terug

Vastgeroest gewoontedier?

woensdag 16 september 2026

Vaak ben ik een gewoontedier. Ik sta ongeveer op dezelfde tijd op. De slaap uit mijn ogen wassen. Ontbijten, tandenpoetsen, scheren. Haren kammen hoeft nauwelijks nog, dat mis ik wel van vroeger toen ik mooie krullen had. Mail checken. Boeken lezen en aantekeningen maken, verslag e-mailen. Middageten. Boodschappen halen. Naar het buurthuis, fitness of iets vrijwilligs doen bij een club. Avondeten. Nieuws kijken. Mijn radio net beheren. Op bezoek gaan of bezoek krijgen. Naar bed.

In de bus heb ik mijn favoriete zitplaats. Zodat ik gemakkelijk kan uitstappen, de volgende-halte-stem goed hoor. Soms zit er een ander. Een knul die naar school gaat of een oudere die gaat winkelen in de stad. Het onderbreekt mijn ritme, ik ga op een andere stoel zitten. Het is een prima stoeltje en ik kom aan waar ik wil uitstappen. Maar toch is het niet “mijn stoeltje”.

Bij de fitness heb ik mijn vaste vertrouwde spinfiets. Het zadel zit perfect onder mijn billen. Het stuur op de juiste hoogte. Soms zat er een ander op. Ergens voelt het dan niet meer als “mijn ding”. Dan verstel ik het ding tot het past bij mijn armen en benen. Andere spinfietsen doen het ook goed, maar toch ? Net als het derde douchehokje links. Dat er een zwetende man voor mij in dat hokje douchte negeer ik. Helemaal omdat sommige mannen blijkbaar stiekem plassen onder de douche. Vervolgens naar “mijn” locker. Waar mijn eigen hangslotje op zit want ik kan niet met het cijferslot overweg. Het is meer een symbolisch slotje. Een TSA slot van een paar euro. Het voldoet. Verbazend veel mannen vergeten waar hun locker is omdat ze elke keer een andere nemen. Mijn locker valt lekker op.

In mijn toenmalige relatie had ik gewoontes. Dat halve woord was genoeg, het ene gebaar zei alles. Haar lichaam voelde als bekend gebied, ik wist precies hoe ik haar kon laten zweven. Hoeveel melk ze in de koffie wilde. De omelet zoveel minuten in de pan, met dat ene soort ui, spekjes en room. Wie wanneer de afwas deed of afdroogde. Toen ze verdween uit mijn leven vond ik het eerst raar. Die vertrouwde gewoontes, het ritme was doorbroken. Het bed was leeg toen ik wilde knuffelen. Dat er geen antwoord komt op mijn vraag. Niemand die zegt dat ik nu echt een ander paar schoenen moet kopen omdat het geen gezicht is maar die zo lekker lopen.

Na enige tijd alleen onstond een nieuw ritme. Nieuwe gewoontes. Ik had tijd om te doen wat ik wil doen. Als zelfstandige man ben ik o.a. meester van de stofzuiger, de wc-borstel, het poetsdoekje en de veger. Ik ken elk programma van de wasmachine uit mijn hoofd, net als de tig opties van de gril/oven/magnetron. Verkoopsters werden surrogaatvrouwen, ze geven advies welk overhemd mij beter staat en welke kaas er nu in de aanbieding is. De pannen rammelen op het fornuis. Oude vrienden werden vervangen door nieuwe. Nieuwe uitjes en ik ging op vakantie naar landen die mij altijd al leuk leken. Of een stadje bezoeken en in slecht Duits iets bestellen waarvan ik hoopte dat ik kreeg wat ik dacht te krijgen ?

Soms kom ik bij een groepje gewoontedieren. Die al jarenlang dezelfde dingen op dezelfde wijze doen. Iedereen heeft jarenlange rechten opgebouwd, gewoontes. Die lijken met hand en tand verdedigt te moeten worden. Die ene zit op die stoel en wee het gebeente van diegene die op die stoel wil zitten. Dezelfden praten met elkaar en kijken raar op als er iemand bij komt zitten. Altijd krijgt dezelfde als eerste de koffie en het fysieke ongemak is zichtbaar als een ander als eerste koffie krijgt. Er staat niets over in regelementen. Het is zo organisch gegroeid. Soms voel ik mij dan als kruipolie. De nieuwe die zijn plekje moet veroveren. Zal ik over een paar jaar ook zo zijn, als een nieuwe komt vreemd aankijken als die op mijn stoel zit?

Ik zie het ook bij journalisten, redacteuren en presentatoren bij de lokale omroep. De oudgediende die in de loop van jaren de beste plek veroverde en de rest mag dan op de uren die de zelfbenoemde koning niet interessant lijkt. Interessante interactie tussen gewoontedieren en de koninkrijkjes die passief/agressief beschermd worden.

Die koninkjes zie ik ook op radio repeaters. Mensen met een overheidsmachtiging mogen een zendontvanger gebruiken om met elkaar te praten. Een repeater vangt het radiosignaal op en stuurt het door. Zo kun je bijvoorbeeld in heel Nederland met elkaar praten als je een zwakke zender bezit. Er kan maar één persoon tegelijk praten over een repeater. Officieel heeft iedereen dezelfde rechten. Maar er ontstaat iets interessants. Sommigen benoemen zichzelf tot repeater politie. Anderen gaan dan in verzet. Sommigen gaan saboteren door de ander weg te drukken. Uiteindelijk is de eigenaar van de repeater het zat en trekt er de stekker uit. Of er treedt een gewoonte op, met gewoontedieren. Er komen praatrondjes op vaste dagen en tijdstippen die over een bepaald onderwerp gaan. Dan ontstaat er ook een bepaalde pikorde. Van oudgedienden en nieuwe. Nieuwe gewoontes.

Soms voel ik mij onrustig. Stel dat ik via 50plusmatch mijn liefde zal ontmoeten. Ben ik dan nog flexibel genoeg? Kan ik haar bemind laten voelen, met respect haar hart beroeren. Zal ze naast mij liggen met die tevreden blik? Zal ik haar favoriete ontbijtje kunnen klaarmaken? Durft zij het aan om haar bijzondere blouse door mij te laten wassen en strijken? Dan kijk ik naar mijn mailbox en zie: nul berichten. Mijn onzekerheid zakt weg. Het waren academische vragen. Nul berichten heeft iets geruststellends. Om dan verder te gaan met dingen waar ik wel invloed op heb. Het gewoontedier leven dat af en toe avontuurlijk is.

Nu ben ik een blogger. Een nieuweling, tussen zwaargewichten met veel ervaring. Enkelen zijn gewoontedieren, anderen meer avontuurlijk. Elk met zijn eigen stijl, Al dan niet vaste reageerders of zelfs fans. Sommigen hebben een vaste dag voor hun blogs. Anderen variëren. Het is een organisch gegroeid clubje. Ik dacht eerst dat iedere blogger volgens een soort redacteur tv-gids schema zijn blogs plaatst. Dat is niet zo. Dat geeft een interessante dynamiek. Niemand wil dat zijn blog snel van de snellijst af valt. De vierde en opvolgende blogs moet de lezer zoeken in het blog menu. In dit blogclubje schuif ik aan de blogtafel. Mijn stoel zoeken en de laptop op de blogtafel openklappen. Zal ik hier ook een gewoontedier worden? Of durf ik ook eens een avontuurlijk zijpaadje in te slaan om jou, de lezer, mee te nemen in mijn leven als single. Een single die ook, net als jij, die ene zoekt.

geplaatst door 1964pete - 24 keer gelezen