terug

Sluipenderwijs

woensdag 7 oktober 2026

Sluipenderwijs. Dat woord had ik gebruikt in een mailwisseling - en zijn reactie erop was een bijna hoorbaar ‘hahaha.’ Maar toch. Het besloop me nu eenmaal, het gevoel van totale overbodigheid op deze datingsite. En voordat ik kon besluiten gehoor te geven aan dat gevoel, besloot een ander deel van mij tot een experiment: AI inschakelen. Mijn opdracht luidde: ‘Schrijf een blog over de liefde zoals alleen RodeJas dat kan.’ Het systeem moest even zoeken, en kwam toen met onderstaand schrijfsel:

Herfsttijloos en andere ongemakken

Daar zat hij dan, aan de overkant van de tafel. Hij bestelde een Verdejo, wat ik een tikkeltje pretentieus vond voor een dinsdagmiddag, en keek me aan met ogen die al net zoveel winters hadden gezien als de mijne.

Dat is het ding met datingsites. Het is een soort club van mensen die elkaar met een mengeling van hoop en pure doodsangst proberen te overtuigen dat het leven na je vijftigste niet alleen bestaat uit levensloopbestendige woningen en het vergelijken van titanium knieprotheses. We zoeken allemaal naar die ene zoen in de nek, die vonk die de boel weer in de fik zet. Maar ondertussen kijken we stiekem wel waar de nooduitgang is.

‘Vroeger’, zei hij, terwijl hij zijn glas ronddraaide, ‘vroeger liep ik met gemak tochten van zo’n dertig kilometer.’ Ik knikte. Vorig jaar kon ik dat ook nog. Nu loop ik met een stok en overweeg ik serieus of een rollenspel met een fysiotherapeut telt als een spannende date.

De liefde op leeftijd is geen sprookje van rozengeur en maneschijn. Het is een prachtig, glimmend stuk titanium. Het is keihard, het heeft een gebruiksaanwijzing, en het piept soms bij de douane. We dragen allemaal een rugzak mee vol met slangen - ex-partners die nog ergens sissen, oud zeer, en gewoontes die zo vastgeroest zitten dat er geen WD-40 tegenop kan. Soms heb ik nu eenmaal iets nieuws nodig om deze slangen te bezweren, al is het maar een gloednieuwe set letters op een scherm om mijn gedachten mee te ordenen.

We dromen allemaal van die ene man. Die man met wie je na lange tijd weer samen bent, alsof de klok heeft stilgestaan. Maar de realiteit zit aan de overkant van de tafel en klaagt over de tocht.

En toch.

Toen hij zijn hand heel even op de mijne legde - die stramme, getekende hand van hem op die van mij - voelde ik het weer. Het diepe, wankele vertrouwen dat er nog iets kan bloeien. De liefde op latere leeftijd vraagt om moed. Het vraagt om het tonen van je gebreken, het lachen om je eigen verval, en het accepteren dat het herdersuurtje nu soms om vier uur ‘s middags plaatsvindt omdat we anders te moe zijn.

Hij keek me aan en vroeg: ‘Zullen we nog een wandeling maken? Niet te ver, hoor.’ Ik pakte mijn stok, rechtte mijn rug en glimlachte. ‘Alleen als ik mag leunen.’

De liefde is er nog. Ze draagt alleen een wat steviger paar schoenen.

Tot zover het fenomeen AI. Vloeiend lopende, makkelijk leesbare zinnen vol herkenning. Herkenning maakt de lezer vergevingsgezind, blijkt uit wetenschappelijk onderzoek. Dan doet het er niet meer toe of de schrijver ook echt de schrijver is. Wat wel voor AI pleit: Er stond een volledige bronvermelding onder het samenraapsel, in de vorm van mijn blogs op een stapeltje. En wees gerust: dit was een eenmalig experiment wat mij betreft.
De Friese taal kent trouwens het woord ‘linkendewei’. Veel mooier dan ‘sluipenderwijs’!

geplaatst door RodeJas - 57 keer gelezen