terug

Het zonnetje in ons leven

maandag 14 april 2025

Ik zat een paar dagen geleden te genieten van het lentezonnetje, dat uitbundig scheen op de tegels en de border van mijn patio. Hoewel het volgens het weerbericht op deze zevende april nog maar 13 graden was, voelde het toch aangenaam. De warmte blijft “hangen” tussen de schutting en de muur van de achterburen. En nu, om drie uur ’s middags, schijnt de zon heerlijk uit het westen. Tot 12 uur wordt hij tegen gehouden door de hoge muur en dakkapel van de achterburen.

Door die zonnestralen word ik zelf ook geestelijk verwarmd. De zon geeft mij energie om naar buiten te gaan, dat ene boodschapje dat ik had uitgesteld te doen en om aardig te zijn als er iemand mijn pad kruist. Zo kom ik regelmatig ook zonnetjes in mijn leven tegen.
Wat word ik blij als iemand mij oprecht welkom heet in een groep, waar ik wat ga drinken. Als ik een keer daar niet ben is men belangstellend: “Waar was je vorige week?”. Zo’n simpele vraag getuigt al van empathie, mee voelen met mij.
Wat doet het mij goed als die autochauffeur of – chauffeuse mij met mijn fiets voorrang geeft op een dubieus kruispunt.
Wat is het aardig als ik met drie boodschapjes in mijn hand bij de kassa voor een vrouw mag die voor de kassa wacht en zelf een boodschappenkar volgeladen met allerlei zaken heeft.

De rollen kunnen ook omgekeerd zijn. Ik ken nu in korte tijd zeven mensen die in een zorgcentrum verblijven, voor een deel zelfs op loopafstand. Als ik zie hoe klein hun wereld is geworden terwijl ik hen in het verleden heel anders heb meegemaakt. De man met ALS, veel jonger dan ik, die enkel palliatieve zorg krijgt en toch heel opgewekt blijft. Aan zijn instelling kan ik een voorbeeld nemen. Door hem regelmatig te bezoeken ben ik een van de zonnetjes in zijn leven. In dezelfde instelling verblijft een echtpaar, weliswaar op aparte kamers. Hij is uitbehandeld. Ik heb ze nog maar een half jaar geleden actief meegemaakt. Het was zijn lust en zijn leven om op een doordeweekse dag keihard (hij is heel doof) op een kerkorgel te spelen, dat gaat nu niet meer. Zij was op zo’n dag altijd koffieschenkster in de inloop. Nu zijn ze wel de hele dag bij elkaar maar “wonen” toch in twee aparte kamers. Gelukkig zijn er heel wat zonnetjes die nu afleiding geven in hun leven.

Ook voor mensen die (nog) niet fysiek of psychisch in de kreukels zitten zijn er zonnetjes. In het bedrijfsleven kan een goede meelevende chef veel betekenen voor zijn medewerkers. Ik prijs mij gelukkig dat ik de laatste pakweg 20 jaar van mijn werkzame leven zo’n “baas” had. Het was ook een meewerkende groepsleider. Altijd klaar staan voor mij en voor mijn collega’s, een luisterend oor. Zo’n zonnetje heeft weer een uitstraling op het hele team.

Er zijn ook in een relatie zonnetjes. Een van beide partners (m/v) komt thuis na een werkdag en hij of zij wordt welkom geheten door de andere partner of door een van de kinderen. Als opa word ik vertederd als een van mijn kleinkinderen open doet. Even een knuffel.
Ik geloof dat die zonnetjes een van de eerste levensbehoeften zijn. Net als de zonnestralen in de tuin nodig zijn voor een goede groei van de planten. Niettemin, een regelmatig buitje regen is ook onontbeerlijk voor alles wat er in de tuin boven de grond komt, om maar te zwijgen over de bloemen en de vruchten aan de struiken en bomen.

Misschien hebben die zonnetjes in het leven nog een andere functie. Ze neutraliseren de negatieve uitingen, onaardige opmerkingen naar ons toe, nare dingen die iedereen meemaakt. Het zijn de oppeppertjes die ik tenminste maar moeilijk kan missen. Als ik niet zo gauw een zonnetje kant en klaar voorhanden heb ga ik er naar op zoek, of ik ga iets gezelligs ondernemen om de ellende te vergeten. Elke dag streef ik naar een goede balans tussen dingen, die ik als noodzakelijk kwaad beschouw en leuke zaken.
Wie van u / jullie is zich ook bewust van zonnetjes en probeert tegelijk een goed evenwicht tussen zon en wolken te creëren?

geplaatst door Aktivo1 - 1208 keer gelezen