Latten of samenwonen?

Iedereen probeert in zijn of haar leven er het beste van te maken. Dat kost tijd, energie, aandacht en nog veel meer. Of het vooropgestelde doel wordt bereikt is de vraag. Er gebeuren tijdens het in de praktijk brengen van goede plannen, die niet voorzien waren. Invloeden van buiten, voortschrijdend inzicht, waardoor ik andere zaken voor laat gaan op mijn oorspronkelijke plan.

Ik houd niet van de letter K. Van klagen, kritiek, kortzichtigheid, kontaktarm, kan niet. Nederlanders klagen veel over hun eigen situatie hoewel die best meevalt in vergelijking met de leefomstandigheden in andere landen. Tegelijk hebben mijn landgenoten veel kritiek op omliggende landen. Komt dit omdat we altijd beter willen en nooit tevreden zijn?

Het lukt nooit iedereen 100 procent tevreden te stellen. Dat komt omdat ik wanneer ik voor een persoon kies er meteen anderen opstaan, die het niet eens zijn met die keuze.
Kiezen doe ik vaak. Soms zijn het keuzen die weinig consequenties hebben, maar er zijn ook keuzes die een groot deel van mijn leven bepaalden. Bijvoorbeeld de keuze voor een baan, een partner, een woning. Soma heb ik achteraf spijt van een eenmaal gemaakte keuze.

Ik mag niet klagen over een keuze, die ik zelf gemaakt heb. Dat was mijn eigen verantwoordelijkheid. Natuurlijk heb ik mij laten leiden door mensen uit mijn omgeving, maar het blijft iets van mijzelf.
Vriendschappen die ik aan ging zijn ook een keuze geweest. Van veel vriendschappen heb ik weinig spijt, sterker nog, ik koester (eindelijk een positief k- woord) ze. Ook al zijn het mensen die ik door de fysieke afstand niet dagelijks in mijn armen kan sluiten.

Laat ik niet blijven kniezen en geen knieval maken voor kleine problemen. Kom op, er is zoveel leuks; om met een oud liedje samen te vatten: ’t zijn de kleine dingen die het doen, die ’t hem doen. Om die te ontdekken moet ik wel overal goed koekeloeren. Maar dan krijg ik soms een leuke verrassing, waar ik anders zomaar aan voorbij zou zijn gegaan.

Soms kan ik meer voor elkaar krijgen dan waar ik vroeger niet eens over kon dromen. En ook krijg ik af en toe wat kado.
Alleen als het gaat om relaties kan dat niet. Dan moet ik alle kennis, alle vaardigheid die ik heb in het omgaan met anderen in de ring gooien om een nieuw kontakt te bewerkstelligen.
Kan ik dat? Jazeker, maar er bestaat ook nog zoiets als de wil. Om de bekende quote aan te halen: Kan niet is dood, maar wil niet die leeft nog.
Ik kijk om me heen, wellicht is er een kans, dat die ene waarop ik hoop opduikt.
Kortom: Daten kost wat kracht, wat inspanning. Ik krijg genoeg kansen, laat ik die benutten. Maar als uitsmijter: Ik kom er wel!

Liefde op het eerste gezicht
Bestaat dat? Ik googelde en ja, het bestaat! Het is voornamelijk de eerste aantrekkingskracht, lust en een sterke lichamelijke reactie, maar is nog geen liefde. Liefde moet groeien. Tot dusver mijn informatie via Ai. Evenals meerdere dagen tijdens deze warme periode maak ik een wandeling in de vroege ochtenduren. En wandelen is een goede manier om je gedachten te laten gaan.

Vandaag is het twee augustus. Mijn gedachten gingen terug naar deze datum. Precies vijfenvijftig jaar geleden beëindigde mijn aanstaande man zijn zesjarig contract bij de Marine, waarnaar een baan op de wal in het verschiet lag. Ik was er blij mee. Blij omdat ik een relatie, waarbij mijn toekomstige echtgenoot gedurende zijn werk langere periodes afwezig zou zijn, niet ideaal vond. Onze verkeringstijd was dan ook steeds weer afscheid nemen en verwelkomen. Een bijzondere tijd met verdriet bij het afscheid en blijheid met het elkaar fysiek weer terugzien. Honderden brieven hebben we elkaar geschreven, allemaal bewaard en soms duik ik in die historie van ons beginnend liefdesleven en herlees onze gevoelens en belevenissen. Herinneringen uit een lang verleden, uit een andere tijd, met andere mogelijkheden, andere verwachtingen, maar ook hoopvol met jeugdig enthousiasme. Een echt begin aan een nieuw verhaal.

Liefde op het eerste gezicht is als de omslag van een boek. Je blik wordt ernaartoe getrokken en je bent gelijk gecharmeerd. Zo ook toen ik in de disco mijn man voor het eerst zag binnenkomen. Lang, gebruind, licht blond haar. Net terug na een langdurig verblijf op Curaçao. Opslag verliefd!

Nu kan ik mijn verhaal lezen. Het boek is gevuld met al mijn ervaringen, mijn gebeurtenissen. Ons gezamenlijk leven. Steeds met veranderende situaties, andere wensen, en onverwachte gebeurtenissen. Elkaar proberen te blijven begrijpen. Liefde veranderde van een vlinder in mijn buik naar een gevoel van thuiskomen.

Liefde moet groeien. Nu op de leeftijd die ik nu bereikt heb, zal een eventuele relatie een heel ander verhaal worden. Misschien een boek met een prachtige omslag, maar met een geheel andere invulling. Heel realistisch… de tijd en toekomst die oudere senioren resteert om liefde te laten groeien is beperkt. Maar ik denk dan aan andere mogelijkheden voor de invulling van een nieuw verhaal. Vriendschap, genegenheid met vertrouwen in elkaar zou in een nieuwe relatie verbinding kunnen geven. En wie weet… zou dit kunnen leiden tot gevoel van thuiskomen, in welke vorm dan ook.

Liefs,
Monique

Er zijn sites waar je reacties kan uitsluiten indien je iets wilt vertellen waar Je wpeigenkijk liever geen reacties op krijgt omdat het erg persoonlijk is en een reactie onnodig pijn kan doen. Dat is hietbnirybmogelijk maar ik zou het op prijs stellen als er geen berichten onder verschijnen.

Er worden twee hoifdsoorten eenzasmheid onderscheiden

Sociaje eenzasmheid: iemand voejt zich niet verbonden met de maatschappij. Er zijn te weinig vrienden, kennissen of goede buren. Iemand maakt geen deel uit van een groep en mist dat.

Emotionele eenzaamheud. Er is geen hechte intieme band met iemand. Er wordt een gemis gevoeld, Er is geen partner om zaken mee te delen. Dat kunnen kleinigheden zijn uit hrt dagelijks leven maar ook dieoe gevoelens. Er ontstaat een gevoel van leegte in je binnenste.

Uiteraard kan een combinatie van beide soorten voorkomen. De emotionele eenzaamheid ontstaat vaak na een langjarig huwelijk dat gelukkig of althans niet ongelukkig is geweest. Onlangs wees iemand hier terecht op dat een van de partners in een scheiding soms vergelijkbaar is met een weduwe of weduwnaar als het huwelijk als donderslag bij heldere hemel wordt ontbonden. Tot zoverre de theorie.

Al eerder heb ik hier gemeld dat de dood van mijn echtgenote een enorme klap was en daarin zal ik beslist niet de enige zijn. Nu kom ik uit een familie waar de regel is dat ‘gewoon al gek genoeg is’. Verdriet mag maar je moet je er wel overheen kunnen zetten. Tijd heeft alle wonden en je hebt nog zoveel om voor te leven. Maar wat als het steeds meer pijn gaat doen en het niet lukt om weer in het spoor te komen? Toen ik niet meer wist waar ik het moest zoeken, heb ik professionele hulp gezocht: een psychologe. Dat heb ik ook gemeld bij de familie. Die was daar nogal door beledigd, want blijkbaar was hun hulp niet goed genoeg geweest. Nadien werd er niet echt meer over gesproken, Hoogstens de vraag of ‘ze’ weer was geweest op een zuinig toontje. Psychologen zijn er voor gekken en zwakjken van geest immers

Wat had ik er eigenlijk van verwacht? Misschien met name wat slaap- en kalmeringsmiddelen. Maar zil was meer van het praten en analyseren. Waarom mis je haar zo dat het lichamelijk pijn doet? We kwanen gezamenlijk tot de conclusie dat er soms een ware liefde in je leven komt. Dat hoeft geen sprookjesachtig karakter te hebben en ook niet dagelijks rozengeur en manenschijn te zijn. Maar in zo’n rekatie ken je elkaar en zie je elkaar zoals je zelf denkt te zijn. Dan is er geen ‘schijn’ of maskerade meer nodig. Het is niet eens zo zeldzaam. Je ziet het bij stellen die elkaar soms zonder woorden meteen begrijpen. De eenzaamheid die daarop volgt is vaak erg pijnlijk maar ook erg menselijk en komt in vele gradaties voor. Dat was een opluchting omdat ik dacht dat ik dat gevoel overdreef en me eroverheen zou moeten zetten. Het sjechte nieuws was dat er geen eenvoudige oplossing is. De pijn zal blijven en wellicht de rest van het leven. Is een nieuwe relatie het wondermedicijn. Ook daarin was ze realistisch. De kans om voor de tweede maal een vergelijkbare partner te vinden wordt steeds kleiner naarmate de leeftijd vordert. Ook is dit soort eenzaamheid een taboe omdat een potentiële nieuwe partner niet kan of zou willen concureren met een geest, Hoor je dan niet thuis op een datingsite? Zelf heb ik ondervonden dat een hechte vriendschap een deel van de pijn kan wegnemen. Maar als ook daar het noodlot toeslaat? Duidelijker kan ik wil ik niet zijn en ik beraad me op mijn toekomst als blogger hier.