terug

Senioren Fitness

vrijdag 27 juni 2025

Het was de hoogste tijd. Mijn wandelrugzak werd mij immers te zwaar - en zonder thermosbeker koffie, zonder fles citroen limonade, zonder poncho voor onverwachte buitjes, zonder trommeltje vol appelmoes muffins, zonder zitmatje, zonder natte handdoek tegen het oververhit raken, nou ja, zonder dat alles aan de wandel gaan, leek mij geen goed idee. Ik heb mij dus aangemeld voor senioren fitness.

Vroeger, jawel vroeger, waren we een meisje of een jongen. We waren christelijk, katholiek of openbaar, en onze moeders deden de was met Persil of met Sunil. ‘s Avonds poetsten we onze tanden met Prodent of met Aronal, en daarna kregen we een lepel Sinatran of Lovitran. Op zaterdagavond poetsten we onze schoenen, met Erdal of met Tana. En toen Ranja niet meer mocht, kregen we Roosvicee of Karvan Cevitam. We werden fan van The Beatles of van The Rolling Stones, van Ard Schenk of van Kees Verkerk. We liepen naar school. Ik liep zo’n twintig minuten heen, in de middagpauze 20 minuten terug naar huis en twintig minuten weer naar school, en om half vier twintig minuten terug naar huis - waar mijn moeder voor thee met melk en een mariakaakje zorgde. Tussen de middag aten we warm. Gekookte bietjes met aardappelpuree en vissticks, en yoghurt met suiker van hetzelfde bord. Vies? Jawel, vies - maar niet opeten betekende niet naar school mogen. Het was allemaal zo vanzelfsprekend, zo overzichtelijk, bedoel ik. Na schooltijd speelden we buiten, op het weiland voor ons huis, in de speeltuin, of aan de gracht. En zou nu een kind dat zonder oefenen een spagaat kan maken, een ‘brug’ achterover, en dat haar benen rond haar nek kan leggen, bezorgd hypermobiel genoemd worden, toen waren het kunstjes waarop ik vooral niet trots moest zijn. Ik kon dat nu eenmaal. En waardoor dit hier allemaal staat, heeft Marcel Proust uitgelegd: Hij schreef dat ‘belangrijke waarheden over wie we zijn, niet ontstaan door bewuste overwegingen, maar simpelweg opduiken door onwillekeurige herinneringen; momenten waarop een een geur, een geluid of schouwspel ons plotseling terugbrengt naar een versie van onszelf die we waren vergeten.’* Hier was het de ‘heilgymnastiek’, waar mijn moeder mee dreigde vanwege die onmogelijke kunstjes. Ik had best naar heilgymnastiek gewild. Via senioren fitness naar kinder heilgymnastiek…

Trouwens, het kan ook andersom geweest zijn; dat ik eerst tegen het billboard voor de ingang van de sportschool aanliep, het billboard met die foto van twee veel te mooie, al wat oudere mensen met halters in hun handen. Misschien komen ze van hetzelfde modellenbureau als het gelukkige stel op de homepage van deze site. Senioren fitness. Ik proefde het woord voorzichtig op mijn tong, en het beviel me wel. Senioren fitness. Het losse vel van mijn armen opvullen met spieren, van die glanzend ronde bovenbenen krijgen als de hockeymeisjes die langs mijn flat fietsen. En vooral, mijn volle wandelrugzak moeiteloos kunnen hanteren. Kom maar op met die senioren fitness!

Een jonge, verlegen sportinstructeur heeft, met zo’n stoffen centimeter, mijn bovenarmen en bovenbenen opgemeten, mijn middel, mijn heupen. Hij berekende mijn vetpercentage (20%), mijn BMI (21,1). Hm, daar valt nog wel wat winst te behalen. Spieren ontwikkelen! Spieren zijn zwaar.

*bron: The School of Life

geplaatst door RodeJas - 1203 keer gelezen