat vol met spullen die ik niet nodig heb, veel te vol - en soms denk ik dat ik pas weer kan schrijven wanneer al die dingen een ander huis hebben gevonden, wanneer er weer ruimte is in mijn flat en daarmee in mijn hoofd. Zo is daar die witte stalen tv-kast, de kast die ik zo moedig in mijn eentje in elkaar heb geschroefd terwijl er twee personen op de handleiding stonden. Kwestie van schroevendraaier eerst even in een prittstift duwen bij verticaal en ondersteboven schroefwerk. Die kast dus. Hij paste perfect - totdat ik de wieltjes eronder draaide. Ze bleken uit te steken, die wieltjes. Zonder wieltjes gebruiken dan maar? Nee, deze kast heeft wieltjes nodig om een leuke kast te zijn. Of accepteren dat hij te ver de kamer in komt? Nee, dan is de achterkant van de tv dominant aanwezig in mijn kleine huiskamer. Hup, dan maar op Marktplaats met hem - zodat hij nu in de logeerkamer staat te wachten op een acceptabel bod. De oude 24 inch tv staat ook nog in de logeerkamer, net als de dvd-speler, een tas vol dvd’s, en het rode stalen kastje op wielen waar die kleine tv zo mooi op paste. Dit zijn spullen waaraan ik gehecht ben. Wat ik hier nodig heb, is iemand aan wie ik ze kan geven, iemand die ze nodig heeft, iemand die ik er blij mee kan maken.
De ombouw van mijn tweepersoons Auping Auronde heeft trouwens ook weken in die logeerkamer gestaan voordat ik het helemaal zeker wist: Ik zet hem op Marktplaats, ik heb geen tweepersoonsbed nodig, nooit meer. Gek genoeg was er laatst toch een man die mij in de war maakte met de simpele vraag of ik het zeker wist, van dat tweepersoonsbed. Soms is er nu eenmaal zo’n man…
Soms vraagt iemand me wat ik nodig heb - en meestal is het antwoord simpel: Twee kippenbouten, een arm die wél bij de havervlokken hoog in het winkelschap kan, toch maar een verdoving tijdens een tandartsbehandeling. En soms, heel soms, is het antwoord ‘een kusje’. Waarmee ik natuurlijk meer dan een kusje bedoel, veel meer…
Laatst, in de trein, vroeg een man mij om iets dat híj nodig had. Hij was jong, goed verzorgd en vriendelijk. Zijn Nederlands was nog in ontwikkeling. Hij bood me een slok bier aan uit zijn glas, en vroeg of ik dochters had. Ach, waarom hem geen waar antwoord gegeven? Hij wilde met één van mijn dochters trouwen, deze Arabische prins; hij had een vrouw nodig.