terug

Gevaarlijk

vrijdag 24 januari 2025

Soms kijk ik over mijn eigen schouders mee als ik aan het werk ben - of het nou tekenen, schrijven, planten water geven of de printer aansluiten is. Ik zou dat niet moeten doen, dat meekijken, want dan ga ik fouten maken. Wanneer er iemand anders meekijkt, maak ik ook fouten; vooral als het zo iemand is die mij vergeeft dat ik ben wie ik ben. (Maar laat mij een tekst voorlezen aan een zaal vol mensen en ik ben één en al focus!) Soms zie ik mezelf door de stad lopen, door de oude nieuwe stad waar ik woon. Dat is dus ook gevaarlijk. Ik heb een hekel aan het woordje ‘ook’.

Al met al neemt de honger van mijn oppaskat groteske vormen aan. Terwijl ik mij op wandelschoenen kriskras door de geboortestad van mijn vader liet gidsen, gooide hij de vuilnisbak om, op zoek naar het blikje natvoer. Dat zo’n blikje pas in die bak terechtkomt wanneer het leeg is, was niet in zijn kattenkop opgekomen. Het wordt tijd dat de zon flink gaat schijnen; dan kan hij weer eens in de tuin spelen.

Midden in die stad van mijn vader stonden we naar een zanderig stukje land te kijken. Het was kort geleden nog water, vertelde de gids, en het lag nu te wachten tot het sterk genoeg zou zijn om torenflats te kunnen dragen. Torenflats! De deftige, oude huizen aan de overkant van het landje keken gelaten toe. ‘Wie in deze stad torenflats wil bouwen, moet wachten tot de aarde een rots vrijmaakt’, zei ik beslist. De gids, Rotterdammer in hart en nieren, lachte. Hij zag de grap, het spelen met ideeën. En plotseling zag ik scherp waarom ik niet echt gecharmeerd was van het ‘openstaan voor een nieuwe poging’ van mijn wandelaar. Ik zou altijd over mijn eigen schouders meekijken en opletten wat ik zeg; zijn associatie met samen lachen is immers ‘relatie’. Bij samen lachen, samen plezier maken, gaan in zijn hoofd alarmbellen rinkelen. Ik ben gevaarlijk. En dan ben ik ook nog eens naar al die bruidsjurken wezen kijken in het Fries Museum! Ik heb echt een hekel aan het woordje ‘ook’.

In een filosofisch getint boekje over humor* kwam ik het woord ‘bisociatie’ tegen: Het bij elkaar denken van wat niet bij elkaar past, het onverenigbare verenigbaar maken. Dat is wat een goede grap bewerkstelligt, en dat is wat wij zoekmensen proberen te doen, hier op deze datingsite. Het onverenigbare verenigbaar maken.
‘Verenigbaarheid zou geen voorwaarde moeten zijn voor liefde; verenigbaarheid is wat de liefde vermag,’ schreef mijn favoriete filosoof Alain de Botton ooit. Liefde. Wat is dat ook alweer?

Vooralsnog zijn het hier de muziek filmpjes die het verenigende werk doen - want dat we een stel met een liedje zullen worden, staat al sinds onze tienerjaren vast. Hoewel. Is er hier ook iemand die zich, net als ik, in zijn tienerjaren bezig hield met het spelen van Bach op een sopraan-saxofoon?

*‘Een kleine filosofie van de humor’, door Yves Bossart

geplaatst door RodeJas - 1303 keer gelezen