terug

Een single op de Italiaanse singletour of op de versiertoer (1)

vrijdag 3 januari 2025

De opmaat: Een Belg uit Friesland, een verwaterde dag en slapen bij het vliegveld.
In de kerstweek ging ik met 49 singles in een bus naar La Bella Italia. De afgelopen jaren was ik vaker tijdens de kerstdagen elders in Europa. Zo ook nu. De ophaalbus, vertrek om half zes, bracht mij en andere kerstreizigers naar restaurant het Witte Huis in het dorp Zeeland voor de overstap in de “echte” bus na de koffie. De karavaan bussen waaierde over het Brabantse en Limburgse land uit richting grens. Op dit eerste traject richting München viel er veel regen en natte sneeuw. Mijn reisgezelschap telde dus 50 personen, volle bak. En wat zie je dan tussen de buien door? Heksenbezems, industrie, af en toe een stop om de benen te strekken en iets te drinken, te eten en / of te toiletteren. Maar ook om kennis te maken met de reisgenoten, het gezelschap waar ik ruim een week mee zou verkeren. Tom, de chauffeur was van oorsprong een Antwerpenaar, (zijn accent verraadde zijn geboorteland overduidelijk) maar hij woonde vanwege de liefde al een tijdje in Leeuwarden… Wat je van ver haalt is lekker doet kennelijk ook in België opgeld. We hebben overnacht in een hotel bij München Airport.

Het samen-gevoel ontstaat, Let it snow, drie landen in een dag.
De volgende dag ontdekte ik aan de ontbijttafel meteen wie van deze grote groep ochtend - en wie avondmens is. Buiten was het rond het vriespunt, in de bus heerste er een aangename temperatuur, door de verwarming maar ook de Italië reizigers straalden warmte uit, zij waren zonder uitzonderring heel positief. Bij grens met Oostenrijk zagen we buiten veel sneeuw. Dat moest ik uiteraard op de gevoelige plaat vastleggen. Met de vlam in de pijp reden we naar de Brennerpas, Ik zag zowaar mensen skiën op een berghelling! Dus: Echt een White Christmas.
Na het overschrijden van de Oostenrijks – Italiaanse grens keken we omhoog naar een staalblauwe lucht, een voorproefje van wat we deze ruim vier dagen in Toscane voorgeschoteld zouden krijgen. Op advies van de chauffeur bestelde ik bij de eerste koffiestop een Americano, dat zou koffie zijn zoals Hollanders die gewend zouden zijn. Wel erg sterk, Italianen kennen niet de cupjes koffiemelk die wij gewend zijn en andere melk uit een kannetje is ijskoud. Een lange busrit later arriveerde het vijftigtal in Ronta, waar we in onze kamer konden bijkomen en een hapje eten in het restaurant. Dit Italiaans diner begon met een ontzettende kwak heel sterk gekruide spaghetti als voorgerecht. Ik verlangde op dat moment hevig naar een soepje… Het hoofdgerecht was maar matig. Gevoed maar dus niet gelaafd toog ik naar mijn kamer. Bij de balie kocht ik heel traditiegetrouw vakantiekaarten, ik baalde een beetje dat ze geen francobolli - postzegels voor verzending naar het buitenland hadden.

Florence, mooie stad, wel opletten, niet alleen op de bouwwerken. Ik wil echte koffie!
Op de eerste volledige dag was een excursie naar Florence gepland, een van de hotspots van de reis. Ook in het hotel was de koffie te sterk, het bijvullen met een sloot koude melk en veel suiker kwam de temperatuur van de drank niet ten goede…Voordat we gingen wandelden waarschuwde onze gids voor zakkenrollers. We werden belaagd door mannen uit West Afrika die prullaria wilden verkopen, daar paste ik voor, dan zien ze meteen waar mijn portemonnee opgeborgen zit.. Hoewel ik echt oplette attendeerde iemand uit de groep mij op mijn open tas, die ik fluks dichtgeritst heb. Het oor microfoontje viel om de haverklap uit mijn oor, lastig om dat vast te houden en tegelijk foto’s te maken.. We werden gewezen op de blote Michelangelo Na de gidswandeling en wat slenteren zocht ik naar een brievenbus – die was er niet , zelfs de policia municipal wist het niet. – Toen heb ik maar op een boomstronk aan de Arno zitten genieten van het zonnetje, 14 graden en dat vlak voor kerst! In de bus had ik een leuk gesprek met een dame, haar overleden broer Coen was ooit kapitein van de Ger Anna, het bevoorradingsschip van Radio Veronica begin jaren ’70. Zij vond de foto’s die ik 31 augustus jl. had gemaakt van de Veronica-reünie heel leuk.

Het kerstdiner begon weer met pasta als hors-d'oeuvre. Waar blijft mijn soep? Op kerstavond wil ik toch wel naar een kerst kerkdienst. Met twee dames liep ik naar de kerk, was eerst niet te vinden maar dankzij enkele locals kwamen we keurig op tijd aan bij het zeker in het donker niet opvallende kerkgebouw. De pastoor noemde onze groep Hollanders zelfs in zijn afscheidswoord. Na het Missa est gebaarde die pastoor ons naar een zijuitgang, we volgden een wirwar van gangen tot in een parochiezaal waar warme chocolademelk, prosecco en vruchtencake gereed stonden. Die vriendelijke ontvangst te midden van de parochianen was heel prettig. Gevolg was weer wel dat ik laat mijn bed in dook.

geplaatst door Aktivo1 - 1403 keer gelezen