terug

Over denken

maandag 8 september 2025

Misschien helpt het als ik weer eens appelmoes muffins ga bakken, dacht ik vanochtend. Nou denk ik wel eens vaker wat. Of ik mijn laatste geliefde al heb ontmoet, bijvoorbeeld. Dit is een tamelijk ingewikkelde gedachte: Ik kan hem immers al ontmoet hebben, maar nog niet weten dat hij mijn geliefde zal worden - en ik kan mijn laatste geliefde al vaarwel hebben gezegd. Waarbij de eerste optie mij liever is dan de laatste…

Ik ben bij de kapper geweest, een andere want de mijne had voorlopig geen tijd - en als de spiegel heeft gezegd dat het wél tijd is voor een knipbeurt, is het tijd, nietwaar? Hij heeft aan mijn haren gevoeld, heeft ze gewassen en met conditioner behandeld. Als ik in de knipstoel zit, begint hij gelijk met kammen, de schaar al in zijn hand. ‘Wilt u niet eerst weten hoe ik het geknipt wil hebben?’ ‘Nee, ik wil eerst uw haren leren kennen.’ Later vraagt hij waarom ik voor hem heb gekozen. Nu loop ik vrijwel elke dag langs zijn nering met de grote ramen, en ik had zijn klantenkring zien uitgroeien van alleen maar mannen naar een mix van mannen, jonge vrouwen en kinderen. Maar wat me vooral opviel was de aandacht waarmee hij werkte. Dat zei ik dus. ‘Het was de aandacht waarmee ik u heb zien werken.’ Ik denk dat ik mijn nieuwe kapper heb gevonden!

‘Ik denk dus ik ben’, schreef de oude meester-filosoof Descartes ooit. Het is misschien wel de meest geciteerde zin uit de hele filosofie geschiedenis. Andersom geldt het niet: niet iedereen die is, denkt na. Nadenken is iets anders dan het eigen gelijk toetsen; nadenken begint met twijfelen, met vragen stellen. Dit alles geldt niet bij verliefdheid, bedenk ik nu. Is er soms iemand verliefd geweest, de afgelopen tijd?

Ik denk, dus ik ben - al word ik nog steeds. Zittend op een bankje bij een Haagse tramhalte, dacht ik plotseling: kijk mij nou, sinds wanneer sta ik niet meer op voor oude mensen? Ik was van Katwijk naar Scheveningen Noorderstrand gelopen, wat niet heel ver is. Niet ver genoeg om appelmoes muffins voor te bakken. Het was een test, op advies van de fysiotherapeut - al had ik de verharding waar ik op zou moeten lopen, gewijzigd in hard strandzand. Ik word nu eenmaal gelukkig van de zee, en ik denk dat geluk helend werkt. De twee oude mensen wilden ook met de tram naar het station. Ze gingen telkens op het informatiebord kijken en vroegen dan aan elkaar wat er nou weer stond. Ik vond hen aandoenlijk. Maar ik liet hen, tot mijn eigen verbazing, niet samen op het bankje zitten.

Ja, ik moest maar weer eens appelmoes muffins gaan bakken. Appelmoes muffins zijn immers wandel voedsel, en je weet maar nooit of mijn heup de hint begrijpt: Kom op joh, ik wil weer aan de wandel!

geplaatst door RodeJas - 1096 keer gelezen