terug

Goed zo

vrijdag 20 september 2024

‘Goed zo’, zei de conducteur toen hij mijn ov-chipkaart scande. ‘Dat is al heel lang niet meer tegen mij gezegd', zei ik. Hij lachte. En hij zwaaide naar me toen hij de coupé verliet. Dag meneer de conducteur, ik ga aan de wandel vanuit Hoek van Holland, waar ik sinds mijn kindertijd niet meer ben geweest!

Wij, twee medewandelaars en ik, maakten kleurige tekeningen op een terras aan zee. De vrouw links van mij toverde een mandala van bloemen op het papier, de vrouw rechts van mij tekende mij - en ik trok golvende en kabbelende lijntjes binnen een cirkel. Het gele strand, de zilveren zee en de blauwe lucht - ik had immers geen gouden potlood bij me voor de zon. De duinen achter ons weerspiegelden zich in het glas voor ons. ‘Waar denk je aan bij het woord appel’, vroeg de rechter vrouw, ‘aan het woord zelf, of zie je het plaatje van een appel?’ ‘Ik zie het plaatje’, zei de linker vrouw. ‘Geen van tweeën’, zei ik, ‘ik denk aan het hele verhaal van die appel. Te beginnen met de appelboom in het paradijs, met het Adam-en-Eva-verhaal - ook al moet dat een granaatappel zijn geweest en geen Elstar ofzo. En ik denk aan de vriendin die mij aanraadde om de dag te beginnen met een in stukjes gesneden, gekookte appel. Maar ik kreeg slaap van die warme appel, dus nu sluit ik daar de dag mee af’.

‘And there never was an apple, in Adam’s opinion, that wasn't worth the trouble you got into for eating it.’ (uit: Good Omens, door Terry Pratchett en Neil Gaiman)

Ik leg mijn vingers op zijn buik. Voorzichtig, voorzichtig, het glas van mijn smartphone is weer eens gebarsten. Zijn ademhaling voelen, dat is wat ik wil. Maar wat ik voel is mijn eigen ademhaling; eerst versnellend, dan rustiger. Geen balanceeract op de evenwichtsbalk meer. Weg vragen, weg ballast, alleen het verlangen is gebleven. Het is goed zo.

Een ander terras aan zee, het strandpaviljoen waar ik ooit getuige was van een eerste date. Zij een artistiek geklede, al wat oudere vrouw; hij een buikige, vrijwel kale man met zo’n zwart rond brilletje. Ik zie haar teleurstelling: de man van al die humoristische mails blijkt een leutig ventje te zijn…
Net als toen, bestel ik een kindermenu: patat met appelmoes en een glutenvrije kroket. Ik vraag vriendelijk of ik er oud genoeg voor ben. Hier, bij dit strandpaviljoen, werken welopgevoede, servicegerichte jonge mannen. Deze man zegt galant dat ik jong genoeg ben voor een kindermenu. Goed zo, denk ik. En ik drink er rivella bij, wat al die jaren een kinderdrankje is gebleven.

‘In de veelheid aan begrippen die je om de oren vloog, was het steeds moeilijker een taaluiting te vinden die voor jou was, de zin die je in stilte uitspreekt om je staande te houden.’ (uit: De jaren, van Annie Ernaux)

Laatst maakte ik een wandeling door het land van mijn jeugd. Over een door lieflijke weilanden omzoomd weggetje van de stadsgracht naar de Lek - die ik toen niet gevaarlijk vond maar die dat wel was, en dwars door het nu volgebouwde weiland rond de zendmast - waar het toen heel gevaarlijk zou zijn.
Ik ben die Lek weleens overgezwommen, alleen maar om te ervaren hoe het is om de Lek over te zwemmen. Thuis vertelde ik niks. Ik besefte heel goed dat mijn ouders geen ‘goed zo’ zouden zeggen. Dat zeiden ze trouwens nooit. Denk daaraan als je overwwegt, je verlangen naar mij als mogelijk toekomstige geliefde om te zetten in daden.

geplaatst door RodeJas - 1523 keer gelezen