terug

Likes en loves

vrijdag 9 augustus 2024

Plotseling was de vraag er: Hoeveel tijd heb ik nog om de Dutch Mountain Trail te gaan lopen? Het zal de melancholie zijn van de onmiskenbaar naderende herfst, van alles wat ik deze zomer wel heb gedaan en alles wat ik naliet. Van alles waarvoor ik mij niet echt heb ingezet: de Leiden Marathon, het huisje op Vlieland, die ene wandeling met hem - en nu dus die Limburgse heuvels. Hoeveel tijd ik nog heb? Ik weet het niet. Al zijn mijn haren nog zo wit, ik heb geen ervaring met zo oud zijn als ik nu ben. Laat staan met nog ouder zijn.

Help, de komende winter worden de jassen wit! Wit is mijn valkuil, als kind al. Ik wilde witte sokken, witte sandalen, en heus, ik zou voortaan oppassen bij het spelen aan de gracht! Mijn witte badstof truitje besmeurde ik, gedreven tekenend, met vetkrijt vlekken. Later kocht ik een witte blouse die te mooi was om te dragen, een schitterende witte toneeljurk die ik na de reeks voorstellingen direct weer verkocht, en ontstonden er zomaar gele vlekken in mijn gloednieuwe witte wandelblouse. Vandaag de dag zwelt mijn hart van begeerte bij het zien van gave witte sneakers, en slaap ik in onverschillig grote, witte heren t-shirts. Wit is mijn valkuil. Mijn trouwjurk heb ik genaaid van blauwe, handbedrukte stof - hoewel valkuiltechnisch gezien juist die trouwjurk wit had moeten zijn.

Al met al duurt mijn verlangen naar een goeie nieuwe rode wandeljas nu al langer dan ik hem redelijkerwijs nog zal kunnen dragen. Zoals mijn verlangen naar de IJssel langer duurde dan zijn fysieke aanwezigheid, bij die wandeling laatst. ‘Zo duurt de voorpret langer,’ zei de gids - wiens fysieke aanwezigheid mij overigens zeer aangenaam was. ‘Mannen zijn beter in voorpret dan vrouwen,’ zei hij ook. ‘Werkelijk? De man zit zijn voorpret te koesteren terwijl de vrouw kindersnoetjes poetst, boterhammen smeert, luiers aftelt en drinkbekers vult?’ Hij lacht. Ik weet niet eens of hij kinderen heeft. Wel dat hij een bloedhekel heeft aan ‘witte ruis, zoals het geluid van autosnelwegen, en van de zee.’ Hè? Jij hebt een hekel aan het geluid van de zee? Mijn magnifieke zee, mijn levenslust-leverancier, mijn grote liefde? Ik slikte mijn eigen bloedhekel aan snelwegen, die groteske offerandes aan de welvaart, iets te laat in: Juist voor deze wandeling had ik een aardige automobilist nodig om op tijd bij de start te zijn. Terug naar huis, zonder tijdsdruk want niemand die op mij wacht, zou de trein volstaan - maar vandaag is die trein dus anderhalf uur trager dan de auto. Vandaag verdiende de snelweg een like, een tactische like. Een like uit eigenbelang.

Dit is een datingsite. Een soort club van mensen die elkaar niet kennen; mensen die in het algemene deel van de site communiceren via muziekfilmpjes, plaatjes, tekstjes en likes. De ‘loves’ bewaren ze voor het private deel. Zo af en toe krijgen mijn blogs likes die eigenlijk bedoeld zijn voor mijzelf. Het zijn tactische likes, likes uit eigenbelang: hij wil graag dat ik hem nu ook leuk vind en inga op zijn contactverzoek. Nou ja. Op een datingsite als deze zijn schrijver en schrijfsel blijkbaar één: Leuk blog? Leuk mens! Leuk mens? Leuk blog!

Ik begin weer zin te krijgen in iets wits. Een wit overhemd?

geplaatst door RodeJas - 2271 keer gelezen