terug

Het hemd van je lijf vragen ook bij een date

maandag 28 september 2026

Elke woensdagochtend drink ik koffie in een zaaltje naast een kerk, daar zie ik eigenlijk allemaal mensen die ik al jaren ken. Afgelopen week kwam ik binnen en was verbaasd over de tafelopstelling. “Dat weet je toch, vandaag komen er ook twee schoolklassen”. Opeens viel het kwartje, ik had gehoord dat deze kinderen uit groep 7 en 8 een project moesten uitvoeren. Zij moesten mensen, die ze niet kenden interviewen.

Na een kwartier kwamen pakweg dertig kinderen de zaal binnen, een ware invasie, behalve de koffie en thee stond er nu ook limonade gereed. Groepjes van twee of drie kinderen voegden zich nadat ze spraakwater hadden gekregen bij elk van ons aan een tafel. Het ging er allemaal heel gezellig aan toe, de onderwijzeres die de groep begeleidde is tevens lid van de kerk, zij had vooraf gevraagd of haar leerlingen bij onze koffiegroep welkom waren.

Ik werd twee keer bevraagd, de eerste keer door een jongen en een meisje en daarna door drie jongedames. Om beurten stelde een de vragen terwijl de ander(en) op een groot vel mijn reacties noteerde(n). Naam, geboortejaar, heeft u zelf kinderen, mogen wij u tutoyeren, wat heeft u voor werk gedaan, zou u zelf weer een kind willen zijn, heeft u kinderen en ook kleinkinderen. Wat was het leukste wat u hebt ervaren in uw leven, wat was het spannendste. Ik noemde de geboorte van mijn zoon, en toen vakanties aan bod kwamen noemde ik Spanje en Amerika.

Soms stond ik even met mijn mond vol tanden, zeker wanneer er vragen gesteld werden over mijn kindertijd en over de tijd dat ik nog getrouwd was. De kinderen hadden hun vragen op een velletje geschreven. Ik zag meteen dat niet iedereen van die klas voor schrijven een 10 op zijn of haar rapport zal krijgen. Het kostte mij moeite mij goed in te leven in hun project. Wel vond ik het leuk en ik trapte in een valkuil. Ik ging de kinderen zelf vragen stellen!

Pas toen ik thuis was realiseerde ik mij dat dit bedrieglijk veel leek op een sollicitatiebabbel maar eigenlijk nog meer op de gesprekjes, die ik al vaker tijdens een date voerde met een vrouw. Het grote verschil was natuurlijk de leeftijd, en ook het niet bekend zijn met de achtergrond van mijn leven. Bij een date weet je op grond van een profiel toch al het een en ander. Dit was bedoeld als een eenzijdig interview, hoewel ik het heft dus zelf een paar keer in handen nam.

Toen ik weg wilde gaan kwam het meisje van het eerste gesprek nog naar mij toe. “Meneer, maar u hebt toch ook een lintje gekregen?” Ik: “Dat klopt, maar wie heeft je dat verteld?” “De juf”. Toen kreeg het interview nog een staartje, want ze wilde weten waarvoor ik dat versiersel had ontvangen.

Ik was vertederd door de onbevangenheid van de kinderen, die dit project deden. Ik wenste ze natuurlijk veel succes, ze moeten er een verslag van maken.
Hoe gaan we om met wat we horen als we een date hebben? Ik geloof niet dat er iemand ter plekke dan de reacties van zijn of haar gesprekspartner zal opschrijven. Dat zou erg raar staan. Achteraf lijkt mij het niet zo gek toch wat dingen die besproken zijn ergens vast te leggen. De een heeft een beter geheugen dan de ander, en het aantal dates verschilt ook behoorlijk. Sommige ontmoetingen blijven omdat er een uniek aspect aan verbonden was een tijd en in een enkel geval zelfs altijd “hangen”, wat er besproken is tijdens andere afspraakjes, die standaard verliepen belandt in de vergeetdoos.

Eigenlijk ben ik nieuwsgierig naar het verslag dat de kinderen gaan maken. Ik ken de man van de juf een beetje, hij heeft bij mij thuis een computerprobleem opgelost. Hoe zouden de kinderen dat wat ik heb verteld samenvatten? Ik vond het in elk geval een leerzame ochtend!
Het waren stuk voor stuk leuke interviewsters / interviewsters, ze deden hun opdracht vol verve. Dit gaf mij weer hoop voor de toekomst van ons land! Het leverde mij inspiratie voor deze blog op. Wie is ook wel eens geïnterviewd door een kind? En hoe heb je dategesprekjes ervaren?

geplaatst door Aktivo1 - 50 keer gelezen