terug

Nog steeds op ja

maandag 4 november 2024

Ik ben een beetje laat met mijn blog, maar ja. Ik kan dan wel blogschrijver zijn hier, maar voor mij is schrijven een constant wordingsproces, geen afgeronde staat van zijn. Zoiets banaals als een kapotte stortbak kan het proces danig verstoren - vooral als dat samenvalt met een kapot gevallen telefoon. Oh ja, ik heb toen en toen, na die ene wandeling, via WhatsApp naam en telefoonnummer gekregen van een voormalig aannemer, een aannemer die nu aardigheid heeft in kleine klusjes. En ik heb niet aan die aannemer gedacht toen ik besloot de oude gesprekken niet over te zetten op de nieuwe telefoon. En dan waren er hier ook nog de schilders, en daar de oppaskat.

De schilders, drie stuks, streken vijf lagen gebroken witte verf over twee lagen groene verf. Het groen dat zes jaar geleden, toen ik van deze flat mijn thuis wilde maken door alle deuren groen te verven, zo’n mooie, frisse kleur was. Met groene deuren zou mijn woonkamer immers één en al glazen serre zijn! Binnen zes jaar was het voorbij, mijn liefde voor dit groen. Groen dat steeds donkerder, steeds doffer werd. Of ging het anders? Koos ik voor groen als tegenhanger van de witte vitrage - die ik al snel verving voor vitrage met gekleurde bolletjes? Koos ik voor groen als sidekick van mijn blank houten bank met blauw-wit gestreepte kussentjes, de bank die ik op Marktplaats heb verkocht en vervangen door een knalblauwe slaapbank met heftig gebloemde kussens? Liberty bloemen, een oude liefde herleeft. Was het groen overbodig geworden, te veel zelfs? Het maakt niet uit, ook mijn flat bevindt zich in een constante staat van wording. Zo is nu het wit van de muren te wit…

De kat vlijt zich neer op de krant voor mij op tafel, precies op de lekkerste plek, daar waar ik aan het lezen ben - en ik leg mijn armen rond de kat. Hij richt zich op en duwt zijn harige kop in mijn hals, tegen mijn gezicht, bonkt met de harde plek tussen zijn oren tegen mijn voorhoofd. En ik hou helemaal niet van katten - maar van deze, mijn oppaskat, hou ik toevallig wel. Omdat hij is wie hij is? Nee, waarschijnlijker omdat hij de kat is van twee mensen van wie ik hou.
Wat mij aantrekt in een kat is even ongrijpbaar als wat mij aantrekt in een man - en dan gaat het direct nergens meer over: ik bezie Die Ene Man nu eenmaal met andere ogen dan ik alle andere mannen zie. Ongelukkigerwijs heb ik zelf nauwelijks invloed op wat ik voel voor een man, alleen op wat ik met die gevoelens doe. Ennuh. Ik sta nog steeds op ‘ja’!

geplaatst door RodeJas - 1616 keer gelezen