terug

Natuurlijk was het in een droom

zondag 18 oktober 2026

Natuurlijk was het in een droom
“Mijn wang voelde de kabels van zijn trui, de warmte van zijn lichaam. Mijn lijf voelde zijn stevige omarming”. Het was in een droom. Natuurlijk was het in een droom, in de praktijk komt zo’n stevige omhelzing nog maar heel zelden voor. Een knuffel ja, met andere gevoelens, met een andere tederheid. Ik herinner mij nog een moment hoe waardevol een knuffel kan zijn. Na het overlijden van een neefje, omhelsde mijn baas mij. Hij troostte mij door zijn armen om mij heen te slaan. Een groot lichaam en sterke armen waarin ik helemaal verdween. Het gaf mij het gevoel van medeleven, van veiligheid, van geborgenheid. Ik voel nog de herinnering van de warmte van zijn colbert. Zijn jas waarin ik wilde verdwijnen, even dat moment waarin ik het verdriet kon vergeten. Het heeft mij geholpen.

Kleding geeft warmte, geeft bescherming van het naakte lichaam, tegen de kou, maar geeft ook uitstraling hoe we willen overkomen naar die ander, of op bepaalde serieuze momenten. Een vertrouwde beschutting waarin we ons veilig kunnen voelen. Kleding kan gebreken verbergen, maar ook schoonheid accentueren.
“Naaktheid tonen is letterlijk blootgeven”. Het naakte lichaam met al zijn zintuigen is kwetsbaar, maar in het liefdesspel intens voelbaar. Naaktheid in mans volle glorie, en de vrouw prachtig ontvankelijk in haar vrouwelijke uitstraling. Ik moet denken aan de prachtige beelden van Michel Angelo. De mannelijkheid, de spieren, de houding ervan in alle kunst verheven.

Terug naar mijn droom. Daarin werd ik mij juist bewust wat er onder die bescherming van de kleding lag. Zijn huid, zijn ademhaling, de kleine bewegingen van heel dicht bijzijn. Gevoelens die meer vertelden, dan woorden ooit kunnen. Vertrouwen vooral. Mijzelf kunnen zijn. Toen ik wakker werd waren er de herinneringen van mijn droom. Maar ook herinneringen uit het verleden. Misschien uitte zich in deze droom wel het verlangen naar de aanwezigheid van iemand bij wie ik mijzelf kan zijn. Iemand bij wie mijn kwetsbaarheid geen zwakte is, maar iets wat ik mag laten zien. Geborgenheid en warmte ervaren. Die sterke vrouw die af en toe dat kleine meisje is.

Mijn Kledingkast
Gesloten houdt hij alles verborgen wat mijn bloozijnt omhuld.
In het duister hangen aaneengesloten,
mijn blouses, jurken en pantalons en wachten vol geduld
op de keus welke elke morgen uit mijn fantasie is ontsproten.

Oudere en nieuwe kleren, voorjaar, herfst zomer, winter, alles door elkaar,
tot op een dag een opruimwoede mij gebiedt te gaan sorteren
op seizoenen, maten en kleuren en ik afstand ga doen
wat mij niet meer kan charmeren.

Sokken, allen bijeen in een la, opgerold als een paar,
met achter in de losse exemplaren, al een tijdje niet meer
een stel, maar hebben soms wel iets weg van elkaar.
Ik selecteer en besluit ze als duo’s te behandelen
want voeten hebben sokken nodig om te wandelen.

Mijn kledingkast. Achter dat gesloten front
zit een inhoud verborgen wat mijn bloot zijn verhuld.
Vertelt een verhaal met een geschiedenis de jaren rond.
over wie ik ben en is vastgelegd in de keuzes om mijn naaktheid
te omhullen die ik verwarmend en aantrekkelijk vind en vond.

Uit: “Wolken die gedachten toveren”

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 32 keer gelezen