terug

Vrouwenmagneet

maandag 7 september 2026

Sjoerd is een vrouwenmagneet. Hij kan het niet helpen. Iets in zijn verschijning laat vrouwen smelten. Ze willen bij hem zijn, hem aanraken en knuffelen. Zonder enige gêne, op straat, in huis, in de bus. Hij krijgt bewonderende blikken. Sommige vrouwen proberen hem te lokken.

"Een poedel?” riep ik verbaasd. “Ik ben 1,91 meter lang, dan kan ik toch niet met een poedel lopen?”. We zitten met een groepje mensen in een zaal. Een paar trainers, ondersteuners, vertegenwoordigers van diverse organisaties en een paar honden.

De trainer schiet in de lach. Dit is Sjoerd, een koningspoedel. Even waan ik mij aan het hof van een Franse koning van een paar honderd jaar geleden. Een prachtig in model geknipte witte hond. Die gemakkelijk met zijn neus bij mijn navel komt. Ik heb nog nooit met dat ras gelopen.

De honden hebben een heel traject achter de rug. Ze zijn bij een fokker geboren. Na een tijdje gaan ze naar een gast gezin. Daar leren ze om met mensen om te gaan. Ze gaan op excursie met een groep andere honden. Leren hoe een beugel aanvoelt. Dat is hun uniform. De jonkies krijgen een klein model met de tekst “in opleiding”. Ze leren bijvoorbeeld in een winkelwagen te zitten, hoe een bus of trein werkt. Er is een groot tekort aan gast gezinnen, dus mochten kinderen van jullie belangstelling hebben zoek dan even op internet.

Vervolgens gaan de honden naar de hondenschool terug. Daar worden ze getraind tot geleidehonden. Of hulphond, als iemand bijvoorbeeld niet zelf de kast open kan maken. Therapiehonden zijn er ook. Voor mensen met epilepsie, kinderen met zware adhd of mensen met PTSD.

De honden lopen een evaluatie ronde. Als ze zakken worden ze verkocht als huishond of worden een therapiehond. Tip: als u een hondenschool wilt steunen en u bent op zoek naar een mooie en opgevoede hond, neem contact met hen op. Geleidehonden is het zwaarste beroep wat een hond kan hebben en de eisen zijn zwaar.

Enthousiast kwispelend stond Sjoerd klaar. Ik heb een zakje beloningssnoepjes bij mij en dat rook Sjoerd al van verre. Beloningssnoepjes zijn piepkleine pilletjes die heerlijk ruiken en smaken. Ook al geef je er 20, het vult niet. Als Sjoerd een taak goed uitvoert, krijgt hij een snoepje en beloon ik hem met lovende woorden en een aai.

Sjoerd ging “in de beugel” en meteen veranderde hij van een enthousiaste kwispelhond in een oplettende hulphond. Hij ging netjes links van mij staan, lichtjes tegen mijn linkerbeen drukkend met het midden van zijn rug. Ik ben rechtshandig vandaar.

“Voortaan”, daar gingen we. Sommige opdrachten klinken vreemd om verwarring te voorkomen. “Zoek deur”. Ja, dat gaat ook goed. Sjoerd staat met zijn neus tegen de deurklink en we kunnen naar buiten.

De route gaat naar een bushalte. “Zoek bank”, keurig staat Sjoerd met zijn neus naar het zitje. “Goed zo!” gevolgd door een hondensnoepje, die Sjoerd netjes op eet. We beginnen al aan elkaar te wennen. Sjoerd past zijn passen aan die van mij.

Op een flinke afstand achter ons loopt de trainer en een vertegenwoordiger. Ze nemen alles op voor evaluatie. Ze mogen niet in onze buurt komen.

Ik voel mij helemaal in “sync” met Sjoerd en sluit mijn ogen. Natuurlijk ken ik de route op mijn duimpje. Ik zie genoeg om ongelukken te voorkomen. Ik wil voelen of ik mijn leven aan Sjoerd kan toevertrouwen. We gaan de straat oversteken! Hij stopt netjes bij het zebrapad en staat haaks voor mijn voeten zodat ik niet verder kan. Ik test hem door een pas naar voren te zetten maar Sjoerd geeft geen krimp en blijft staan. “Goed zo!”. Sjoerd weet niet wanneer wij mogen oversteken, dat bepaalt het baasje. Leken denken dat de hond beslist. Ik geef het commando, we steken over. “Goed zo” en Sjoerd weet het al, een snoepje voor hem.

Zigzaggend door her en der misplaatste fietsen, reclameborden, groepjes pratende mensen, jengelende kinderen en andere honden, wat frietpinnetjes op de grond. Sjoerd moet hard werken merk ik. Houdt hij het vol? Mensen zijn aan hun mobiel gekluisterd en lijken niets te zien van de omgeving.

Sjoerd is een vrouwenmagneet. Ja, op zijn beugel staat “ik werk, niet aaien a.u.b.”. Toch moet ik een kind en een vrouw wijzen naar de tekst en vriendelijk toch ferm zeggen dat ze hem “ook niet even” mogen aaien. En ook niet met een andere hond laten spelen. De ergste zijn nog die stiekem lokgeluidjes maken. Sjoerd trapt er niet in en ik kijk haar venijnig aan met "wat flik je mij nu". Ze druipt af met zo'n verongelukte blik. Ondertussen heb ik een dikke huid, hoet boeit me niet dat ze mij een hurk vinden. Sjoerd moet zijn nieuwe baasje veilig houden en dat kan niet als hij wordt afgeleid.

De pinautomaat vindt Sjoerd feilloos, ik beloon hem. In de winkel moppert iemand iets over dat die hond wel naar binnen mag en zijn hond niet. De winkeldame zit in het complot en Sjoerd weigert het plakje vlees. Netjes!

Plassen op commando gaat ook goed op het veldje. Tevreden lopen we terug naar het zaaltje. “Mag ik hem meenemen" vroeg ik met een grote glimlach. Sjoerd, nu uit zijn uniform, kwispelde vrolijk met wat andere honden. Zou hij ze vertellen hoe het ging?

Succes Sjoerd, je nieuwe baasje zal trots op je zijn! Hopelijk zal je nog vele vrouwenharten beroeren als je niet aan het werk bent!

geplaatst door 1964pete - 330 keer gelezen