terug

Sinterkerstfeest

woensdag 25 december 2024

In alle welvarende, westerse landen is een decreet uitgevaardigd: Gij zult gelukkig zijn tijdens de kerstdagen. En nog een decreet: Gij zult ongelukkig zijn tijdens de kerstdagen. Het eerste decreet geldt voor de mens samen, het tweede geldt voor de mens alleen. En ik denk: Laat mij maar gewoon de terugkeer van het licht vieren, met een versierde boom, cadeautjes en lekker eten. Zowel samen als alleen. Oppervlakkig? Zou de wereld echt een betere wereld worden, de mensheid een meer liefdevolle mensheid, als ik erover schrijf en zing? Wat niet wegneemt dat ik het mis, dat liedjes zingen met kerst. Kleine droefheid levert nu eenmaal mooie liedjes op, ontroering scoort beter dan pure blijdschap. Het kindje in de kribbe dat ‘midden in de winternacht’ werd geboren naast de terugkeer van het licht….

Het was een bewogen jaar, zoals dat deftig heet. Voortaan is de zonnewende onlosmakelijk verbonden met de dood van mijn zusje, mijn zusje dat nu eenmaal op die dag jarig was. Jarig is. Voor altijd jarig zal zijn. Het toeval wilde, dat sinterkerst, het jaarlijkse pakjesfeest met de meiden, de jongens en het meisje, dit jaar op 21 december viel. We staken sterretjes aan, buiten in de miezerregen, na het voorlezen van de gedichten, het uitpakken van de pakjes, en het eten. We smeten knalbommetjes op de tuintegels - waardoor de toch al eclectische sinterkerstman zijn feest moest delen met de jaarwisseling. Het was fijn zoals het was!

Ze stond op een plank in de Wereldwinkel, het engeltje van plaatstaal. Wauw, een geharnast engeltje! Ik pakte het op, voelde haar gewicht in mijn hand. Dan hoor ik een vrouwenstem van achter de toonbank: ‘Ik moet eigenlijk gaan zitten voor mijn rug, maar dan doet mijn bips zeer.’ Ik zet het engeltje weer op de plank. Laat maar. In mijn kerstboom hangen blije, met liefde uitgezochte engeltjes. Dit engeltje mag in de winkel blijven, bij die mevrouw met haar zere bips.

Goed, ik heb dus weer een kerstboom, dit jaar. Na getob met een naalden en sneeuw verliezende plastic boom, een kartonnen vorm die geen kerstboom wilde worden, en een kleurplaat als boom vervanger, vond ik er eentje die wel mag blijven. Hij meet net boven de twee meter, is zowel slank als goed gevuld, en hij is zowel aanwezig als doorzichtig. Van zwart metaal is hij, en zijn takken zijn sierlijk gekruld. ‘Het is wel een hekwerk’, zei een man die het verder goed met mij meent. En: ‘Waar zijn de lichtjes?’ De lichtjes moeten eerst, ik weet het. Ik had mijn ijzeren boom direct vol met engeltjes, ballen en slingers gehangen, nieuwsgierig als ik was naar het effect. Volgend jaar krijgt hij wel lichtjes.
Tot volgend jaar!

geplaatst door RodeJas - 1384 keer gelezen