Over tijd
donderdag 31 juli 2025
Net toen ik op reis ging gaf mijn horloge er de brui aan. Ik dacht nog, ik laat het onderweg wel ergens nakijken, misschien is het alleen de batterij. Maar daar is het niet van gekomen, het was eigenlijk wel prima zo, een tijdje zonder. Toch keek ik bij het ontwaken in mijn tentje telkens werktuiglijk naar mijn nu tijdloze pols. Geen idee hoe laat, dat blijft een rare gewaarwording, want de slaapdronken blik op het horloge imarkeert normaal gesproken het moment dat een schemerig dromenland plaats maakt voor de nieuwe dag. Even de gewaarwording hoezeer ik in het dagelijks leven aan de klok verslingerd ben, meer is het niet. Natuurlijk kon ik ook op mijn smartphone kijken, die daar ook ergens moest rondslingeren, maar dat hoefde nog even niet, ik had immers alle tijd om even te genieten in de ‘twilight zone’, op deze vreemde plek, in dit vreemde land.
Het heeft wel iets symbolisch, deze toevallige samenloop van omstandigheden. Het is alsof de voorzienigheid een hint wilde geven, een horloge heb je hier niet meer nodig...
Iederen heeft wel eens de ervaring, dat tijdens een vakantie, of zelfs maar een weekend weg, de tijd zoveel langer lijkt dan gewoonlijk. En als je daarna weer terug bent, dan gaan de dagen juist in een flits voorbij. Het contrast kon niet groter zijn. Het komt natuurlijk omdat je op reis onderweg zoveel meer meemaakt dan thuis. En thuis liggen de routineklussen weer voor je klaar, zeker als je wat langer bent weggeweest. Het lijkt erop dat de menselijke tijd meer wordt gemeten in ervaring dan in uren. Met name het onverwachte lijkt de tijd flink te kunnen oprekken. Terwijl omgekeerd in een routineus proces, zoals uren achtereen achter het stuur, de tijd ineenschrompeltt- daarmee heb ik ook weer de nodige ervaring kunnen opdoen. Het komt er dus op neer dat tijd ‘onlosmakelijk’ verbonden is met beleving. En dat hoeft natuurlijk niet alleen vakantie te zijn.
In het kader van dit blog vroeg ik me ook nog af, of je in je eentje op reis méér tijd ervaart, of juist minder, dan wanneer je samen bent. Aangezien ik deels samen en deels alleen onderweg was, kan ik uit eigen ervaring zeggen dat ik in mijn eentje de ervaringen toch wat intensiever beleef dan samen. Logisch, sowieso moet ik dan alles zelf uitzoeken (eerlijk gezegd vind ik het altijd wel prima als een ander dat doet ;-), dus alerter zijn want geen oplettende metgezel als ik iets doms doe. Maar belangrijker is dat ik dan helmaal mijn eigen tempo kan hebben, stilstaan waar ik wil, opmerkzamer kan zijn, een beetje meer focus. Want er is niemand om rekening mee te moeten houden, iemand die misschien andere wensen heeft dan ik, wat overigens natuurlijk geen punt is, een kwestie van geven en nemen. Aan het samenzijn zitten natuurlijk wel weer andere voordelen, ook qua beleving. Naar een concert bijvoorbeeld, dat doe ik niet gauw in mijn eentje, ook niet op reis. Je kunt elkaar ook inspireren en uiteraard is het fijn om de ervaringen met elkaar te delen. Het ligt dus genuanceerd. Maar ja, zoals welbekend, in goed gezelschap vliegt de tijd voorbij!
Ik zal mijn horloge laten repareren, maar ik heb er nog geen tijd voor gehad.
geplaatst door Pelgrim - 957 keer gelezen
Vorige berichten
Daten in de digitale wereld
In de eerste decennia van mijn leven stonden computers nog in de kinderschoenen. Bij mijn eerste werkgever in 1968 waren zij op de afdeling documen
Ik was zijn muze
Een muze is geen willekeurig persoon die toevallig model staat voor een schilder. Ben je de muze van een schilder, dan slaat er bij de kunstenaar e
Man Cave
Je kan toch ook gezellig naast mij zitten terwijl jij met je Excel dingest? Nee. Mijn brein kan één ding tegelijkertijd. Of ik aanbid je glorieuz