terug

Een dag van niks

woensdag 19 februari 2025

Ik meende dat ik best normaal was; op zijn minst op bepaalde fronten een heel klein beetje normaal. Maar nee. Onlangs las ik het verhaal van een met zichzelf tobbende vrouw die helemaal blij was dat er ‘weer een puzzelstukje op zijn plek was gevallen’: ze bleek demiseksueel te zijn. Ze voelde zich alleen aangetrokken tot een man wanneer zij een emotionele band met hem had. Jawel, ik meende dus dat zoiets normaal is. Of is het niet normaal om ook die noodzakelijke emotionele band bij een date binnen drie seconden te voelen?

Volop zon vandaag, en in mij huist een gevoel van onrust dat ik niet kan plaatsen. Zou ik het sufmakende drankje missen, het drankje waarmee ik nachtelijke hoestbuien heb gedempt? Vier weken hoesten is best lang. Ik wil naar buiten! Naar Den Haag, naar Beelden aan Zee, de sculpturen van Joan Miró bekijken en de zee gedag zeggen? Of naar Arnhem, naar mijn favoriete schoenenwinkel, voor de uitverkoop versie van de schoenen waar ik al de hele winter op loop? Alvast voor de volgende winter? Het wordt Arnhem, besluit ik. Nog even een mok thee met een krentenbol en dan weg. Er klinken harde stemmen bij de keukendeur, de stemmen van mannen in oranje jassen met een logo. Ik spreek hen aan, vermoed dat mijn potten met hortensia, vlier en framboos in de weg staan. Ze spreken één woord Nederlands, deze mannen: glasvezel. Daarmee is alles gezegd. Ik hoef hun glasvezel niet, maar het is beter voor mijn huis dat het ook van deze aanbieder een aansluiting heeft. Glasvezel kent immers alleen nog maar aanbieders, geen netbeheerder. Ik berust in een uurtje thuis blijven; geloof dat de mannen voorzichtiger zullen zijn met mijn tuintje als ze weten dat ik thuis ben. Het wordt dus Den Haag. De schoenen zijn ook online te bestellen - alleen nu even niet, het is zeker te druk op de site.

Pas op Leiden Centraal zie ik dat er geen treinen rijden naar Den Haag Centraal, wel een trein naar Arnhem/Nijmegen via Schiphol. Ik stap de trein naar Nijmegen in en er direct weer uit. Het is veel te mooi weer voor zo’n eind omreizen! Sojayoghurt kopen bij de stadssuper tegenover het station en lopend naar huis, dat is het nieuwe plan; sojayoghurt van in Nederland geteelde sojabonen. Er zit haver in, lees ik op de verpakking; eerst checken op gluten dus. Rijstwafels met chocolade dan maar, hoe inheems wil je het hebben? Smoes: ik heb een kassabon nodig om het poortje bij de uitgang te openen. En ik hoef helemaal geen nieuwe schoenen. Nieuwe zolen onder mijn leren pelgrims schoenen, dat is wat ik nodig heb.

Dit was dus een dag van niks. Gelukkig las ik ‘s avonds in het blad Onze Taal over de ‘ick’ - al blijkt het verschijnsel ook goed te gedijen op TikTok. Een ick is de plotselinge afkeer die je kunt voelen voor een geliefde, of voor een mogelijk toekomstige geliefde tijdens een best leuke date. Zijn vergrijp is klein, soms niet groter dan het publiekelijk nog even wat verder ophijsen van zijn broek als hij van het toilet komt. Zie je wel, ik ben best normaal.

geplaatst door RodeJas - 1328 keer gelezen