terug

De straatdichter

dinsdag 4 februari 2025

Er zat een dichter in het park. Vanwege de poëzieweek, vanwege het schitterende weer, vanwege de verbouwing van zijn zolderkamer? Een dichter is nu eenmaal nooit vanzelfsprekend, als persoon niet en niet in zijn teksten. Hij verwoordt wat je zelf ook ziet dusdanig dat je beter gaat kijken; hij schrijft het doodgewone bijzonder; hij is de vertolker van het onzegbare. Een dichter heeft vooral altijd wat uit te leggen. Een zanger niet. Een straatzanger hoeft alleen maar te zingen met een omgekeerde hoed in zijn handen en iedereen snapt wat hij bedoelt.

Deze dichter had al ik twee keer eerder daar in het park zien zitten, en beide keren had hij een gedicht voor me opgezegd over gekust worden door de kust. Ik wilde dat best nog een keer horen; heerlijk toch, zo in het winterzonnetje? Maar nee, deze keer had hij een nieuw gedicht voor me, een gedicht over een vrouw in haar ‘najaren’. Hola, sinds wanneer zijn die ‘najaren’ mijn primaire eigenschap? Nog lang niet? Nou, bij haast elke groepswandeling is er wel een medewandelaar die mij gaat vertellen dat ik het nog zo knap aankan, dit hoge tempo en die lange afstand. Let vooral op het woordje nog! Zelf vind ik mijn leeftijd niet interessant bij zo’n wandeling. Goed zittende, comfortabele kleding wel - en het resultaat heet waarschijnlijk ‘jeugdig’. Jeugdig, ook zo’n woord. Wie jeugdig is, is ontegenzeggelijk van vroeger. Is nog van vroeger.

Die dag, in het park op weg naar de supermarkt, droeg ik geen wandelkleding; wel een lange donsjas tegen de kou en een hoed met brede rand tegen de felle zon. De dichter (donsjack en pet met grote klep) zat achter zijn fiets annex schrijftafel, een tamelijk logisch transportmiddel voor een straatdichter. Zou de fiets ook ontsproten zijn aan zijn eigen dichterlijke brein? Hoe dan ook, deze dichter is vooral een vriendelijke jongeman - en ik besloot dit keer het gedicht dat hij voordroeg van hem te kopen. Niet dat het daarmee mijn gedicht is, dat ik het zomaar zonder bronvermelding zou kunnen gebruiken. Zelfs mét bronvermelding vond hij één of twee regels wel genoeg voor een datingsite. Alleen nieuwsgierig maken, niet helemaal bloot geven:

‘De bewogen
jaren van je leven zijn
haardhout, zijn de
antwoorden op
kruiswoordpuzzels. Je
plezier is een geweven kleed
aan de muur, zijn de
magneetjes op je koelkast.’*

Dit zijn de liefdevolle woorden van een dichter die zelf nog jong is, zo jong dat oud wat hem betreft gewoon oud is. Oud maakt geen toekomstplannen, geen lange wandelingen, en worstelt niet met erotische gevoelens. Al wil ik de Mondriaan-IXXI die nu boven mijn knalblauwe bank hangt, zo onderhand best vervangen door een geweven kleed!

*uit: ‘Levenslus’, door Sjaak Kroes

geplaatst door RodeJas - 1277 keer gelezen