terug

Op losse schroeven

donderdag 17 oktober 2024

Tijdens een ommetje Cronesteyn kon ik ineens de eerste alinea van een nieuw te schrijven blog lezen, ergens voor in mijn hersenpan. De blauwe letters waren zo helder en de tekst zo sterk dat opschrijven wel even kon wachten. Dacht ik. Nu moet ik dus genoegen nemen met een andere eerste alinea, met een totaal ander blog. Zelfs dat dit mijn tweehonderdste blog zou zijn, klopt niet: ik was bij honderd immers de tel al kwijt.

Geluk is een boodschappenlijstjes-schrijfblok met ruitjespapier kopen in een echte kantoorboekhandel.

Ze bleven plotseling toch eten, mijn twee logees; het grote en het kleine meisje. Vertwijfeld somde ik op wat er zoal in de groentelade van mijn koelkast lag: een pastinaak, voor anderhalve persoon spruitjes, een halve koolrabi, een struik bleekselderij, een zoete aardappel, een aangebroken zakje waterkers. Grofstoffelijk voedsel, behalve de deftige bleekselderij - maar die bliefden ze niet. ‘Daar krijg ik draadjes van tussen mijn tanden’, zei het grote meisje. ‘Ik niet’, zei ik, ‘hoe eet jij bleekselderij dan?’ ‘Rauw, in stukjes gesneden in een salade’. ‘Ik eet bleekselderij altijd gewokt, ten minste tien minuten’. ‘Waarom zo lang?’ ‘Anders krijg ik draadjes tussen mijn tanden.’ We lachten - en we liepen op weg naar huis, na een zeer geslaagd bezoek aan de Hortus, even langs de supermarkt om een pond sperziebonen en een doos biologische eitjes te kopen. Boekweit en wat zachte geitenkaas erbij, klaar!

‘Magic is the combination of tears from heaven and steam from hell.’ (Duiveltje Lucy, in de Netflix serie Disenchantment)

Mijn wandel rugtas (15 liter) is te klein, en mijn weekend rugtas (36 liter) is te groot. Althans, ze zijn allebei precies goed zoals ik ze tot nu toe heb gebruikt - maar precies niet goed voor die ene wandeling. Dé wandeling. Ik geloof wel dat wat kleding betreft mijn gewone wandelkleding zal volstaan: Hij heeft mij immers al zo’n honderdvijftig kilometer niet anders gezien dan in mijn gewone wandelkleding. Dit is een bezweringsformule. Als ik het maar vaak genoeg opschrijf, is het waar: Ik heb geen nieuwe kleren nodig. Mijn kleren zijn goed genoeg. Mijn kleren zijn goed genoeg. Ik ben goed genoeg. Ik ben liefde, rust en kracht. Mijn oude wandelschoenen zijn goed genoeg; de nieuwe wandelschoenen zijn mijn nette schoenen voor deze winter. Mijn schoenen zijn goed genoeg. Mijn kleren zijn goed genoeg. Mijn rugtas is niet goed genoeg. Ik ben liefde, rust en kracht. Liefde, rust en kracht.

‘... als ik mijn kat ben, is mijn kat niet mij’ (uit: Op reis met een zalm, van Umberto Eco)

We zaten op het terras van een modern-stadse uitspanning in een park even buiten Leiden, mijn zus en ik. Een prettige plek om gekruide verjaardags-patatjes te eten. Er moest hier ook ergens een bruid zijn. Een wrede bruid. Ze had haar gezamenlijke vriendinnen een tas jurken gegeven om aan te trekken op haar feest. De armen wichten droegen dunne, piepkleine gewaadjes van kant, satijn en fluweel, en ze liepen op hooggehakte sandalen of knielaarzen van zwart lakleer. Ha, geen enkele vriendin zal mooier zijn dan de bruid! De jongens droegen witte overhemd blouses met lange mouwen, losjes over hun broek. Ze hadden een goede kapper, deze jongens, en de weke kinnen van gemotiveerde bierdrinkers. Wij hoeven niet meer te trouwen, mijn zus en ik, wij waren al eens getrouwd. Al zie ik mijn zus zomaar tegen een andere bruidegom aanbotsen. En ik?
‘Ik dwaal door zijn paradijs en zoek de vrouw die ik ooit was.’
Zo was het, en zo is het. Het werd de afgelopen weken weer eens volkomen duidelijk dat ik zowel mijn spraakvermogen als mijn denkvermogen verlies bij gebleken wederzijdse aantrekkingskracht.
Zo staat alles wat ik denk te willen of denk te zijn dag in dag uit op losse schroeven. Ik kom er wel uit.

geplaatst door RodeJas - 1688 keer gelezen