terug

Man Cave

vrijdag 9 oktober 2026

Je kan toch ook gezellig naast mij zitten terwijl jij met je Excel dingest? Nee. Mijn brein kan één ding tegelijkertijd. Of ik aanbid je glorieuze vrouwelijke wezen, of ik doe mijn Excel dinges. Aangezien mijn Excel dinges morgen af moet zijn, aanbid ik je nu dus niet. Zit ik niet naast je op de bank. Ben ik niet gezellig aan het GTST-en.

Een man-grot, mancave. Of in mijn geval Peter's Cave. Mijn eigen domein. Mijn kleine koninkrijk. In de oceaan van “ons” is dit mijn eiland.

Het is mijn rommelkamer, werkkamer, denkkamer, prutskamer. Ik heb dat nodig. Om Peter dingen te doen.

Die Peter dingen zijn heel divers. Wat ik met die oude, afgeschreven laptop doe? Dat is mijn rommel pc. Er staat software op die ik niet op mijn echte pc plaats. CPS-software voor het programmeren van een radio of semafoon. WinLink of te e-mailen via radio. EchoLink om wereldwijd te kunnen kletsen met andere mannen in hun mancaves.

We praten over mannendingen, mancave dingen. Over hun computer, radio, software. Over hotspots, hoe dat ding ideaal werkend te krijgen. Hoe dat ene printplaatje op dat andere printplaatje past. We praten over onze relaties, vrouwen. Maken melige grappen, grappen die mannen onder elkaar begrijpen. Over auto's. Politiek. Prostaat. Kaalheid, het vervelende bosje shag in de neusgaten. Welke film wow is en welke bagger. Dat vroeger alles beter was.

Het is mijn:

Peter Denk Kamer. Waar ik nadenk over hoe ik een klus ga doen. Een raadsel probeer op te lossen. De agenda voor morgen doorneem. Iets overdenken wat mij dwars zit. Wat ik morgen tegen die ene vervelio zal zeggen.

Peter Werk Kamer. Hier schrijf ik e-mails, rapporten, verslagen, essays, blogs. Ik scan documenten, print documenten. Online bankieren, de belasting. Waar ik mij voor moet concentreren. Zonder afleiding. Hier voer ik zoom of teams gesprekken, over een probleem met een boek.

Peter Pruts Kamer. Als ik na uren prutsen, prullen, proberen en falen Het Ding werkend krijg. Dat ene programma, zonder handleiding, met eindeloos veel instellingen. Of dat ene apparaat wat weerbarstig weigert te doen wat ik wil naar mijn wil laat buigen. Na het slaken van mijn OerManBrul, als een jager uit het stenen tijdperk die eindelijk zijn prooi ving voor het avondeten. Ik ben dan trots, het lukte!

Peter Muziek Kamer. Waar ik kan spelen wat ik wil, afhankelijk van mijn stemming. Van AI-jodel muziek uit Tirol (ja dat bestaat echt). Godesses Of Bagpipes, drie vrouwen uit drie landen die samen doedelzak muziek met andere muziekstijlen combineren. Zwijmelen bij Helene Fischers “Atemlos Dutch die Nacht”. Meelallen met Issy Cross “Bittersweet Goodbye”. Shakira X Pitbull X Shaggy die “Cooling Down” zingen.

Peter Film Kamer. Waar ik naar die ene film kan kijken. Heerlijk lachen om “Dr. Strangelove, how I learned to stop worrying”. Diepgaande films als “The Mother”, “Her”. Documentaires over oneindigheid, het absolute nulpunt, paradoxen. Maffe afleveringen van Monty Python. De invloed van eb en vloed op oesters. De Engelse versie van “House Of Cards”, niet die slappe Amerikaanse versie. De tv series “Rome”, “The Tudors”, “Borgia”, “Medici”. “Life On Top” of “The Orville”, een tv serie die ik leuker vind dat de laatste serie van “Star Trek”. Natuurlijk mag de onbekende en onvolprezen HBO serie “Tell Me You Love Me” niet ontbreken, ik heb zelfs de DVD-box gekocht.

Peter Rommel Kamer. Alles weet ik blindelings te vinden. Ik stof het zelf af, ik stofzuig het zelf. Anderen vinden het een puinhoop, voor mij is het perfecte orde.

Peter in Ondergoed Kamer. Waar ik in de ochtend lekker in mijn boxershort en t-shirt rondstruin, werk of denk. Met een stoppelbaard natuurlijk. Als het koud is draag ik een kamerjas.

Het is een kamer waar geen vrouw zich waagt. Een onbegrijpelijk zwart gat waar ze hoofdschuddend voorbijloopt met die blik van “Mannen!”. Soms sluipt ze er stiekem rond. Sporen zoekend naar een minnares. Een geheime vriendin. Een vrouw die ik stiekem aanbid. Ze kijkt of ze foto's of films van vrouwen in bikini zie, of naar kreunvideo's van vrouwen met te weinig kleding aan. Hoeveel geld er in mijn portemonnee zit. Het sleuteltje van de bureaulade kwam ze “toevallig” tegen na 3 uur zoeken. Met mijn feilloze organisatie weet ik perfect dat het pennenbakje 0.4 milimeter meer naar links staat. De stol zit nu lager. Dat is ze vergeten op mijn lengte terug te zetten. Natuurlijk zeg ik daar niets van. Want ik weet dat ze daarna tevreden is. Alles is nog bij het vertrouwde oude. Ik ben haar betrouwbare vriend die ze perfect heeft afgesteld op haar wensen.

Toch schuurt het ergens bij haar. Talloze vrouwen schreven in de Via, Vrouw en de Linda over dit fenomeen. Dat stofnet met oude zooi, een berg snoertjes. Vier oude smartphones van jaren geleden. Een stapeltje cd's. Ringbanden met onbegrijpelijke teksten. Een t-shirt dat half over een leuning hangt. Andere vrouwen zeggen dat hun man ook zo'n hok heeft. Soms in de tuin. Waar die aan een motor sleutelt.

Als ik mijn Nieuwe Liefde zal vinden, zal ik om haar geven. Ik zal haar gelukkig proberen te maken. Ik zal naast haar op de bank zitten, koffiedrinken, GTST kijken (hoewel het mij totaal niet interesseert wat Linda deed met Rik terwijl ze stiekem zwijmelt bij Marwan). Haar meer uitnemen, op vakantie gaan. Ook haar vrienden en familie bezoeken. Winkelen met haar. De liefde bedrijven met haar. Afwassen. Ramen lappen. Zelfs haar BH en satijnen of zijden blouse heeft geen geheimen als ik het was, droog en strijk. Stofzuigen. Koken en afwassen. Ik zal haar geweldig vinden. Elke dag op mijn knieën vallen, dankbaar dat ze mij een blik waardig acht. Mijn Nieuwe Liefde! Mijn Alles.

Nou ja, bijna alles. Peter’s Cave geef ik niet op ?

geplaatst door 1964pete - 16 keer gelezen