terug

Verschilligheid

woensdag 7 oktober 2026

Op mijn 18e kwam ik als dorpsjongen aan in de studentenstad Delft. Dat was omdat ik intelligent genoeg was gebleken, maar helaas had ik verder weinig geestelijke bagage meegekregen. Na wat omzwervingen had ik het geluk een kamer te vinden in een bijzonder studentenhuis. Het was een voormalig ziekenhuis, dat nog niet lang daarvoor was ingenomen door een groep jongelui van divers pluimage. Die nieuwe bewoners waren daarvóór gehuisvest geweest in tijdelijke barakken en kwamen gezamenlijk naar het nieuwe onderkomen. Éen verdieping per barak, en de verdieping waar ik kwam te wonen heette daarom ‘barak 4’, maar dat terzijde. Het was een anarchistisch clubje daar, en er was nog ruimte over. Ik zou er geen schijn van kans hebben gemaakt, ware het niet dat barak 4 een opmerkelijke huisregel had: een nieuwe bewoner, die door coöptatie werd ingeloot, moest iemand zijn van een soort die ze nog niet hadden. En blijkbaar was ik apart genoeg, met mijn naïeve voorkomen, mijn limburgse tongval, of dat ze iets in mij zagen dat ik zelf nog moest ontdekken... Misschien ook wel vertederend voor de vrouwelijke bewoners, maar dat is een ander verhaal.

Aan wereldvreemde groentjes geen gebrek zou je denken, maar het geluk was met mij. En zo kwam ik daar terecht in een zeer gemengd milieu dat een bijzondere leerschool voor mijn verdere leven is gebleken. Mijn huisgenoten waren ijverige en eeuwige studenten van zoveel mogelijk studierichtigen, een Corpsbal, een Vergiliaan, een jonkheer, een zwerver, een hippie, een homo, een stelletje, een kunstenares, een caravanverhuurder, een vertaalster, een roeifanaat en een fietsenmaker... in totaal 20 zielen. En niet te vergeten twee poezen, Bolle en Dupinia,vernoemd naar Dub?ek, en een tropisch aquarium dat na een defect verwarmingselement helaas in een bak vissoep was veranderd. Een bont gezelschap dus, en dat leefde daar gebroederlijk (m/v) samen in pais en vree. Er werd wel eens wat gestookt tussen de verschillend denkenden maar nooit boosaardig. Want de verschilligheid was een verrijking, dat was het uitgangspunt en iedereen was het daarover eens. Onenigheden werden netjes democratisch opgelost tijdens de maandelijkse ‘baraksvergadering’. Mogen er posters van de CPN hangen? Jawel maar dan ook van de VVD, dat werk.

Zo leerde ik dus verschilligheid waarderen. De onbevangenheid waarmee ik was binnengekomen bleek een goede grondslag te zijn voor het oefenen van belangstelling in plaats van te oordelen. En daar pluk ik nog steeds de vruchten van. Dat je het niet met elkaar eens hoeft te zijn. Dat je denkt: wat bezielt die mens. Waarom heeft die zo’n ander wereldbeeld dan ik? En je kunt er ook nog wat van opsteken. Dat betekent nog niet dat je met iedereen vrienden moet kunnen zijn. En het moet ook van twee kanten komen. Maar het is de moeite waard om verschilligheid liever als een kans dan als een bedreiging te zien. Dat is wat mijn jaren in ‘barak 4’ mij hebben gebracht. Heel bijzonder denk ik achteraf, dat er bij zo’n clubje twintigers dat inzicht bestond. Met sommigen heb ik nog contact, het zijn mijn beste vrienden. Ik denk dat ze allemaal iets hebben meegenomen van onze ervaringen toen.

geplaatst door Pelgrim - 23 keer gelezen