terug

Het komt goed

zondag 11 januari 2026

The Roses! Een hilarisch grappige film over hoe het gigantisch fout kan gaan en weer goed kan komen (heel even maar) tussen twee geliefden die behoorlijk aan elkaar gewaagd zijn. Mijn Leidse dochter en ik gingen kijken, en we hebben gesmuld. Maar twee therapeuten gingen ook naar die film, en zij schreven er samen een artikel over in de krant (NRC). Het echtpaar Rose had fout op fout gestapeld, schreven ze, dit was toch allemaal niet nodig geweest als ze beter naar elkaar hadden geluisterd. Ze hadden hun kennismaking ook nog eens onmiddellijk gevierd met seks, daar kan toch niks goeds van komen? En die relatietherapeut had ook een fout gemaakt: zij had een oordeel toegevoegd aan hun beider, in haar opdracht geschreven, positieve lijstjes. En dan de echtscheidingsadvocaten, die hadden alles kunnen oplossen door een beter voorstel te doen! Ik heb het artikel met verbazing gelezen. Deze twee therapeuten hebben zich geen tranen gelachen terwijl ze naar The Roses keken. Ze hebben de Britse humor niet herkend, zich niet vermaakt met al die opmerkingen vol dubbele bodems en liefdevol verpakte steken onder water. Nee, ze zagen fouten. En dat gaan ze dan uitleggen! Of zou dit artikel ook satire zijn?

Het is vast anders, natuurlijk is het anders: Ik heb gewoon een hekel aan dat eeuwige uitleggen. Ik was zo’n kind dat dacht: ik begrijp niet waarom het wordt uitgelegd - maar het wordt uitgelegd, dus ik begrijp zeker niet hoe moeilijk het is. Mannen zijn onverbeterlijke uitleggers - wat in hun genen moet zitten. En ik ben dan wel een vrouw, maar ik geloof niet dat de man van oorsprong een zwijgende holbewoner is geweest. Integendeel, de mannen moesten elkaar - en hun stamgenoten - immers vertellen in welke grot de beren sliepen, en in welk water de zalmen zwommen. Al dat uitleggen was nodig om te overleven. Maar nu, in deze tijd? De dominee die uitlegt dat we zondig zijn; een gave appel waarin toch een worm blijkt te zitten - en die een rood hoofd krijgt als ik mij hardop afvraag hoe die worm dan in die appel komt? De wandelgenoot die me precies wist te vertellen hoeveel sporen station Leiden Lammenschans heeft en welke treinen er wel of niet stoppen? De orthopeed die me uitlegt dat oudere mensen nu eenmaal kwaaltjes hebben waarvoor ze paracetamol moeten slikken? Geen enkel evolutionair voordeel, lijkt mij. En die orthopeed heeft mazzel dat het een telefoongesprek was.

De twee therapeuten die gingen uitleggen wat er beter had gekund in ‘The Roses’, waren overigens vrouwen. Ook een kwestie van genen: Vrouwen móésten wel betweterige heksen zijn, anders hadden ze onder barre omstandigheden nooit kinderen kunnen grootbrengen.

We passen ín elkaar, waarom zouden we dan niet bíj elkaar kunnen passen? Die ene bijzondere man en die ene, even bijzondere vrouw?
Het komt vast wel goed.

geplaatst door RodeJas - 1022 keer gelezen