terug

Op reis naar huis

vrijdag 30 mei 2025

Een droom. Ik sta zo maar wat naar buiten te staren, door de tuindeuren van ons (?!) nieuwe huis. De buren hebben hun tuin omheind met een hek van glimmend staaldraad. Hun tuin is een hoog duin geworden, een duin vol spelende honden. In onze tuin zit nu een zandgat met dezelfde vorm als het duin van de buren; een diepe duinpan. Ik wil dit oplossen, wil iemand bellen om goede raad, maar ik weet niet wie. Ik wil de tuindeuren openen, maar telkens steekt er een hond zijn kop naar binnen.

Ik was pas tegen half zeven thuis na de wandeling, met drijfnatte schoenen en een hoofd vol vragen: Hoe komen mijn waterdichte schoenen zo drijfnat? Waarom wezen zowel de NS app als de op zakkenrollers jagende conducteur in de trein naar Utrecht, de stremming bij Hoofddorp aan als de oorzaak van mijn ommelandse reis naar Leiden Lammenschans? ‘Als de stremming bij Hoofddorp zit, kan ik toch gewoon met de sprinter van Utrecht naar Leiden reizen?’ De conducteur begreep mijn vraag niet. Wat niet erg was. Ik hou immers niet van hem, en dan is niet begrepen worden niet erg. Zijn missie was immers zo oneindig veel groter dan het formuleren van logische antwoorden op mijn vragen: Hij was op zoek naar zakkenrollers. ‘Hoe ziet een zakkenroller er uit?', vroeg ik ook, voor alle zekerheid. Wij, mijn medereizigster en ik, twee al wat oudere vrouwen in comfortabele wandelkleding, voelden ons namelijk niet gezien. Konden wij geen zakkenrollers zijn? Hadden wij niet zojuist een carrière switch overwogen? Slecht worden, om onze laatste jaren in een rustige gevangeniscel te kunnen slijten? Volledige verzorging, en een grote ruimte met gratis koffie om familie en vrienden te ontmoeten? Fatbikes stelen leek ons wel geschikt. Helemaal echt slecht worden zou er nu eenmaal niet in zitten, en fatbikes stelen diende een hoger doel: We zouden ze alleen maar verkopen aan fysiek en mentaal fitte, al wat oudere mensen. Als er meer ouderen op een fatbike reden, zouden er minder jongeren hun fatbike als een stoer statussymbool zien. Wat beter zou zijn voor de veiligheid op straat, en beter voor de ontwikkeling van hun jonge spieren.

Een vriendelijke jonge vrouw bleef even bij ons staan voor een praatje. Ze droeg een koptelefoon met roze, lichtgevende kattenoortjes. ‘Niet doen’, zei ze, stelen om in de gevangenis terecht te komen. De sfeer is er niet goed, en ik kan het weten.’ We keken haar verbaasd aan. Zij in de gevangenis, zo’n lief ogend meiske? ‘Ga foto’s maken. Foto’s maken levert ook heel veel geld op’, besloot ze - en ze stapte de trein uit. Hm. Op zoek naar een kamertje in een klooster dan maar?

Al met al zat er niets anders op dan vanuit Utrecht via Den Haag naar huis te reizen. Sinds ik in Leiden woon, kom ik nog eens ergens. In het gangpad van de trein ligt, vlak naast mijn benen, een hond. De vrouw op het bankje achter mij houdt hem losjes aan de lijn. Ik denk aan de hond die zomaar in mijn kuit heeft gebeten - dus vraag ik de vrouw of ze haar hond naast haar eigen benen wil leggen. Wat ze wel wil. En misschien heb ik mijn schoenen gewoon niet goed genoeg ingevet.
Het was alweer een prachtige wandeldag, dat vooral!

geplaatst door RodeJas - 1709 keer gelezen