terug

Zomaar een wandeling

vrijdag 2 mei 2025

De Lek, eindelijk! Niet dat wij, wandelaars wilden zwemmen; langs de rivier lopen was al paradijselijk genoeg met al dat fluitekruid om ons heen, en al die zilveren vonkjes zonlicht op het water. ‘Vroeger’, zei ik. ‘Oh ja, vroeger’, zei hij - en hij legde zijn arm rond mijn schouders. Ik viel even stil; zo vreselijk veel jonger dan ik was hij nou ook weer niet. ‘Vroeger’, zei ik toch maar, ‘vroeger zwom ik die Lek over, en ik vond dat volkomen verantwoord.’ Hij begon over het gevaar van de schepen, over hun moeilijk in te schatten snelheid, over de dode hoek vóór een schip, de gevaarlijke schroef er achter en de zuiging rondom - wat ik wel grappig vond. Mansplaining verpakt in bezorgdheid achteraf.

‘‘Alleen daar waar je te voet was, ben je ook werkelijk geweest.’ (Goethe)

‘Je mag mij knuffelen’, zei hij later - en hij ging uitnodigend voor me staan. Waarop ik naar boven keek, op zoek naar de mistletoe. Geen mistletoe. Ik moet toegeven dat mijn ogen niet hoger kwamen dan zijn schouders, en dat die schouders mij wel bevielen. Zwemschouders! Mijn zonneklep hield zijn gezicht verborgen, zoals hij mijn gezicht waarschijnlijk niet kon zien. Maar ik moest achter me kijken, naar de boom met het bordje ‘Je mag mij knuffelen’. Aanhalingstekens zijn altijd lastig te horen. Maar vooral: domme, domme ik met mijn eeuwige denkhoofd; hij zei toch dat ik hém mocht knuffelen?

Het late leven vergt de nieuwsgierigheid en mentale kracht van een ontdekkingsreiziger.’ ( filosoof Suzanne Biewinga)

Het was Koningsdag die dag, dat ook. Wat in deze tijden gevierd wordt met op straat bier drinken voor de groten en overtollig speelgoed verkopen voor de kleintjes. Het zaklopen en koekhappen is naar een andere dag verplaatst; waar de optochten zijn gebleven weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat we vroeger plezier maakten op Koninginnedag, al was het maar met het aan een touwtje ronddraaien van lange stroken oranje crêpepapier in een wasknijper. We droegen dunne, witte jurkjes met een oranje sjerp, witte sokken en witte gympies. Nooit een jas, als ik de foto's mag geloven! Ik besloot mijn meest oranje t-shirt aan te trekken, die ochtend - net als, zoals bleek, de meeste andere wandelaars van deze groep. Feest is feest!

‘De mens kan wel doen wat hij wil, maar hij kan niet willen wat hij wil.’ Albert Einstein

‘Kan je met aanmaakhoutjes een relatie aanmaken?’, vroeg hij. Wij, wandelaars, zaten aan een picknicktafel onze brave boterhammen te eten, en de zakken met aanmaakhoutjes stonden een stukje verderop. Ik at trouwens krentenbollen met dik boter, vanwege het feest. Kan je met aanmaakhoutjes een relatie aanmaken? ‘Aanmaken zoals de kachel aanmaken met iemand of het aan maken?’ Het aan maken, bedoelde hij, het tegenovergestelde van het uit maken. ‘Niet zonder vonkaansteker’, zei ik beslist. ‘Tenminste, als jouw vonkaansteker vonkt wanneer jíj dat wilt.’ Wat ik moest uitleggen - waardoor het gesprek zo langzaamaan over mij als RodeJas ging. Nou ja, een beetje reclame op zijn tijd kan geen kwaad!

geplaatst door RodeJas - 1333 keer gelezen