Gastblog: Een Spaanse droomvrouw
maandag 23 februari 2026
Als kersverse pensionado reisde ik vorig jaar in mijn uppie door Frankrijk en Spanje met Portugal in het achterhoofd. In de Noord Spaanse wijnstreek Rioja had ik mijn intrek genomen in de enige B&B van een nietszeggend, maar centraal gelegen, dorpje. De foto's en reviews op de boekingssite zagen er goed uit. Ik reserveerde via de site van de B&B zelf en ontving een spontane, enthousiaste reactie van de eigenaresse.
Gastvrouw Adana bleek een getrouwde dertiger, moeder van twee jonge kinderen. Ze begroette mij vriendelijk, toonde de kamer en vertelde enthousiast over de geschiedenis van de eeuwenoude Casa Rural, die nu als B&B dienst deed. Zij sprak perfect maar gehaast Engels. Haar zinnen verdwaalden geregeld in de ratelende ritmes die zo kenmerkend zijn voor het Spaanse temperament.
Bij het ontbijt vroeg Adana naar mijn plannen voor de dag. Ik vertelde haar over een eerder en memorabel bezoek aan het plaatsje Laguardia, ruim 40 jaar geleden. Volkomen onverwacht belandde ik daar toen als midden-twintiger in een lokaal wijnfeest. Opgezweept door live muziek werd ik in een hossende groep wijn drinkende jongeren meegevoerd door de nauwe straatjes. Zittend eindigde ik op de trappen van een gebouw aan een kleine Plaza. De Spaanse leeftijdgenoten nodigden mij uit om rode wijn te drinken uit de porrón, een soort karaf met een lang, taps toelopend tuitje. Een spontaan opgetrommelde bejaarde Spanjaard demonstreerde hoe je daaruit moest drinken. Hij duwde tuitend een hoek van zijn onderlip naar voren. De porrón op korte afstand houdend, goot hij er vervolgens een strak straaltje wijn in. Met een langzame maar sierlijke armbeweging bewoog hij de karaf steeds verder van zich af. Het straaltje wijn bleef in een mooi gebogen lijn keurig in zijn uitpuilende mondhoek lopen. Met groot ontzag aanschouwde ik zijn kunstje. Natuurlijk voelde ik toen al nattigheid... En die kwam er want ik moest onder luid applaus zijn trucje herhalen. Adana hoorde mijn herinnering grijnzend aan en lachte om de, voor mij morsige, afloop.
Zij adviseerde mij om in Laguardia in ieder geval pintxos te gaan eten. Typisch Baskische tapas die met een stokje aan een broodje zijn geprikt. Onmiddellijk piepten haar appjes op mijn telefoon... Met de namen van de vijf beste barretjes! En de locatie van de meest gunstig gelegen parkeerplaats. Want voor bezoekers is het hoger gelegen plaatsje tegenwoordig alleen nog met een buitenlift bereikbaar. Ik kon toen nog niet bevroeden dat dit pittoreske dorpje mij wederom op een bijzondere belevenis zou trakteren...
De volgende ochtend vroeg Adana bij het ontbijt hoe mijn bezoek aan Laguardia was verlopen. Ze was druk in de keuken maar dat veranderde ogenblikkelijk toen ik haar over mijn ontmoeting met een Spaanse schone vertelde. Ze ging recht tegenover mij zitten, trok haar wenkbrauwen op en gebood mij het hele verhaal te vertellen. Mijn inleidende details over de parkeerplaats, de lift en mijn mooie wandeling door het dorp interesseerde haar geen Spaanse moer. "Tell me everything about that woman Willem! What happened?"
Zij wist onmiddellijk welk eethuisje ik had bezocht. Bij mijn entree naderde er van rechts een prachtige señora. Ze droeg een roodzwart mantelpak. Haar donkere ogen fonkelden vanuit een mooi gezicht dat vooral trots uitstraalde. Haar gitzwarte kapsel werd bijeengehouden met een haarklem en een grote, knalrode, kunstroos. Ik schatte haar 50 met een kleine marge naar beneden en een flinke naar boven. "Ladies first...", zei ik, een stap naar achteren makend en de deur uitnodigend open houdend. "Muchas gracias, señor, muy amable", antwoordde zij met een betoverende glimlach.
Het lokaal was een lange, smalle winkel met in de lengterichting een enorme vitrine die rijk gevuld was met allerlei drankjes en tientallen pintxos. De Spaanse schone trippelde er parmantig langs en nam helemaal achterin plaats aan een tafeltje. Ze ging direct in gesprek met de serveerster. Aan haar drukke armbewegingen meende ik even te zien dat ze mij aanwees. Begripvol stak ik zekerheidshalve twee vingers op. Vlakbij de entree ging ik op een barkruk zitten zodat ik de gehele tent kon overzien. De mooie dame kreeg de nodige hapjes geserveerd en in een hoog glas werd voor haar een cava ingeschonken. Ze hief het glas en leek verdorie op mij te proosten. Snel bestelde ik twee hapjes en een glas witte Rioja. Toen de serveerster die rap voor mij presenteerde vroeg ze beleefd "You pay?" Ik zei dat ik dat zeker zou doen, achteraf dan wel te verstaan. 'Gek dat ze dat nu al aan mij vraagt', dacht ik nog even. Ik hief mijn glas in de richting van de dame. Ze keek me aan, lachte en hield weer een vol glas cava omhoog. Ze wuifde even en schikte daarna opzichtig haar kapsel en kokerrokje. Zij leek wat parfum aan te brengen en bleef mij maar aankijken... Verwarring maakte zich van mij meester. 'Wat gebeurde hier? Was zij met mij aan het flirten? Als er iemand géén Don Juan is ben ik het wel!' Enerzijds kreeg ik het Spaans benauwd van haar aandacht... Anderzijds deed het mijn gevoel van eigenwaarde nog meer groeien.
Adana keek mij al een poosje gebiologeerd aan... Haar aandacht en energie leken abrupt plaats te maken voor verwarring en verkramping. "Wauw! You are joking me Willem... Tell me that it is not true..." Ik vertelde haar dat ik met deze situatie gisteren ook geen raad wist. 'Moest ik actie ondernemen? Durfde ik wel op zo'n knappe vrouw af te stappen? Vragen of ik bij haar mocht zitten? En dan? Hoe praat je verder met elkaar?'
Achterin de zaak - waar zij nog steeds (of alweer) zat te genieten van een hapje en een drankje - bevond zich de trap naar de toiletten. Ik simuleerde een pis-stop en liep in haar richting. Per meter werd zij mooier en ik nerveuzer! Ik besteeg de trap zo nonchalant mogelijk en voelde haar blik in mijn rug. Toen ik enkele minuten later afdaalde dacht ik even dat zij weg was. Maar nee, ze had de klem en roos uit het kapsel verwijderd. Het lange zwarte haar golfde nu over haar schouders en deed haar nog jonger lijken. Ze had de haarklem tussen de tanden en keek mij liefkozend aan. Met beide handen en gespreide vingers kamde ze ruw door de haren. Ik werd er gek van en moest even denken aan een gedateerde sigarenreclame... 'Misschien een tikkeltje te wild, amigo?'
Onderweg naar mijn kruk bestelde ik een flesje bronwater. De serveerster keek mij vreemd aan... Wat was hier gaande? Kende zij de dame in kwestie en speelden zij een spel met mij? Ik weet dat ik het - in de eerste ontmoeting met vrouwen - doorgaans niet van mijn uiterlijk moet hebben. En van mijn pluspunten had ik alleen een vleugje hoffelijkheid getoond door de deur open te houden. Tegelijk vond ik het retenspannend wat er gebeurde! Ik zag dat ze opzichtig bezig was met het haar en de roos. Ze keek me af en toe aan met altijd weer die verleidelijke glimlach... Toen haar kapsel in de beginstand was teruggebracht, wuifde ze even en stond op... Ze wisselde nog enkele woorden met de serveerster en kwam op mij af! Gehypnotiseerd door haar prachtige verschijning en betoverende lach leek ik even het bewustzijn te verliezen. Ze was nu vlakbij - ik rook haar subtiele parfum - en toen keek ze mij nog even lief aan. "Gracias señor. Adios!" Ik voelde hoe ze achter mij met vier vingers door mijn haar streek. Het belletje van de deur rinkelde en weg was ze.
Ik herpakte me onmiddellijk. Dit was geen toeval meer! Hier moest ik werk van maken! Bij de kassa vroeg ik snel om de rekening. De serveerster was druk bezig en het duurde mij allemaal veel te lang. Ik moest achter mijn droomvrouw aan. En wel zo snel mogelijk! "Eighty-five euro's please, senhor".
"What? € 85,00? I only ordered two pintxos, one glass of white Rioja and a small bottle of sparkling water?" De serveerster keek nog even naar de rekening en zei: "Yes, but your girlfriend had five pintxos and three glasses of our best Cava". Ik ontkende heftig dat zij mijn vriendin was maar de serveerster leek niet te vermurwen. Uit de spraakwaterval die zich steeds meer van het Engels naar het Spaans verplaatste, begreep ik haar boodschap. We waren samen binnen gekomen. Zij had tegen de serveerster gezegd dat ik haar vriend was. En dat we ruzie hadden zodat we allebei onze eigen plek kozen. Maar ook dat ik voor haar zou betalen. "I ask you pay? And you say yes! So what is the problem?" Mijn euforisch gevoel was in een keer verdwenen.
Adana had het niet meer en leek een zenuwinzinking nabij. "Oh no Willem! You did not pay that money! Did you?" Ik vertelde haar dat ik geen keus had en bovendien achter die vrouw aan wilde. Maar nu om een andere reden! Ik betaalde en snelde de winkel uit, over het pleintje en naar die lift. Dat leek mij de meest logische weg om het dorp te verlaten. Dat klopte. Toen ik het bruggetje naar de lift opging zag ik haar staan! Haar verleiding maakte plaats voor angst. Mijn aanbidding voor woede! Ze stond al in de lift en kort voordat de deuren zich sloten, wist ik nog net haar handtasje weg te grissen.
De gastvrouw van mijn B&B staarde mij stuurloos aan. Wat was immers de afloop van deze bijzondere gebeurtenis? Toen vroeg ze wat er in dat tasje van die señora zat. Ik wachtte eventjes en zei: "Nog zeven andere sterke verhalen!" Haar korte blik van teleurstelling maakte plaats voor een lach die steeds onbedaarlijker werd. Ze schaterde het uit. "Willem, you are crazy! Completely mad! What a story you told me... I believed it and I do not..."
Bij het volgende ontbijt zag ik Adana weer. Ze straalde bijna net zo mooi als mijn Spaanse droomvrouw. Met groot enthousiasme had ze gisteravond mijn hele verhaal tegen haar man verteld en haar drie beste vriendinnen gebeld. Iedereen lag uiteindelijk in een deuk. De deur van de ontbijtruimte ging open en daar kwamen Joan en Morton, twee Engelse leeftijdgenoten die in dezelfde B&B verbleven. Gisteren zag ik hen op een terrasje in Laguardia, voordat ik die pintxos ging happen. Ze nodigden mij toen uit om aan te schuiven en trakteerden mij op een kopje koffie. We hadden een zeer geanimeerd gesprek. Ik heb vaak wel iets met die Britten!
Nu, aan de ontbijttafel, vroegen ze mij hoe mijn dag daar verder was verlopen. Even aarzelde ik. Maar toen zei ik dat ik in Laguardia een prachtige Spaanse dame had ontmoet. In de keuken liet Adana spontaan het bestek uit haar handen vallen. Ze barstte in lachen uit en hinnikte "No, no, no, no, no!"
Dit gastblog is geschreven door Flair
geplaatst door Redactie - 852 keer gelezen
Vorige berichten
Mooie woorden zijn lang niet altijd daden
Mooi gezegd dat een grote woonafstand van elkaar geen bezwaar hoeft te zijn om je partner beter te leren kennen. Zelfs als dat inhoudt dat je de ander dan maar sporadisch kunt bezoeken omdat hij/zij meer dan 1000 km van jou verwijderd woont. Een gastvrij onderkomen in het buitenland kan bovendien een heerlijk vakantieadres zijn, zeker als het een Hollandse man of vrouw is, die de plaatselijke taal goed kent. De wederdienst is dan jouw gastvrije huis als hij of zij naar Nederland komt. In beide gevallen heb je geen hotel nodig.
In het buitenland kan degene die daar al lang woont, je tevens alle mooie plekjes in de omgeving laten zien, zonder dat je daarvoor met een hele groep toeristen op pad hoeft te gaan. Omgekeerd kan de ander bij jou in Nederland, rustig zijn & haar familie bezoeken vanuit jouw huis, of bij jou thuis ontvangen. Na een periode bij elkaar geweest te zijn, kan je daarna beeldbellen met elkaar om de relatie samen verder uit te diepen. Dagelijkse beslommeringen val je de ander dan maar liever niet teveel mee lastig, die los je gewoon zelf op.
Maar wat gebeurt er als je iemand ECHT nodig hebt in de tussenliggende periode dat je niet bij elkaar bent? Tot wie wend je je dan? Tien tegen een dat het een familielid is, je kind(eren), die goede buren of je hartsvriend(in) die alle ins en outs van je kent. Je kan immers niet verwachten dat je partner even overkomt omdat je opeens voor een kortstondige opname naar het ziekenhuis moet, je huisdier(en) te verzorgen in de periode dat je dat zelf niet kan, je post dagelijks uit het zicht te leggen om inbraak te voorkomen, etc.
Nou weet ik wel dat ik niet bij voorbaat al overal beren op de weg moet zien, als er nog niks aan de hand is, anders kan ik straks "bijna" alleen nog maar achter die spreekwoordelijke geraniums zitten. Het is bij mij wel zo dat grote avonturen aangaan een stuk minder is geworden, zeker nadat ik met pensioen ben gegaan. Over al die praktische dingen dacht ik 10 tot 15 jaar geleden nog niet zo na. Misschien scheelt het als je zelf ooit hebt meegemaakt dat er iets ernstig mis ging, of bij een dierbaar persoon waar je een hele sterke band mee hebt.
Ik heb ook ondervonden dat iemand die aan het andere eind van ons land woont ook niet zomaar even naar je toe komt, maar dat het vaak allemaal om vaste afspraken draait. Bij ie man of vrouw die veel minder ver weg woont, gaat dat toch allemaal een stuk makkelijker...
Voorbereidingen op de echte afspraak
Ik ben als ik dit schrijf bezig met het afvinken van mijn things-to-do list voor mijn vakantietrip die 6 juni begint. Er staan aandachtspunten op die ik de afgelopen dagen heb afgerond, dingen die ik vandaag en morgen ga doen en ook heel belangrijke afstreeppunten, die pas op de vroege ochtend van het vertrek afgerond kunnen worden. Acht dagen met de bus richting Hongarije, bezoekjes aan Boedapest en omgeving, in een land waar ik van de taal echt geen enkel woord spreek. Dat gebrek aan zelf verbaal te kunnen communiceren stuit mij tegen de borst. Ik breek zelfs mijn tong over de fonetische weergave van de belangrijkste zinnen en uitdrukkingen in het boekje met woorden en uitdrukkingen in het Hongaars.
Eigenlijk is mijn hele leven een voorbereiding op dingen die later gaan gebeuren. Als kind moest ik mij op school voorbereiden op mijn werkzame leven. Dagelijks of eens per paar dagen moet ik boodschappen doen. Ik probeer bij de voorbereiding van mijn vakantie niets te vergeten. Als ik jarig ben of anderen uit mijn kring jarig zijn eist dat weer een ander stuk voorwerk. En dan de kerstkaarten! Daar begin ik vroeg mee, in oktober ga ik ze al schrijven.
Een date vraagt, nee smeekt ook om voorbereidingen. Ik geloof dat van een flink deel van de dates al op voorhand helder is, dat ze geen vervolg krijgen, louter en alleen vanwege een slechte voorbereiding. Evenals een vakantie volledig in de soep kan lopen als het voorwerk niet perfect is. Hoe vaak lees ik niet dat een gezin en nog vaker een single onderweg merkt, dat er iets vergeten is. Ronduit rampzalig is het vergeten van het uitdoen van de knop van een gasfornuis, die weliswaar op de laagste stand stond.. Als je met z’n tweetjes bent zullen die ultieme missers minder vaak voorkomen.
De voorbereidingen voor een date moet je toch zelf doen. Hoewel, ik heb van sommige dames gehoord, dat ze hulp hebben gekregen, meestal van een dochter of een ander familielid die hen adviseerde hoe ze hun date tegemoet moesten gaan, en vooral bij het opstellen van een profieltekst.
Vrouwen schenken voor een afspraakje doorgaans meer aandacht aan hun kleding en overige uiterlijke verzorging dan mannen. Een even belangrijk aspect voor een date is goed afspreken, waar de locatie is en hoe laat de ontmoeting plaats heeft. Wat voor iemand een bekende plek is kan voor de ander een zoekplaatje zijn.
Net als voor een vakantiereisje is een lijstje van aandachtspunten bij een date niet overbodig,. Voorkomen is beter dan genezen. Nog erger, een mislukte date door een slechte voorbereiding krijgt doorgaans geen tweede kans. Er zijn onvoorziene omstandigheden die een date compleet kunnen laten mislukken. Iemand kan in een slecht humeur verkeren, gewoon niet goed in zijn of haar vel zitten. Is het dan niet beter om de date uit te stellen??
Buienradar is een geweldig hulpmiddel om een buiten-date tot een succes te maken. Ik raadpleeg die site regelmatig. Helaas is ook die site niet altijd voor 100 procent betrouwbaar.
Ik wens iedereen goede voorbereidingen op de ontmoeting, die nog komen gaat. En nog meer, dat die date slaagt en een vervolg krijgt!
Uitgehuwelijkt
Afgelopen weekend heb ik 2 kunstroutes bezocht. Ze waren allebei in de buurt en dus te bezoeken met de fiets. Als bonus heb ik ook diverse mooie tuinen mogen betreden waarin de beelden, het keramiek of de schilderijen zeer fraai stonden opgesteld. Toch hadden sommige kunstenaars hun werk ook nog volledig opgesteld staan in hun atelier.
Zo betrad ik een atelier waar de kunstenaar veel schilderijen van Rembrandt van Rijn had nageschilderd. Hij zei met een brede lach : je hoeft niet meer naar het Rijksmuseum om zijn schilderijen te bekijken, je kunt zijn werk hier ook bewonderen. Hij had ook nog "het puttertje" van Carel Fabritius nageschilderd, Rembrandts meest getalenteerde leerling. Rembrandt is helaas niet zo netjes met het werk van zijn beste leerling omgesprongen.
Als hij een schilderij van Carel mooi vond, zette hij gewoon zijn eigen handtekening eronder, vertelde de kunstenaar me. Hij kwam ermee weg, omdat Fabritius nog een leerling van hem was. Meestervervalser Han van Meegeren, die o.a. schilderijen van Vermeer had vervalst kreeg er gevangnisstraf voor. Rembrandt was in wel meer dingen niet zo netjes, antwoordde ik hem. Ik heb ooit eens gehoord dat hij veel schulden had gemaakt en dat hij in 1656 vrijwillig failliet ging om het erfdeel van zijn zoon te beschermen, maar zijn huis & inboedel werden later toch nog verkocht.
Ook weet ik dat hij na de dood van zijn vrouw Saskia van Uylenburgh een kindermeisje, Geertje Dircx had ingehuurd voor zijn zoon Titus. Zij was ook de huishoudster. Hij werd op haar verliefd en zij werd zijn minnares. Niet vreemd, maar wel ongepast dat ze ongehuwd samenleefden als man en vrouw, dat kon echt niet in die tijd. Hij deed haar dus een trouwbelofte. die hij net zo makkelijk weer verbrak, toen hij een relatie kreeg met Hendrickje Stoffels, zijn grote liefde en muze. Geertje pikte dat niet en klaagde hem aan. Dat kon ze niet winnen want Rembrandt was toen al een beroemd kunstenaar. Sterker nog, zij had de ringen van zijn vrouw, die hij zelf aan haar geschonken had, naar de lommerd gebracht. Hij klaagde haar dus ook aan. Door zijn toedoen werd zij 5 jaar opgesloten in een tuchthuis.
Het gesprek met deze kunstenaar ging als volgt verder. Hij zei : geloof het of niet, maar mijn vrouw en ik zijn aan elkaar uitgehuwelijkt. Wat, hier in Nederland (?), dat meen je niet, zei ik en keek hem verbaasd aan. Tja, mijn vader had een grote boerderij, haar vader was ook een rijke boer. Wij werden door onze ouders gezien als een uitstekende huwelijkskandidaat. Ook kenden onze ouders elkaar, wij hadden dezelfde achtergrond, dezelfde waarden en normen, kat in het bakkie. Hoe liep dat af, vroeg ik hem, zijn jullie gelukkig geworden? Na 55 jaar huwelijk is ze nog steeds mijn vrouw. Geen enkel probleem, onze ouders hadden het goed gezien, antwoordde hij met pretlichtjes in zijn ogen.
By the way, ik heb hier ook nog een dienblad vol met kleine borreltjes oranje bitter staan, voor al mijn bezoekers. Tast toe, proost ...