terug

De man in mijn hoofd

zondag 8 december 2024

Er zit een man in mijn hoofd. Nee, het is niet de man naar wie ik op zoek ben, of op zoek denk te zijn, of welke andere man dan ook. Helder is het beeld niet. Wat er in mijn hoofd zit, is de voorstelling van een met die man gedeeld leven: blijdschap, vertrouwdheid, begeerte, wederkerigheid.
Het is een romantische voorstelling; ik ben nu eenmaal een kind van na de Romantiek.

Over materialisme: ‘We zijn eerder hoopvol dan hebberig.’*

Ik had nog een verjaardags - VVV bon, en ik besloot daarmee een hoed te gaan kopen. Een hoed die mijn hoofd beschermt tegen regen en ander ongemak tijdens lange wandelingen. De jongeman bij de kassa complimenteert mij met mijn keuze, en legt nadrukkelijk uit dat ik deze hoed, om er langer plezier van te hebben, vooral regelmatig moet wassen en impregneren. Dus zo goed is hij nou ook weer niet, is mijn conclusie. Hij kijkt betrapt, denkt even na. Voor dit geld is dit een goed product, zegt hij dan… Ooit had ik voor dat geld een veel betere hoed, uit de uitverkoopbak van de plaatselijke outdoor winkel. Ik hoefde die hoed alleen maar niet te verliezen - wat ik dus wel deed uiteindelijk. Om precies te zijn: bij een foto-expositie in het Haagse gemeentehuis gleed hij uit mijn handen, en toen ik hem vijf minuten later miste, bleek hij al spoorloos verdwenen te zijn.

’Over eenzaamheid: ‘In de meeste tijdperken voor ons wist men dat alleen-zijn niet hoefde te betekenen dat je zielig of onvolwaardig was.’*

Die man in mijn hoofd. Hij zit daar best, maar hij zit mij ook dwars. Pas sinds die vermaledijde Romantiek, een tijdperk dat ruwweg de negentiende eeuw omvat, moeten we hartstochtelijk van elkaar houden, willen we kiezen voor een leven met elkaar. Deze denkomslag werd - toevallig of niet - ingeluid door Ludwig von Beethoven met zijn Mondscheinsonate. De mens was immers niet gemaakt om alleen te zijn en al helemaal niet in een mooie, maanbeschenen nacht? Nee, dat is niet waar, het was een dichter die Beethovens pianosonate nr. 14 Mondscheinsonate noemde, tijdens een maanbeschenen nacht zo halverwege de Romantiek. Beethoven zelf was toen al dood. En hoogstwaarschijnlijk schreef hij dit stuk als begrafenismars. Wat wel waar is: die Mondscheinsonate is een Leitmotiv gebleken in mijn eigen liefdesleven. Leg je handen op de toetsen, speel die eerste maten en ik smelt. Wat ook waar is: Ons idee van liefde en samenzijn, van op zoek gaan naar een seksueel aantrekkelijke zielsverwant om een leven lang intens gelukkig mee te zijn, is pas in de negentiende eeuw ontstaan. Daarvoor volstond het, om elkaar aardig te vinden, en door de wederzijdse ouders als goede partij te worden beschouwd.

Over bezig-heid: ‘Er is niet ergens een spil waar alles om draait.’*

De man in de winkel. Dat was de werktitel van dit blog. Maar ik ruilde bij een boekwinkel drie gave, vrijwel ongelezen sprookjesboeken in voor een praktisch filosofieboek - en zo werd het hoofd belangrijker dan de hoed, werd de romantiek belangrijker dan winkel avontuurtjes!

*citaat uit: ‘Hoe overleef ik de moderne wereld’, van Alain de Botton.

geplaatst door RodeJas - 1905 keer gelezen